Zomer zonder zorgen: zo ga je om met een gebroken tienerhart

Shutterstock
De zomervakantie is in volle gang. Eindelijk tijd om te genieten van langverwachte qualitytime. Maar wat als ruzies, verveling of teleurstelling ook tijdens een welverdiende vakantie de kop opsteken? Deze week vertellen experts An Coetsiers en Roxanne Chorkawa hoe je met zo’n euvel omgaat. Vandaag: gebroken tienerharten.

“Van vakanties verwachten we enorm veel”, zegt An Coetsiers, kinderpsychologe en gedragstherapeut bij De Praatdoos. “We moeten plezier maken, samen leuke dingen ondernemen ... Maar die torenhoge verwachtingen bieden gen garantie op succes. Moeilijke emoties horen bij het leven. En dat is op vakantie niet anders.” 

Wat als een tiener tijdens zo’n vakantie plots last heeft van een gebroken hart? Iedere ouder wil zijn kind het liefst verdriet besparen. Maar lastige gevoelens horen bij het leven. “Neem liefdesverdriet serieus”, benadrukt de psychologe. “Opmerkingen als ‘dat waait wel over’ of ‘genoeg vissen in de zee’ zijn goedbedoeld, maar helpen je tiener niet echt vooruit.”

Coetsiers raadt ook aan om eerst en vooral te checken of je kind wel geholpen wil worden. “Praat hij of zij er liever niet over? Benadruk dan dat je deur altijd openstaat. Sommige pubers zonderen zich af, andere hebben graag wat afleiding. Zeker als je kind zich erg terugtrekt, kan je voorstellen om samen iets te doen. Maar overdrijf er niet mee. Je wil namelijk niet de boodschap geven dat hij of zij het verdriet niet mag voelen.”

“Een pasklare oplossing bestaat niet. Een gebroken hart heeft tijd nodig. Om je kind voor te bereiden op zulke emoties vind ik het zinvol om thema’s als verliefdheid al vanaf de leeftijd van tien jaar ter sprake te brengen. Ook boeken en films kunnen daarbij helpen”, besluit Coetsiers.




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Carlos Simonis

    Ik was daar een heel slecht voorbeeld in. Mijn dochter, toen 22 jaar jong, kwam bij mij op bezoek en vroeg mij: "Papa, hoelang duurt liefdesverdriet ?" Ik zei toen heel nonchalant: "Och meisje, dat duurt een uurtje, en dan is het voorbij" Waarop mijn dochter ineens huilend zei: "Ja maar papa, ik heb dat nu al 3 weken" Toen heb ik mij wel heel begripvol naar mijn dochter geluisterd en getroost.