Exclusief voor abonnees

“De doorzettingskracht die deze vrouwen tonen, is een topsporter waardig” Olivia Borlée over ex-kankerpatiënten Elisabeth en Lilianne

Lilianne en Elisabeth.
rv Lilianne en Elisabeth.
Eén ingrijpend moment dat je leven op z’n kop zet. Elisabeth (63) en Lilianne (59) maakten het mee. Ze kregen alle twee de diagnose borstkanker, maar overwonnen de ziekte. Nu pikken ze de draad weer op. Hoe? Door samen met olympisch medaillewinnares Olivia Borlée hun schouders onder de Roze Mars te zetten, een bewegingschallenge van Pink Ribbon. En door hun ervaringen te delen om andere vrouwen te helpen. “Het is nu dikke miserie, maar ik ga alles op alles zetten om dit te overleven.”

Het voorbije weekend werd een eerste wandelroute ingewijd door ambassadrice Olivia Borlée en enkele overlevers van borstkanker. Ook Elisabeth (63) en Lilianne (59) trokken hun beste stapschoenen aan. Zij delen nu hun verhaal als duidelijke boodschap naar vrouwen die strugglen met borstkanker: je staat er niet alleen voor. 

Lilianne: “Het eerste wat ik dacht toen ik de diagnose kreeg? Ik ga sterven”

“Juli 2012. Die datum vergeet ik nooit, want toen kreeg ik de diagnose borstkanker. Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Het eerste wat ik dacht? Ik ga sterven. Ik zat echt in zak en as, en voelde me zelfs niet in staat om het nieuws te vertellen aan mijn vrienden en familie. Uiteindelijk heeft mijn man dat alleen moeten doen.” 

“Iedereen stond natuurlijk klaar voor mij, maar de klik heb ik pas gemaakt toen ik te horen kreeg dat ik oma werd. Ik moest en zou mijn kleindochter zien. Na de geboorte heb ik besloten om niet meer bij de pakken te blijven neerzitten: ik ging écht vechten tegen die vieze ziekte.” 

Ik was de enige die kon knokken en de klappen moest opvangen, de rest kon me enkel van de zijlijn toejuichen

Lilianne

“Nadien volgde de mallemolen van chemo- en radiotherapie. Dat verliep met ups en downs. Het haarverlies was bijvoorbeeld een bittere pil om te slikken. Zeker toen ik naar de kapper moest om alles te laten afscheren. Gelukkig ging er een vriendin met me mee. Op zo’n momenten voelen dat je niet alleen bent, dat geeft veel steun. Maar tjah ... Als het puntje bij paaltje kwam, was ik de enige die kon knokken en de klappen moest opvangen. De rest kon me enkel van de zijlijn toejuichen, en dat bleef zwaar. Vooral omdat ik vond dat ik niet altijd goed opgevangen werd door het medisch personeel. Soms kreeg ik amper informatie, antwoorden of geruststellingen waardoor ik met vragen bleef zitten. Op het einde van mijn behandeling nam ik contact op met het Kankerfonds en via hen kon ik terecht bij een psycholoog. Die heeft me geholpen om alle lastige gevoelens op een rijtje te zetten.”

“Als ik er nu op terugkijk, ben ik fier. (Lilianne straalt wanneer ze dat zegt.) Fier, want ik ben gegroeid als persoon. Vroeger was ik timide, en zou ik het nooit gedurfd hebben om een interview te geven. Maar nu? Je m’en fou. Ik weet dat ik sterker in mijn schoenen sta en me meer durf openstellen. Ik heb ook een vereniging opgericht voor vrouwen die borstkanker gehad hebben: Pink Ribbonettes Bruxelles. Die groep bestaat uit tien vrouwen. Elke zaterdag gaan we met een boot varen op het kanaal in Anderlecht. Supertof!”

“Anderzijds ben ik soms bang om te hervallen. Zeker nadat mijn mama óók borstkanker kreeg en er vorig jaar aan is overleden. Dan sta je even stil bij de dingen ... Dokters kunnen namelijk nooit met zekerheid zeggen dat je genezen bent, dus de vrees om opnieuw ziek te worden blijft als het zwaard van Damocles boven het hoofd hangen. Door bezig te blijven met mijn vereniging probeer ik die angsten zo veel mogelijk naar de achtergrond te duwen.” 

Elisabeth: “Als ik me slecht voelde, verstopte ik dat. Ik wou niet beschouwd worden als die zieke vrouw met kanker”

“Vanaf mijn vijftigste verjaardag liet ik om de twee jaar een mammografie nemen. In oktober 2010, tussen zo’n twee onderzoeken door, voelde ik plots een knobbeltje in mijn borst terwijl ik onder de douche stond. Ik wist instinctief hoe laat het was ... Mijn huisarts liet nog enkele extra testen uitvoeren, maar die bevestigden wat ik al dacht: ik had kanker.” 

“Mijn eerste reactie: ik moét genezen. Het is nu dikke miserie, maar ik ga alles op alles zetten om dit te overleven. De behandelingen mochten zo snel mogelijk starten voor mij. ’t Kon allemaal niet rap genoeg gaan. Zeggen dat ik een positieve ingesteldheid had, is dus nog een understatement. (glimlacht) Veel erger vond ik het om het nieuws te vertellen aan mijn dochter. Ik wist dat ze kapot zou zijn van verdriet, en dat is natuurlijk het laatste wat je wil als moeder. Samen met mijn man heb ik de moed bijeengeraapt. Uiteraard hebben we toen veel geweend. Maar ze heeft een aardje naar haar moertje: ze wou absoluut dat ik het nodige deed om te herstellen." 

Toen ik al mijn haar verloor, voelde dat aan als een aanslag op mijn vrouwelijkheid

Elisabeth

“Zo gezegd, zo gedaan. Eerst ploeterde ik door chemo, daarna onderging ik een operatie en kreeg ik nog bestraling. De horrorverhalen die je hoort over chemo? Allemaal waar. Het was echt loodzwaar. Ik verloor al mijn haar. Niet alleen op mijn hoofd, maar bijvoorbeeld ook mijn wimpers. Dat voelde aan als een aanslag op mijn vrouwelijkheid. Daarnaast was ik ook supervermoeid en had ik overal spierpijn. Tot mijn grote verbazing voelde ik mij zelfs zieker na de behandelingen dan ervoor. Daar had ik het heel moeilijk mee. Ik wou niet beschouwd worden als de zieke vrouw met kanker, ik was nog steeds gewoon Elisabeth. Dus al die pijntjes heb ik héél lang proberen te verbergen voor mijn familie, vrienden en toenmalige collega’s." 

“Toch heb ik veel steun gekregen van hen. Mijn dochter stond altijd klaar voor een babbel en hielp voortdurend in het huishouden. Mijn man heeft me er echt heeft doorgesleurd. Hij keek niet naar mij als een arm ziek schaap, ik bleef gewoon zijn vrouw. Als ik te moe was om te kuisen, pakte hij dat karwei over, maar voor de rest deden we nog dezelfde dingen. Wandelen, lekker gaan eten op restaurant, naar de cinema gaan, ... Alles verliep zo normaal mogelijk.” 

“Nu zijn we tien jaar verder. Af en toe heb ik nog schrik om te hervallen. Zo moet ik me elk jaar laten onderzoeken om te zien of alles nog goed gaat. Vooral als ik de uitslagen ga halen bij de dokter ben ik gestresseerd. Je wil niet weten hoe hoog mijn bloeddruk dan is! Gelukkig kreeg ik telkens goed nieuws, en dat vieren we ook elke keer. Met een lekker gebakje of een glas wijn, afhankelijk van hoe laat het is.” (lacht)

“Voor je staat vandaag een nieuwe Elisabeth. Ik ben trots op wat ik gepresteerd heb, op de mentale veerkracht die in mijn schuilging. En ik maak me niet langer druk over futiliteiten. Ligt er stof in huis? Dan is dat maar zo. Het is veel belangrijker om tijd te spenderen met vrienden én mijn kleinkinderen. Want ondertussen ben ik ook gepensioneerd en grootmoeder geworden. Het leven gaat voort. En ja, ik heb kanker gehad, maar dat is maar één gebeurtenis en no way dat ik die de rest van mijn leven laat bepalen.” 

Olivia Borlée is ambassadrice van de Roze Mars: “De doorzettingskracht die deze vrouwen tonen, is een topsporter waardig”

“Iedereen kent wel iemand met kanker. Dat blijkt ook uit cijfers. Maar liefst een op de zeven vrouwen krijgt ooit te maken met borstkanker. Hallucinant. Zelf heb ik chance dat niemand in mijn dichte omgeving is getroffen door borstkanker. Hout vasthouden dat het zo blijft. Maar mijn twee grootouders zijn wel overleden aan kanker toen ik nog klein was. Jammer, want daardoor heb ik amper herinneringen aan hen.” 

“Het straffe is dat een op de drie kankers vermeden kan worden door een gezonde levensstijl en voldoende beweging. En sporten, dat is volledig mijn dada. (lacht) Dat ik als ambassadrice effectief een impact kan hebben en het risico kan verminderen, vind ik ongelooflijk. Of ik zelf soms bezorgd ben om borstkanker te krijgen? Niet echt. Ik blijf positief, maak voldoende tijd voor me-time en onderhoud een healthy lifestyle.”

“Naast mensen aanmoedigen om te bewegen, vind ik het ook een privilege om overlevers van borstkanker te ontmoeten en te luisteren naar hun verhalen. Dat is zo ontroerend en inspirerend. Ik herken mezelf ook in hen: ze hebben allemaal een drive om te blijven gaan en blijven positief. Opgeven was voor hen nooit een optie. De doorzettingskracht die deze vrouwen tonen, is een topsporter waardig.”

De Roze Mars 

Pink Ribbon, de organisatie die strijdt tegen borstkanker, lanceert een nieuwe campagne: de Roze Mars. Die moet mensen aanzetten om tijdens de maand oktober elke dag minstens 10.000 stappen te zetten. Waarom? Voldoende lichaamsbeweging is een must om het risico op kanker te verminderen. Daarom werkte Pink Ribbon samen met wandelknooppunten.be. Samen stippelden ze zeven routes uit: elk traject heeft de vorm van het Pink Ribbon lintje en telt zo’n 10.000 stappen. 

Meer info vind je op derozemars.be




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.