Exclusief voor abonnees

Ontwikkelingspsycholoog: "We creëren zelf huilbaby’s"

KOS
Door baby’s al vroeg in aparte bedjes op hun eigen kamer te leggen, creëren we huilbaby’s. In haar boek 'De evolutie van een kind' legt de Nederlandse ontwikkelingspsycholoog Annemie Ploeger uit dat volgens haar ouders er zelf toe bijdragen dat hun kind het op een krijsen zet. "Ook al leven we niet meer als jagers in de savanne: een kind voelt zich onveilig in z’n eentje."

Met de bril van Charles Darwin kijkt ontwikkelingspsychologe Annemie Ploeger (Universiteit van Amsterdam) naar hoe onze kinderen groot worden. Volgens haar nieuwste boek is er in wat het brein van onze baby’s betreft niet zo gek veel verschil met dat van hun leeftijdsgenootjes van honderdduizend jaar geleden. En daar houden ouders best rekening mee. “Onze breinstructuur is de afgelopen honderdduizend jaar niet veranderd en is feitelijk toegerust op de omstandigheden van die tijd: een samenleving van jagers en verzamelaars in een savanne-achtig landschap met een hoge kindersterfte. Daaruit kun je van alles afleiden, bijvoorbeeld waarom baby's vaak huilen”, zegt Ploeger in De Volkskrant. 

“Ik ben ervan overtuigd geraakt dat we huilbaby's creëren met aparte bedjes in aparte kamertjes. De baby voelt zich onveilig in zijn eentje, ook al leven we niet meer in een savanne waar een zuigeling een makkelijke prooi is. Het babybrein reageert alsof dat risico er wel is: en dus zet het kind het op een krijsen. Niet allemaal natuurlijk. Het ene kind is het andere niet, maar in samenlevingen waar kinderen veel gedragen worden kennen ze minder huilbaby's.” 

'kangeroemethode'

Dat toont Ploeger aan met een onderzoek in Colombia, waar in de jaren negentig een groot tekort was aan couveuses. Vrouwen kregen daarom de raad om hun kind in een draagdoek zo dicht mogelijk bij zich te houden. “De kinderen die met deze 'kangeroemethode' werden behandeld bleken jaren later zowel fysiek als psychisch vele malen beter af dan couveusekinderen.” Nochtans wijzen specialisten op de gevaren om te slapen met een baby in één bed. “In de winter, als je onder een dik dekbed ligt, kan dat riskant zijn. Of als de ouders alcohol hebben gedronken. Maar je kunt de wieg ook bij je op de kamer zetten. Voor de sociaal-emotionele ontwikkeling is die nabijheid heel belangrijk. Het onderzoek naar co-sleeping is onlangs gebundeld en uit dat overzicht bleek dat co-sleeping tot minder huilbaby's leidt, minder wiegendood en meer welbevinden op termijn.” 

Bij Kind & Gezin willen ze alvast geen steen werpen naar ouders van huilbaby’s. “Het kan verschillende oorzaken hebben waarom een baby blijft wenen. Ook medische redenen spelen niet zelden mee”, zegt woordvoerster Nele Wouters. “Wij raden ook aan om zeker in de eerste maanden een baby mee op de slaapkamer te houden: dat vinden zowel kinderen als ouders geruststellend. Ook het nut van veel fysiek contact met mama en papa is ondertussen wel bewezen. Daarom raden we ook aan om geleidelijk aan te doen wanneer kindjes die gewend zijn om veel en dicht bij mama en papa te blijven opeens naar hun eigen kamertje of de crèche gaan.”




11 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Stefanie Lindemans

    Na een huilbaby die niet op onze kamer sliep en een huilbaby die wel op onze kamer slaapt (in een cosleeper zelfs), denk ik dat ik mag zeggen dat dit weer eens heel kort door de bocht is...

  • vandekempen bart

    zever, gezever en wetenschappelijk niet onderbouwd.

  • BRIGITTE COPPENS

    Zet de moeders nog wat vroeger aan het werk en wat meer onder druk. Het zijn niet de moeders maar de maatschappij die huilbaby's creëert.

  • Ann Van Der Voort

    Hier moet ik toch een eens mee lachen! Mijn zoon sliep de eerste nacht alleen in zijn kamer, deur dicht, licht uit. Altijd een zalige slaper geweest en op zijn 9 jaar nog. Huilbaby .... geen last van gehad! Structuur, regelmaat en VOLDOENDE slaap, daar draait het om, schrijf daar maar eens een boek over!

  • Luc De Clip

    Ons baby slaapte lang in ons bed, nadien stond bedje tegen het onze. En nu met eigen bed 3-4 jaar in zelfde kamer. bij nachtmerrie terug rest van de nacht tussen ons in. Niet altijd ideaal voor koppel, maar ons kind weent altijd maar heel kort.