Exclusief voor abonnees

“Ik ben een hypocriete vegetariër”: de gezonde gewoontes van Marc Van Ranst

"Ik ben verslaafd aan nieuws en wil zo veel mogelijk op de hoogte blijven. Dat was altijd al zo, ook vóór de coronacrisis."
Greetje Van Buggenhout "Ik ben verslaafd aan nieuws en wil zo veel mogelijk op de hoogte blijven. Dat was altijd al zo, ook vóór de coronacrisis."
Op zijn bureau een halflege doos Pringles. Over zijn stoel een van zijn legendarische River ­Woods-truien. ­Tegenover ons aan tafel: een ­ontspannen Marc Van Ranst (55), die ­zowaar een gaatje vond in zijn agenda om over zijn gezonde gewoontes te praten. “Een auto heb ik niet, dus ik wandel veel.”

In het nu leven: “Mediteren? I can’t be bothered ...”

“Ik probeer mijn leven te organiseren door ­problemen in denkbeeldige doosjes te stoppen. In elk doosje zit één probleem. Alle doosjes zitten samen in een grote kast. Er komt er altijd – dat is een gouden regel – maar eentje tegelijkertijd uit. Stelt zich een volgend probleem dat ik dringend moet ­oplossen? Dan stop ik het ene doosje terug, en neem ik het volgende. Is een probleem opgelost? Dan gooi ik het doosje weg. Klinkt vaag, maar het komt erop neer dat ik zo veel mogelijk in het nu probeer te leven. En dat doe ik dus door me telkens op één probleem te concentreren, met al mijn aandacht. Toegegeven: niet altijd eenvoudig en het vergt oefening, maar dat visualiseren werkt wel voor mij. Aan meditatie en zo doe ik niet. I can’t be bothered. Het is te zeggen: die dingen werken ­gewoon niet voor mij.”

“Of ik ook in het nu probeer te leven door af en toe offline te gaan? (resoluut) Nee. De reden is heel ­simpel: ik ben verslaafd aan nieuws en wil zo veel mogelijk op de hoogte blijven. Dat was altijd al zo, ook vóór de coronacrisis. Negatieve reacties op sociale media? Daar trek ik me weinig van aan. Als ik dat wel zou doen, dan zou ik zot worden. Ik hou me alleen bezig met de heavy shit, zoals fake tweets en bedreigingen, om te kijken welke stappen ik ­ertegen kan ondernemen. Maar zelfs die dingen raken niet door mijn bovenste laag.”

Wandelen: “Stappen en aan niks hoeven te denken … geweldig vind ik dat”

“Ik heb geen rijbewijs. Toen ik begin jaren negentig in de ­Verenigde Staten woonde, had ik er wel eentje, maar eenmaal terug in België zag ik het niet zitten om het theoretische en ­praktische examen opnieuw af te leggen. Ik heb ook nooit graag met de auto gereden en zag het alleen als een noodzakelijk kwaad om mezelf van punt a naar punt b te verplaatsen.” 

“Tijdens de coronacrisis werd ik rondgereden door de chauffeur van de ­rector van de KU Leuven, maar normaal gebruik ik het openbaar ­vervoer. Omdat ik onregelmatige uren heb en vaak van hot naar her ren, betekent dat in de praktijk dat ik regelmatig heroïsche wandelingen moet maken om weer thuis te raken (lacht). ­Gelukkig kan ik daar ook echt van genieten. Je vroeg me eerder of ik aan meditatie deed? Wel, wandelen is voor mij een soort van meditatie. Stappen en tegelijkertijd aan niks hoeven te denken … geweldig vind ik dat. Tijdens het wandelen wil ik ook met rust gelaten worden. Als iemand me belt, laat ik mijn gsm gewoon rinkelen en bel ik later terug.”

“Ik ben peter van de 100Km Covid Challenge, de alternatieve versie van de Dodentocht, die geannuleerd werd door de coronacrisis. Daarom wandel ik tegenwoordig meer. Als ik een doel heb, kan ik daar bijna maniakaal voor gaan. Dan moet zelfs virologie even wijken. In de mate van het mogelijke, natuurlijk (lacht). Tot elf jaar geleden deed ik regelmatig bergtochten en -beklimmingen. De hoogste die ik beklommen heb, was de Aconcagua, een berg in ­Argentinië met een hoogte van 6.962 meter. Maar ik heb ook de Elbroes in Rusland beklommen en de Kilimanjaro in Tanzania. Ik ben met die expedities gestopt toen mijn zoon, Milo, geboren werd. Nu begint het opnieuw te kriebelen, maar ik ben realistisch: als ik er opnieuw mee wil beginnen, moet ik 10 tot 15 kilogram vermageren.”

Marc Van Ranst op de Elbroes.
RV Marc Van Ranst op de Elbroes.

Minder vlees eten: “Op een receptie durf ik nog weleens een stukje salami in mijn mond te stoppen”

“Ik ben geen vegetariër, maar eet sinds enkele jaren wel bewust minder vlees dan vroeger. Ik ben dus een ... (denkt even na) Bestaat daar eigenlijk een naam voor? Een hypocriete vegetariër! (lacht) Ik minderde met vlees omdat ik het niet zo lekker meer vind en gevoelig ben voor dierenleed. Ik heb bovendien niet het gevoel dat ik iets mis als ik vegetarisch eet. Toch heb ik niet de discipline om er volledig mee te stoppen. Zo durf ik op een receptie nog weleens een stukje salami in mijn mond te stoppen. Als ik boodschappen doe, koop ik zo veel ­mogelijk lokaal. Dat geldt niet alleen voor vlees, maar ook voor – in de mate van het mogelijke – groenten en fruit. Of ik zelf naar de supermarkt ga? Ja, maar dat beschouw ik wel echt als een klus. Zodra die ­thuisleveringen deftig werken, zal ik als eerste in de rij staan ... Koken doe ik dan weer wel met plezier. Als ik alleen ben, doe ik vaak de moeite niet, maar koken voor anderen? Zeer graag!”

Het gezondheidspaspoort van Marc Van Ranst

Mijn favoriete gezonde eetadres

“Lukemieke in Leuven, een van de oudste vegetarische restaurants in ons land.”

Mijn ongezondste gewoonte?

“Onvoldoende slapen. Meestal haal ik vier à vijf uur per nacht, en dat is niet genoeg.”

Ochtend- of avondmens?

“Het tweede. Het leven begint na de lunch (lacht). Maar dat komt ook voor een groot deel omdat ik zo weinig slaap.”

Tijdens het wandelen luister ik het liefst naar ...

“Niks. Ik heb geen koptelefoon of oortjes.”

Als ik even helemaal zen wil worden ...

“... lees ik gedichten van Marcel van Maele of Jotie T’Hooft.”

Mijn zwakke plek op het vlak van gezondheid

“Mijn gewicht! Doordat ik niet meer zoveel train als vroeger en door onregelmatig te eten zijn er de voorbije elf jaar wel wat kilo’s bij gekomen.”




3 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • monique hermans

    Respect man.

  • Kris de Decker

    Een gaatje vond ? Voor de media alles over voor de rest boeit dit echt niet

  • Luc Maes

    Mooi verhaal. Wel aangenaam verrast door zijn bergkammen. En van station Willebroek naar Willebroek-Blaasveld is ook een eind stappen. En wandelen zet ook mijn gedachten op pauze. Top!