Exclusief voor abonnees

Tom Waes en zoon Milo halen eindelijk verloren tijd in: "Ik gebruik mijn vader nooit als referentiepunt, ik kan toch niet aan hem tippen"

kurt stallaert
Hij heeft maar twee afleveringen van ‘Reizen Waes’ gezien, en ook in het echte leven ziet hij zijn avontuurlijke en aan wanderlust lijdende vader weinig. Maar laat er geen misverstand over bestaan: Milo Waes (21) vindt zijn papa Tom (49) een toffe peer. “We missen elkaar, maar we zijn het intussen zo gewoon.”

Op een gewone werkdag overwint Tom Waes El Capitan, de steilste rots ter wereld. Deze keer is de uitdaging een pak minder, maar het plezier minstens even groot. Tussen de majestueuze pieken van de Dolomieten en de rustieke, ietwat kitscherige chalets op de groene alpenweides, staan hij en zijn zoon Milo model voor de herfstcatalogus van ZEB. Dat doet Tom als ambassadeur en gezicht van de Belgische keten van multibrand fashionstores intussen al voor de vijfde keer, Milo is aan zijn vuurdoop toe. Terwijl de pater familias poseert als een volleerde James Bond, strak in het pak, aan een waanzinnig prachtig meer, voelt de jonge snaak zich wat onwennig voor zijn eerste kiekjes. Maar na een paar kwinkslagen en welgemikte tips van zijn ‘padre’ ontpopt hij zich alsnog tot een volwaardige mannequin. 

Fysiek is het opmerkelijk hoe hard vader en zoon op elkaar lijken, de jeugdige blonde lokken daargelaten. Emotioneel zitten ze elk in een andere fase van het leven. Tom aan de rand van de kaap van vijftig en beladen met een rugzak vol succesvolle tv-programma’s en halsbrekende toeren. Milo nog zoekende in het leven en, tot grote opluchting van zijn vader, pas zijn wilde tienerjaren ontgroeid. Volledig vrij van grote zorgen en vooral heel chill. Zoals het een echte universiteitsstudent betaamt. “Milo heeft af en toe een schop onder zijn kont nodig, maar dan gaat hij er ook voor.”

Had je ook een schop onder de kont nodig om met je vader te poseren?

Milo: “Ik heb er toch wel even over nagedacht. In de spotlights staan, dat is het ding van mijn vader. Mij interesseert het niet. Maar voor één keer vond ik het leuk. Ik hecht veel waarde aan kleding, nog meer dan papa, denk ik. Soms pik ik zelfs stukken uit zijn kast. Bovendien worden de catalogusfoto’s niet genomen in een zaal in België. We zitten in Italië en dat geeft toch een extra dimensie. Het valt reuze mee, maar een modellencarrière? Nee, dat zal het niet worden. (lacht)”

Tom: “Het is heel uitzonderlijk dat Milo dit wil doen. Meestal zegt hij nee op zulke vragen. Het was ZEB zelf die met het voorstel op de proppen kwam. Ze hadden een foto van Milo gezien op Instagram en deze keer wilden ze hem erbij voor de herfstcampagne. Ik vond dat meteen een goed idee, want behalve de gewone familiekiekjes hebben we niet echt toffe foto’s samen. Bovendien gaf dit ons de kans om nog eens samen te zijn, en op dezelfde kamer te slapen. Supergezellig!”

Jullie zien dit ook een beetje als een bondingtrip?

Tom: “Het geeft ons de kans om nog eens over onnozele dingen bij te babbelen. We zien elkaar eigenlijk te weinig.”

Milo: “Papa is vaak weg, en ik ben vaak weg. Als we elkaar zien, is het altijd vluchtig. Veel tijd om bij te praten is er niet altijd.”

Tom: “Ik herken dat zo hard van in mijn eigen jeugd. Als ik tegen Milo zeg dat hij eens wat meer moet bellen, hoor ik mijn vader toen ik Milo’s leeftijd had. Ik was ook nooit thuis. Ik werkte als portier in een discotheek en als beroepsduiker. Mijn ouders misten me ook altijd.”

Milo: “We hoeven elkaar toch niet elke dag te horen om te weten dat het goed is. Als je elkaar dan ziet, heb je een heel boek te vertellen. Ik denk daar niet zo over na. Als er iets echt leuks gebeurd is, zal ik wel bellen.”

kurt stallaert

Missen jullie elkaar soms?

Milo: “Goh, ik denk dat iedereen zijn papa wel mist. Maar je bent met aparte dingen bezig. We beleven ook leuke momenten samen, zoals elke vader en zoon.”

Tom: “We hebben zelfs een jaarlijkse traditie. Met twee vrienden en onze zes zonen gaan we met zijn allen een week kitesurfen. Dat is ongelofelijk plezant. In die week leer je je kinderen echt beter kennen. Ik kan het elke vader alleen maar aanraden.”

Mocht ik mijn leven opnieuw doen, zou ik meer thuis willen zijn. Ik heb mijn gezin veel gemist

Tom

Zakken jullie dan samen stevig door?

Milo: “In die week gaat het er best stevig aan toe, ja.”

Tom: “Die ene keer op Kaapverdië waren er iets te veel uitgaansgelegenheden, zeg maar. Wij, de drie vaders, konden op den duur niet meer volgen. In Marokko was er dan weer geen hol te beleven. In het begin keken de jongens daar wat tegen op, maar elke avond maakten we ons eigen plezier aan een grote tafel.”

Is Tom een strenge vader?

Milo: “Alleen op de dingen waarop hij strikt moest zijn. Zoals school. Dat is logisch. Maar op alle goede dingen is hij niet streng geweest. Al op heel jonge leeftijd kreeg ik alle vrijheid. Misschien soms te veel. (lacht) Op mijn veertiende had ik al geen uur meer. Dat vind ik nog altijd een goede keuze. Natuurlijk deed ik dan dingen fout, en werd hij boos, maar zo leer je veel meer over jezelf dan als je constant aan een leiband ligt.”

Welke dingen deed je dan fout?

Milo: (grijnst) “Thuiskomen en een glas te veel ophebben, bijvoorbeeld.”

Ben je zo streng op Milo’s schoolprestaties omdat je zelf niet zo’n goede student was?

Tom: “Op dat gebied ben ik ongelofelijk trots op Milo. Hij is nooit blijven zitten, hij doet zijn studies TEW supergoed, eigenlijk veel beter dan ik ooit gedaan heb. Dat is nooit een issue geweest. Milo is het type gast die zich rond de examenperiode een maand kan opsluiten in zijn kamer. Ik ben gewoon streng omdat ik mijn kinderen de miserie die ik gehad heb wil besparen. Ik was geen dommerik, maar school interesseerde me geen bal en ik heb een aantal keren gedubbeld. Daarom hamerde ik er bij de kinderen altijd op: doe niet wat ik gedaan heb. Ik was liever ook altijd in één keer geslaagd. Voor mij is dat een enorm tijdverlies geweest. Nu denk ik daar niet meer aan, maar zeker de eerste jaren dat ik Milo’s leeftijd had en ik mijn vrienden zag vertrekken naar de unief terwijl ik nog twee jaar moest doen, dacht ik: gij se stommerik, hoe lomp kan je zijn? Dat vond ik spijtig. Uiteindelijk ben ik toch op de unief beland, in de Germaanse, samen met onder anderen Tom Lenaerts en Hans Herbots (regisseur, red.). Maar we zijn alle drie gestopt ...”

De lichting van de drop-outs.

Tom: “... die uiteindelijk ook hun weg gevonden hebben. Een diploma mis ik nu niet meer. Ik heb ‘De Slimste Mens’ gewonnen en dat is het beste diploma ever (lacht). Maar die eerste jaren: fuck! Toen Milo me kwam vragen of hij van zijn drie studiejaren in Rotterdam er vier kon maken, om zijn stage apart te doen in zijn laatste jaar en daarna zes maanden in het buitenland zijn Frans bij te schaven, ging ik meteen akkoord. Why not? Hij is nooit blijven zitten.”

Rotterdam nota bene. Is een Belgische universiteit niet goed?

Milo: “Toch wel, maar dat is niets voor mij. Via vrienden had ik gehoord dat Rotterdam leuk was. De unief is er meer een college en geschoold op het Amerikaanse systeem. Ik wist pas vrij laat wat ik wou doen, ik had dat de hele zomer voor mij uitgeschoven. Ik vond moeilijk een kot en dus heb ik heel lang gependeld, en bij vrienden geslapen. Sinds dit jaar heb ik eindelijk een kot.”

Aha, meer tijd om te studeren.

Milo: (lacht schaapachtig) “Ja, om te studeren ... Nee, dat lukt wel. Het is af en toe gewoon moeilijk om de drive te vinden. Het studentenleven is er helemaal anders dan in België. Ik zit in een studentenvereniging en in dat systeem hok je samen in huizen. Ik woon samen met acht gasten, we hebben elk onze eigen kamer en er is een gemeenschappelijke woonkamer met een bank en een tv. We hebben ook een hond. Ook een paar van mijn vrienden zitten er, dus je kan je wel voorstellen dat het héél plezant is. Het enige probleem is dat het veel tijd vergt en je veel verplichtingen hebt, waardoor ik wat vakken heb mislopen.”

Heb je nog tijd over voor een vriendinnetje?

Tom: “Don’t ask! (lacht) It’s complicated.”

Je ziet me eruit als een populaire jongen.

Milo: (haalt schouders op) “Dat weet ik niet. Ik ben daar totaal niet mee bezig. Ik ben blij met de vrienden en vriendinnen die ik heb.”

Het feit dat je vader Tom Waes is, heeft je niet geholpen?

Milo: “Ik heb dat alvast nooit zo ervaren. Meer zelfs, ik vind het hatelijk als mensen daarover beginnen. Ik snap ze wel, maar ik vind dat soms een beetje kortzichtig. Ik ga er nooit mee te koop lopen dat papa een BV is. Ik heb intussen wel al genoeg Dos Cervezas-nummers gehoord. (lacht) Mensen zijn vriendelijk tegen mij omdat ik zelf vriendelijk overkom. Niet omdat ik de zoon van ben. Tenminste, dat hoop ik.”

Ben je voorzichtiger in je gedrag omdat hij je vader is?

Milo: “Nee, ik amuseer me gewoon met mijn vrienden. We hebben allemaal een grote mond. Als je dan arrogant overkomt, is dat heel makkelijk om dat tegen mij te gebruiken. In het begin voelde dat raar aan, maar dat gaat na een tijdje wel weg. Het leuke aan studeren in Rotterdam is dat niemand mijn vader er echt kent. Daar denken ze dat hij een volkszanger is. Voor mij is papa gewoon papa. Ik vind het cool wat hij allemaal doet, maar ik kijk niet naar al zijn programma’s.”

Tm: “Je hebt misschien in totaal maar twee afleveringen van ‘Reizen Waes’ gezien. Een schande. Ik zou je zakgeld moeten afnemen.”

Milo: “Isah en ik zijn op onze eigen manier trots op jou, en eigenlijk ook weer niet. Ons vader doet speciale dingen, maar wij zijn dat zo gewoon en willen daar niet per se iets over weten.”

Tom: “Bij ons thuis wordt er weinig over mijn werk gesproken. Thuis ben ik de papa. Dan heb je nog maar net El Capitan overwonnen en kom je na twee weken vol wilde avonturen in het buitenland weer thuis, en is de eerste vraag die je krijgt: ‘Kan je me naar het paardenkamp brengen?’ Ik vind dat goed zo.”

Ben jij ook zo’n waaghals, Milo?

Milo: “Ik ga niet zeggen dat ik acht marathons in een week zal lopen. Dat is zijn ding. Ik ga mijn vader nooit als referentiepunt gebruiken. Daar kan ik toch niet aan tippen. Maar als iets spannend is, interesseert het me meestal. Zoals elke jongen durven mijn vrienden en ik veel en zoeken we een beetje de grenzen op.”

Je groeide op met gescheiden ouders en woonde om de andere week bij jouw mama in Berchem of jouw papa in Schoten. Hoe was dat?

Milo: “Tja, irritant, hè. Je hebt nooit een vaste stek, je wisselt voortdurend van huis. Altijd maar met spullen zeulen. Je voelt je nergens thuis.”

Tom: “Mijn scheiding vond ik verschrikkelijk, voor de kinderen. Ik heb hen ooit op de man af gevraagd wat ze daaraan het ergste vonden. En het antwoord was: dat constante gewissel. Voor ons was die regeling het handigst. Je hebt mensen die dat anders arrangeren en hun kinderen om de veertien dagen in het weekend zien, maar dat zagen Mirjam, mijn ex-vrouw, en ik allebei niet zitten. Je vervreemdt volgens mij dan snel van je kinderen. Ik vind het in elk geval ongelofelijk hoe de kinderen met die hele situatie omgegaan zijn.”

Milo: “Het had ook voordelen: het maakte ons op een vroege leeftijd zelfstandig. Bovendien was ik niet de enige met gescheiden ouders. Mijn hele vriendengroep komt uit gebroken gezinnen. Het was ook niet het grootste trauma: qua opvoeding zaten mama en papa op dezelfde lijn.”

Tom: “Op de essentiële momenten ben je nog altijd de ouders van die kinderen. Als er beslissingen genomen moeten worden over hen, is dat tussen Mirjam en mij. Een paar keren zijn we gaan lunchen om te praten over de kinderen. Je leeft apart, je hebt allebei een nieuwe partner, allebei je eigen ideeën. Af en toe moet je wel samenkomen om die grote krijtlijnen uit te zetten. Stel je voor dat het de hele tijd een strijd is. Maar het is niet dat we elkaars deur platlopen.”

Je bent ook pluspapa.

Tom: “Lisa is twintig, en zit op kot. Ze studeert nieuwe media op Thomas More. Zij heeft nog een papa, ik ben inderdaad de pluspapa. Dat zijn toch de regels. Een nieuw samengesteld gezin komt met zijn uitdagingen, vind ik. Ik voel dat ook bij al mijn vrienden. Jij hebt jouw manier van opvoeden, en je partner heeft haar manier. Dat samenkrijgen is allesbehalve evident.”

Milo: “Hetzelfde met mijn bonusmama of plusmama of hoe je het ook wil noemen. Mieke en ik komen supergoed overeen en gaan altijd respectvol met elkaar om. Maar ze is mijn mama niet.”

Ik gebruik mijn vader nooit als referentiepunt, ik kan toch niet aan hem tippen

Milo

Klikt het met jouw mama?

Milo: “Ik ben een mama’s-kindje, maar dat heb ik ook met mijn vader. Het is niet te vergelijken. Mama is heel zorgend, en belt duizend keer op een dag om te vragen hoe het is.”

Heeft jullie vader-zoonrelatie al eens een deuk opgelopen?

Tom: “Absoluut, twee jaar aan één stuk zelfs. Toen Milo zat te puberen. Op een bepaald moment dacht ik bij alles wat hij deed: och mannekes. Dat ging van kleine dingen zoals de tanden niet poetsen tot ’s morgens alles laten staan op de ontbijttafel tot op school een paar keren naar de directeur moeten komen. Maar nogmaals, wie ben ik om daarover iets te zeggen? Je probeert streng te zijn en het aan zijn tienerverstand te brengen. Ik heb daar heel lang mee geworsteld, maar het leuke is dat je vrienden van dezelfde leeftijd hebt die allemaal hetzelfde meemaken met hun zonen. Milo heeft dat zelf ook gemerkt. Als ik dan eens vroeg waarom die ene vriend niet met de bende uitging, bleek die een maand gestraft.”

Was je tegendraadsheid ergens tegen gericht?

Milo: (haalt schouders op) “Weet ik niet. Ik deed gewoon dingen die slim leken op dat moment.” (Tom lacht luidop)

Zijn jullie nu vrienden?

Milo: “Hij is mijn papa. Ik doe niet tegen hem zoals ik tegen mijn vrienden doe. En omgekeerd ook, denk ik.”

Tom: “Ik voel het wel als hij ergens mee worstelt, als er iets scheefzit tussen zijn vriendin en hij of zo. Ik probeer hem dan op gang te zetten, maar hij moet het wel zelf aanpakken natuurlijk.”

Milo: “Over gevoelens zullen we niet snel praten. Een meisje zal dat misschien vlugger doen.”

Tom: “We hebben weinig woorden nodig met elkaar. Ik zie soms mensen met hun kinderen van twintig omgaan alsof het kleuters zijn. Misschien is dat ook juist, maar wij zijn in elk geval niet zo.”

Praten jullie ook over seks met elkaar?

Tom: “Over relaties wel, over seks niet. Ik weet zulke dingen meestal wel, maar ik ga niet vragen: hoe doe je dit of dat? (lacht) Het gesprek over de bloemetjes en de bijtjes hebben wij nooit gevoerd.”

Milo: “Toen ik op mijn veertiende op kamp ging, stak mijn mama twee condooms in mijn toilettas. Ik weet nog dat ik verbouwereerd reageerde. Ik was toen nog niet eens ontmaagd. (lacht)”

Je speelt binnenkort een infiltrant in het xtc-milieu in de nieuwe reeks ‘Undercover’ en je was lang buitenwipper bij discotheek Café d’Anvers, Tom. Ben je niet als de dood dat Milo in contact komt met drugs?

Tom: ‘Ik heb veel meegemaakt en heel veel geleerd door aan de deur te staan. Mensenkennis, hard werken en vooral welke kant je niet wil opgaan in het leven. Ik heb daar veel zien fout gaan, zelfs mensen zien sterven door drugs. Dat is het enige waar wij als ouders veel schrik voor gehad hebben, omdat je weet wat er in de wereld omgaat en je je kinderen daar vooral heel hard tegen wil beschermen. Tegenwoordig kan je op elke hoek van elke straat alles krijgen wat er maar is, van softdrugs tot harddrugs. Dat vind ik een akelige gedachte.”

Milo: “Je hoeft je absoluut geen zorgen te maken.”

Je lijkt je überhaupt niet al te veel zorgen te maken, Milo. Je hebt een hoog je-m’en-fousgehalte.

Milo: “Soms iets te veel. (lacht) Wat ik in orde moet hebben, heb ik in orde. Er zijn af en toe kleine dingen, zoals eens vaker mijn grootouders bellen. Maar heel vaak denk ik bij dingen: laisse tomber.”

Straks komt je vader weer op tv, met een nieuw seizoen van ‘Reizen Waes’. Het bestbekeken VRT-progamma ooit. Is hij op tv hetzelfde als thuis?

Milo: “Grotendeels wel. Hij speelt geen rolletje, maar het blijft natuurlijk tv. Soms denk ik: gast, wat zeg jij nu? Doe niet zo, I know you. Ach, iedereen zal dat wel eens hebben met zijn vader.”

Tom: “In ‘Reizen Waes’ heb ik al een paar keer geblèt en mijn gevoelige kant laten zien. Ik hoorde vaak van mensen dat ze dat van de stoere Tom Waes niet verwacht hadden, maar ik denk dat de kinderen me wel zo kennen.”

Milo heeft nog zijn hele leven voor zich. Ben je daar jaloers op?

Tom: “Nee, ik zou geen 21 meer willen zijn omdat ik weet wat er nog allemaal op je afkomt op die leeftijd. Je hebt nog een hele hoop keuzes te maken, een hele hoop miserie ook. Toen ik zo jong was, lag ik te knoeften als onderzeeduiker. Na tien jaar werken was ik kapot. Ik ben voor tv beginnen werken omdat ik net wat meer thuis wou zijn. Maar dat is toch iets anders uitgedraaid. Als ik mijn leven nog eens mocht overdoen, dan zou ik meer thuis willen zijn. Ik heb mijn gezin veel gemist.”

Heb je dat je vader ooit verweten?

Milo: “Soms wel, maar dat ging dan maar over de kleine dingen. ‘Shit, we eten niet samen.’ Zulke zaken.”

Tom: “Ik heb vooral mezelf dat verweten.”

Vind je dat je vader te hard werkt?

Milo: (even stil) “Allebei mijn ouders werken al hun hele leven heel hard. Mama werkt bij een Belgisch modehuis en gaat vaak naar Milaan en Parijs. Als ik bij sommige vrienden zie hoeveel tijd hun ouders hebben, denk ik weleens: fuck, dat zou ik ook willen, ouders die nog samen zijn en altijd samen eten. Maar bon, dat is nu niet zo.

Je wil altijd iets wat je niet kan hebben. En intussen ben ik het zo gewoon.”

Tom: “Het zou misschien anders geweest zijn, mocht ik postbode zijn en zijn mama lerares. Dan waren we veel meer thuis geweest en misschien waren Milo en Isah andere kinderen geweest als ze wat meer onder onze beschermende vleugels gezeten hadden.”

Milo: “Goh, het is allemaal zo gelopen, omdat het zo moest lopen. Sommige details hadden anders gekund, maar in grote lijnen ben ik geworden wie ik bestemd ben te worden. k ben goed terechtgekomen, al zeg ik het zelf. (lacht). Waarvoor dank, pa!”

Tom: “Graag gedaan, zoon.”




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.