Zo herkenbaar: "Aan alle mama's die het totaal verkeerd doen"

Thinkstock
Moeder zijn en kinderen opvoeden, het is allerminst gemakkelijk. Dat weet Rhiannon Giles, een mama die naar eigen zeggen maar af en toe overweegt om haar kinderen aan het circus te geven, als de beste. Toen ze op haar blog een reactie kreeg van een moeder die vreest dat ze een totale mislukking is als moeder, schreef ze deze enorm herkenbare blogpost:

Beste mama's die het helemaal verkeerd doen,

Vandaag heeft mijn dochter van vijf heel de weg naar huis geschreeuwd omdat ik haar geen pottenbakkersschijf wilde kopen.

Vandaag heb ik mijn geduld verloren. Morgen zal ik opnieuw mijn geduld verliezen.

Soms ruim ik haar rommel op, omdat ik geen zin heb om met de potentiële woedeaanval om te gaan, of omdat ik niet in staat ben om zo kalm te blijven dat ik haar stap voor stap kan begeleiden om het zelf te doen.

Ik laat haar kijken naar kinderprogramma's met vreselijke personages die veel klagen en geen diepgang hebben.

Ik stop met luisteren als ze uren nonstop praat. God weet waar ik haar al toestemming voor heb gegeven als ik afwezig 'ja hoor' antwoord.

Gisteren informeerde ze me dat ze tortilla's haat, een van de ongeveer vijf maaltijden die ze zonder dwang wil eten. Eet dan maar kippenuggets. Je doet maar.

Ik merk dat ik tegen haar jammer, op dezelfde toon die ik zo vreselijk vind als zij hem gebruikt. Ik faal en ben een slecht voorbeeld.

Ik heb de artikels ook gelezen, ik weet de huidige 'regels' die een goede moeder moet toepassen. Ik denk dat die zorgvuldig opgestelde richtlijnen geschreven zijn door leugenaars en mensen die nog nooit in de buurt van een kind zijn geweest. In het beste geval zijn het hoopvolle ideeën.

Ik heb toegegeven aan haar woedeaanval, omdat het er zo luid aan toe ging in mijn brein en dat de enige manier was om wat lawaai weg te werken.

Ik leer haar niet genoeg over empathie en gelijkheid en racisme en medeleven en feminisme en en en...

Ik zei toch dat het tijd was om te vertrekken! Doe NU je schoenen aan!

Kinderen hebben regels nodig, en structuur, en geduld. Die dingen gaan niet goed samen, waarschijnlijk omdat hun moeders het verkeerd aanpakten.

Ik heb op mijn telefoon gespeeld. Ik heb op mijn telefoon gespeeld omdat ik echt even moest ontsnappen, en als je je kinderen achterlaat in het park bellen mensen de politie.

Wacht een minuutje, mama is nu bezig.

Ik ben druk bezig met niet vrijwilliger te zijn op school. Niet genoeg boeken voor te lezen. Niet niet niet.

In mijn hoofd is er een versie van mezelf die met haar hoofd tussen haar knieën zit en haar handen over haar oren.

In mijn hoofd is er een versie van mijn kinderen die intussen op mijn schouder tikken, en blijven herhalen 'Mama, kijk! Mama. Mama. Mamaaaa.'

Maar dit weet ik wel: aan het einde van de dag vraagt ze om een knuffel. Ze deelt haar dessert met mij omdat 'ze het fijn vindt om leuke dingen te doen voor mensen'. Ze praat over de toffe dingen waarvoor ik wel genoeg energie had, niet om te benadrukken dat ik beter zou kunnen zijn, maar om te zeggen dat ik genoeg ben. Ze aapt soms mijn slechtste dingen na, maar ook mijn beste.

Dus misschien is er hoop. Misschien is het zo erg nog niet. Misschien hebben we altijd morgen.

Beste mama's die het verkeerd aanpakken, ik wou dat dit een van die vrolijke berichten kon zijn over hoe jullie het niet slecht doen. Want misschien doen jullie het wél verkeerd. Hoe zou ik het moeten weten? Het enige dat ik kan doen is je wat solidariteit aanbieden, en misschien een glas wijn.

Misschien moet dat maar genoeg zijn.


Origineel gepubliceerd op rhiyaya.com