Exclusief voor abonnees

Na 15 jaar Boer zkt Vrouw blikt Dina Tersago terug: “Ze hebben je kop graag, of niet. Daar moet je mee om kunnen”

DOMEN/VAN DE VELDE
DOMEN/VAN DE VELDE DOMEN/VAN DE VELDE
Boeren aan een lief helpen: vijftien jaar geleden zette Dina Tersago (40) haar eerste stapjes in Vlaamse velden. Boer zkt Vrouw werd haar leerschool én haar visitekaartje. Vandaag staat de goedlachse presentatrice zelfverzekerder dan ooit in de rubberlaarzen. Meer dan trots op haar metier. “Ik weet waar ik echt góéd in ben.”

Boer zkt Vrouw was vijftien jaar geleden zo’n schot in de roos dat VTM het tien seizoenen lang op ons afvuurde. Sinds een paar jaar steekt het datingprogramma in een internationaal jasje. Dina Tersago presenteert (samen met An Lemmens, red.) met evenveel enthousiasme, maar een pak meer ervaring: het meisje van 25 is vandaag een vrouw van 40. Mama van twee zoontjes, Isak (4) en Thor (2) en gelukkig met haar partner Wim Hubrechtsen. Bij haar thuis, met zicht op het groen, blikt ze terug. “Ik kan vandaag veel leren van de Dina van vijftien jaar geleden.”

Boer zkt Vrouw nam een pauze, na tien seizoenen non-stop. Was dat even nodig?

“Men vond, na tien jaar, dat het ‘eventjes goed geweest’ was. Er werd in schoonheid afgerond. Ik ben daarna voor het eerst mama geworden, maar ging even snel terug aan de slag, met De Vetste Vakantie. Ik las nog enkele programma’s in voor VTM, maar alles stond op een lager pitje. En toen liep mijn contract af. Sinds 2016 werk ik als freelancer.”

DOMEN/VAN DE VELDE
DOMEN/VAN DE VELDE DOMEN/VAN DE VELDE

Je exclusiviteit voor VTM stopte: een goede zaak?

“Meestal loopt zo’n contract drie jaar, en wordt dat telkens verlengd. Maar toen dus niet. Dat was even schrikken, ja. En heroriënteren. Redelijk snel kwamen er dingen op mijn weg, waaronder De club van Siska Schoeters en De Slimste Mens ter Wereld. Ik werd intussen ook nog eens mama, van Thor. Onmiddellijk daarna kwam de vraag om Boer zkt Vrouw - De Wereld Rond te presenteren. Ook VIER vroeg me voor Blind Gekocht. Ik rolde opnieuw van het een in het ander.”

Ben je vandaag nog altijd blij dat je freelancer bent?

“Het geeft minder financiële zekerheid, maar meer vrijheid. Ik vond het fijn om uit te zoeken: Wat kan ik nog? Wat vind ik ook nog leuk buiten de deuren van VTM?”

En toch, jij bént VTM. Vast of niet.

“Ik ben in die vijver gekweekt, hè. Ik heb er mijn eerste stapjes op tv gezet. Ik werkte eerst twee jaar op de redactie van Woestijnvis, dan even voor Vlaanderen Vakantieland en dan vroegen Bert Geenen en Jan Verheyen of ik Boer zkt Vrouw mee wilde maken. VTM is mijn bakermat en zal altijd voor een stukje aan mij hangen. Ik ben daar dankbaar voor.”

Is de televisiewereld een harde wereld?

“Misschien wel een beetje. Toch zeker als ‘gezicht’. Omdat je afhangt van kijkcijfers. Je moet altijd up-to-date zijn. Fris blijven. De ene keer krijg je applaus, de andere keer kritiek. Ze hebben je kop graag, of niet. Daar moet je mee om kunnen. Maar zijn de media per se harder dan een andere werkomgeving? Er is overal werkdruk, merk ik. Het is gewoon anders.”

Wie was Dina, in die allereerste reeks Boer zkt Vrouw, vijftien jaar geleden?

“Ik vind haar vooral heel schattig. (lachje) De Dina van vandaag kan veel leren van de Dina van 25 overigens. Je leert gaandeweg een metier, je wordt daar beter in, maar je moet er ook voor zorgen dat niets evident wordt. Ik wil me nog verwonderen. Als 25-jarige kwam ik op een boerderij en dacht ik van begin tot eind enthousiast: amai. Nu heb ik al héél wat boerderijen gezien, dus die ‘wauw’ is minder luid. Maar de verwondering over iemands verhaal – hoe een boer in het leven staat, naar relaties kijkt of reageert op een van de kandidaten – wil ik spontaan houden. De Dina van 25 dacht: ik wou dat ik meer ervaring had. De Dina van nu zegt: ‘Opgelet, laat je verrassen.’ Met mijn bagage kan ik de kandidaten nu beter helpen of begeleiden. Doe daar nog een schep enthousiasme en fun bovenop, dan zit het helemaal perfect.”

Aan enthousiasme …

“(enthousiast) … géén gebrek, hè! Ik ben ook fier op dat programma. Ik heb mee aan de wieg gestaan. Ik heb daar mijn stempel op gedrukt. Het is warme tv met respect voor de mensen. De emoties die je ziet, zijn echt. Ooit zat ik als beginnende presentatrice tussen een boer en een kandidaat, en die begonnen heel fel ruzie te maken. Ik dacht: wat móét ik hiermee? Telkens als ik een vraag wilde stellen, werd ik onderbroken. Ik was verbouwereerd, het oogde zo onwennig, en tegelijk had dat net iets heel ontwapenends. Vandaag zou ik, als een soort scheidsrechter, tegen zo’n kibbelend duo zeggen: ‘Ho, mannekes, wacht eens even, zeg. Wat is er gebeurd?’ Dan komt de ervaring bovendrijven.”

DOMEN/VAN DE VELDE
DOMEN/VAN DE VELDE DOMEN/VAN DE VELDE

Alsof er geen camera’s in de buurt zijn?

“Klopt. Ik ben vooral mezelf. Zo naturel mogelijk. Toen Boer zkt Vrouw startte, had ik alleen mijn beperkte ervaring van Vlaanderen Vakantieland. In interactie met mensen was ik altijd wel goed, maar presenteren ín de camera? Daar wilde ik wel op oefenen. Ik ben met mijn rubberlaarzen ergens in een veld gaan staan, samen met een regisseur die bijstuurde. ‘Nee, niet spontaan genoeg’ en ‘Nee, te veel afgelezen’ en ‘Vertel het alsof je het aan je oma of vriendin zou vertellen!’. Tot het goed was.”

Voel je nog iets van onzekerheid in je vak?

“De programma’s die ik maak – human interest en reality – heb ik onder de knie. Ik heb daar geen stress meer voor. Ik bereid me altijd goed voor. Als ik bij iemand over de vloer kom, vind ik het belangrijk dat de mensen voelen dat ik hen al een béétje ken. Maar mijn zenuwen zijn weg. Omdat ik intussen weet waar ik echt góéd in ben. Mijn grootste taak is mensen doen vergeten dat we tv aan het maken zijn. Hen op hun gemak stellen, gewoon door oprecht betrokken te zijn. Een babbeltje voor en een babbeltje na de opnames: daarin schuilt vaak het verschil. En dat kan ik goed, al zeg ik het zelf. (lacht)”

Is er in de zoektocht naar liefde in 15 jaar iets veranderd?

“De tijden zijn veranderd: vroeger schreven kandidaten een brief en daar moesten we het mee doen. Nu krijgen we mails, berichten via Facebook of andere sociale media. Maar het feit dat mensen zich kwetsbaar opstellen en dat ze, ongeacht hun leeftijd, holderdebolder verliefd kunnen worden? Dat zal nooit veranderen. Het geloof in de liefde mag je nooit verliezen. Mensen vragen soms: ‘Is Tinder een goede tendens?’ Maar als jij daar iemand op vindt en je wordt smoorverliefd? Perfect, toch! De eerste contacten worden anders gelegd, maar de basis? De
chemie die het helemaal overneemt en ons blind maakt? En wat dat dóét met een mens? Dat is van alle tijden. En het is schoon om daar elke keer getuige van te zijn.”

Verliefdheid duurt maximaal drie jaar, las ik in de krant.

“Oh, sorry! Daar kan ik als presentatrice niks aan veranderen, hè. (lacht) In het beste geval kan ik er mee voor zorgen dat mensen verliefd worden. Daarna is het uit mijn handen.”

Hoeveel impact heeft Boer zkt Vrouw - De Wereld Rond op je gezinsleven, Dina?

“(zucht) Dat is pittig, hè. Het programma in een nieuw jasje steken is tof. Maar dan moet je dus veel reizen. Ik ben in de zomervakantie drie keer zo’n achttal dagen weg voor opnames. Aan Isak kon ik het uitleggen, maar Thor
begreep er niks van: zijn mama verdween, was weer thuis, en verdween opnieuw. Hij werd daar onzeker van. Voor Isak had ik allerlei kampen geboekt: de ene week ‘Prinsen en prinsessen’, dan weer ‘Brandweer en politie’. Maar voor Thor was het een ander paar mouwen.”

Tweejarige jongetjes kunnen héél aanhankelijk zijn, weet ik.

“Thor is echt een mama’s-kindje. Ik ben zijn houvast. En die viel plots weg. En ja, dan voel je je schuldig, hè. Als ik hem naar de crèche bracht, klampte hij zich met man en macht vast. Al huilend. Die redeneerde wellicht: mijn mama komt straks wéér niet terug. Zo triestig. Maar ik wil ook niet klagen. Ik heb een toffe job, mijn jongens zullen hier geen trauma aan overhouden. Maar pal in die opnameperiode denk je: verdorie, mijn kind heeft mij nu nodig en ik kan er niet voor hem zijn.”

Ooit postte je op Instagram zelfs een foto waarop je huilde.

“Ik heb daar goede reacties op gekregen. Mama’s vonden het fijn dat ik durfde te laten zien dat het niet elke dag rozengeur en maneschijn is. Er zaten ook een paar minder leuke reacties tussen – vooral van mannen: ‘Stop met huilen, je hebt hier zelf voor gekozen.’ (rolt met de ogen) Natuurlijk heb ik hiervoor gekozen. Maar mag ik het ook eens moeilijk hebben?”

DOMEN/VAN DE VELDE
DOMEN/VAN DE VELDE DOMEN/VAN DE VELDE

Wat vinden de jongens ervan dat hun mama voor tv werkt?

“Isak vindt dat doodnormaal. Laatst kwam er een vriendje spelen en dan zie je Isak de schoudertjes ophalen: ‘Ja, mijn mama komt op tv. En dan?’ Soms neem ik hen eens mee. Onlangs had ik opnames voor Natuurpunt. Ik moest op een loopband staan in een weiland. Isak stond echt zo te kijken van: wat voor raar werk heeft mama nu eigenlijk? Ik moest mijn tekst opnieuw en opnieuw zeggen en hij: ‘Kan jij dat niet van de eerste keer, mama?’ Strenger dan de strengste regisseur. (lacht)”

Heeft je carrière jou veranderd als mens?

“Het heeft me verrijkt, mijn wereld opengetrokken. Ik zou nooit op zoveel plaatsen geraakt zijn, nooit zoveel mensen ontmoet hebben. Wat niet betekent dat een ander leven niet zinvol geweest zou zijn.”

In welke sector?

“Ik wilde als hulpverlener of leerkracht aan de slag. Jongeren proberen motiveren, hen iets bijbrengen en hen enthousiasmeren lijkt me geweldig. Ik kom uit een familie van leerkrachten – mijn mama, mijn broer – dus ik weet dat het onderwijs niet simpel is. Maar ik weet ook hoe belangrijk de juiste leerkracht op het juiste moment kan zijn. Signalen opvangen van kinderen kan cruciaal zijn. Ik had in de middelbare school heel goede punten, dus ‘er was niks aan de hand’, maar de leraars moeten het toch ook gevoeld hebben. Mijn onzekerheid. Mijn faalangst. Het feit dat ik na de les altijd extra vragen kwam stellen. Dat ik nooit tevreden was. Men is daar nooit dieper op ingegaan. Nooit kwam de vraag: ‘Hoe is het, hoe zit je in je vel?’”

Je faalangst was behoorlijk fel, in die tijd.

“Absoluut. Ik heb daar veel last van gehad. Ik legde de lat erg hoog. Ik heb daarmee leren omgaan, maar op de universiteit – ik studeerde pedagogie in Leuven – speelde het weer op. Zo hard zelfs dat ik in de eerste licentie besliste om een sabbatjaar in te lassen. De druk werd me te groot. Ik was altijd een brave puber geweest en wilde eens uit de band springen. Als daad van rebellie heb ik gedaan wat niemand van me verwachtte: ik schreef me in voor Miss België. Heel gek, want ik had geen hoog zelfbeeld. Men zei weleens dat ik een schoon meisje was, maar verder? Ik droeg geen make-up, ik was een tomboy. Ik had zo’n kort pagekopje, ik was leidster bij de VKSJ. Mijn ouders schrokken en mijn vriendinnen ook: ‘Wat? Miss België-verkiezing? Gij?’ Ik verwachtte niet dat ik ver zou raken, en startte intussen een regentaat wiskunde, fysica, informatica. Toen bleek dat ik verder en verder in die wedstrijd raakte, dacht ik: het is dat het zo moest zijn. Ik stopte wéér met mijn studies. En ik werd Miss België 2000. (lachje)”

Veegde dat alle onzekerheid weg?

“Ik heb er vooral een levensles gekregen: ik was altijd al perfectionistisch, ik wou alles altijd zo goed doen. Maar Miss België was een avontuur waar ik me niet op kón voorbereiden. Ik had géén verwachtingen. Voor het eerst in mijn leven durfde ik de leuze ‘We zien wel’ te hanteren. Ik heb toen geleerd dat ik de dingen ook weleens op zijn beloop kan laten. Het heeft heel mijn leven op zijn kop gezet. Na dat jaar als Miss stelde zich de vraag: doe ik hier iets mee of niet? Daar was de twijfel weer, en dus ging ik achter de schermen werken bij Woestijnvis. Iedereen zei: ‘Dina, ge zijt zot, ge moet het ijzer smeden als het heet is’ maar ik voelde dat ik er niet klaar voor was. Het is niet omdat ik Miss België was, dat ik per definitie in de wieg gelegd was voor tv. Ik heb toen heel hard mijn buikgevoel gevolgd. Ik redeneerde: als het erin zit, zal het er ooit wel uitkomen. Foert.”

Prikt dat perfectionisme soms nog, in het moederschap?

“Ik blijf dat in mij hebben. Ik gebruik het nu in mijn voordeel: ik probeer alles wat ik doe goed te doen. Ik ben een spontane mama, maar ’s avonds kent mijn hoofd geen rust: Wat heb ik goed aangepakt? En wat kon beter? Het helpt om dan te lezen wat Peter Adriaenssens zegt: ‘Je hoeft als ouder niet altijd geliefd te zijn, je moet durven gehaat te worden. Je kinderen moeten leren omgaan met ‘nee’.’ Dat is ook zo. Ik besef dat je als ouder vooral een rots moet zijn, waar je kind op kan rekenen én tegenaan kan botsen. En dat je op het einde van de dag moet durven zeggen: het zal goed genoeg geweest zijn.”

DOMEN/VAN DE VELDE
DOMEN/VAN DE VELDE DOMEN/VAN DE VELDE

Wanneer is goed, goed genoeg?

“Veel hangt samen met timemanagement en organisatie. Dat brengt rust. Ik leg de kleren voor de jongens proper klaar, de avond ervoor. Ik wil ’s morgens niet staan discussiëren. Soms zegt Isak ’s morgens: ‘Dat is stom, dat T-shirt op die broek.’ Excuseer? (lacht) Voortaan mag hij kiezen uit twéé outfits. That’s it! Maar ik ben dus, in het algemeen, vrij goed euh ... gestructureerd.”

En proper. En opgeruimd.

“Ja, dat ook. Ik heb dat nodig. Alles moet aan de kant staan als ik ga slapen.”

Ik benijd die eigenschap. Hartgrondig.

“Ja, maar af en toe wat meer loslaten, zou niet slecht zijn. (lacht) Wij gaan hier nooit slapen voordat de keuken netjes is en het speelgoed opgeruimd is. Als de boel er ontploft bij ligt, lijk ik alle controle kwijt. Bovendien: laat rommel één dag liggen, en daar komt bij, en nog, en nog ... En dan zie ik door het bos de bomen niet meer.”

Ik ken mama’s die op een zonnige zondag de was ‘moeten’ doen in plaats van een boswandeling te maken.

“(snel) Oh, maar dát heb ik al afgeleerd! Ik heb hier ook al staan strijken, tot halftwaalf ’s nachts en later. Maar als Isak vraagt om naar de speeltuin te gaan? Dan laat ik de was hangen. Qualitytime krijgt dan absolute voorrang. Er is altijd werk, er staat altijd wel iets op mijn to-dolijst, maar kinderen worden zo snel groot. Genieten is de boodschap. Je ziet, ik leer bij, hè?”

Goed zo, Dina.

“Dank je wel! Ik probeer echt in het moment te leven, zeker voor de kinderen. Op een koude herfstdag naar buiten? Jassen aan, laarzen aan, en hopla. Samen buiten zijn: dat doet ons allemaal deugd.”

Je woont in een kangoeroewoning, samen met je schoonouders. Is dat een …

“Een aanrader? (lacht luid) Als mensen reageren van ‘Brrr, met je schoonouders?’ denk ik: amai, jullie moeten verschrikkelijke schoonouders hebben. (lacht) Ik vind het alleen maar een win-win. Je moet overeenkomen, goede afspraken maken en duidelijk durven zijn. Volgens mij is het een samenlevingsvorm waar toekomst in zit. De rusthuizen zitten vol, ze kosten stukken van mensen. Hier helpen wij elkaar. Als zij boodschappen doen, brengen ze al eens iets mee voor ons. Als ik wat huishoudelijke taken wil doen, kunnen de jongens bij hen terecht. Omgekeerd houden wij de tuin netjes, zorgen we voor alle klusjes in huis en hebben ze altijd een aanspreekpunt. We zijn er voor elkaar. Ik vind dat gezellig.”

Hoe ver durf je vooruit te kijken?

“Wat als mijn schoonouders hulpbehoevend worden, bedoel je? (denkt na) Ik heb geen glazen bol. We hebben afgesproken dat we dat stap voor stap zullen bespreken. Er bestaat thuisverpleging, er zijn instanties waarop we een beroep kunnen doen als dat op een dag nodig is. We zullen wel zien, along the way.”

Jouw eerste jaar als veertiger zit er bijna op. Is het meegevallen?

“Mentaal voel ik me nog maar dertig. Want ik sta op het punt in mijn leven waarvan ik dacht dat ik er zou staan als ik dertig was. Ik heb nog twee kleuters in huis, ik sta aan de schoolpoort tussen jongere mama’s. Ik was ook graag jong mama geweest, maar dat is door omstandigheden anders gelopen. Heb ik daar last van? De nachten waren vaak kort, ik gaf borstvoeding, maar je doet dat gewoon. Fysiek is dat even ingrijpend op je 20ste, 30ste of 40ste, denk ik. Voel ik me 40? Hoort daar dan een gevoel bij, überhaupt? Behalve dan de gedachte: amai, dat is snel gegaan. Verder zit ik vooral goed in mijn vel. Ik vind ook niet dat ik er elke dag moet uitzien alsof ik uit een doosje kom, met een strik errond. Veel te vermoeiend.”

Er zit geen spatje diva in Dina.

“(luid) Nee! Dat hoop ik echt niet, nee! Ik voel me nooit te schoon om op de set tussen prikkeldraad te kruipen, op een tractor te springen, door plassen of koeiendrek te lopen. Ik vind het net fijn om af en toe die metamorfose te ondergaan. Zo kan ik thuis de hele dag het kippenhok staan schoonmaken, met kippenveertjes tot in mijn haar, en een half uur later helemaal opgetut naar een feestje vertrekken. Maar zie ik er de dag erna doodmoe uit? Ook goed.”

DOMEN/VAN DE VELDE
DOMEN/VAN DE VELDE DOMEN/VAN DE VELDE

Toen je naam viel op de redactie, zei iemand: ‘Zij lacht áltijd.’

“Dat is gewoon wie ik ben. Ik ben graag vriendelijk, beleefd en goedgezind. Voor anderen maar ook voor mezelf. Van grumpy gedrag wordt niemand blij. En wat grappig is: ‘Isak’ betekent ‘hij die altijd lacht’. Hopelijk heeft hij dat geërfd van mij. Ik ben opgevoed met de filosofie: een lach kost geen geld, en kan wonderen doen. ‘Thor’ betekent ‘god van de donder’. Daar hebben we wel een risicootje genomen. (lacht) Hoeveel zonen heb jij ook alweer?”

Twee grotere en een nakomertje. Een aanrader!

“Hoe leuk dat ook is – zo’n kakkenestje – maar nee, dank je wel. Dat zie ik me écht niet doen. Ik ben nog aan het bekomen van de vorige twee. En ze moeten nog groot worden. Ik ben gelukkig zoals het nu is.”

Welke ambities koester je nog, op tv?

“Ik zou graag nog een programma maken zoals Boer zkt Vrouw. Niet per se dating, maar wel in die Humaninterestsfeer. Mee voorbereiden, mijn stempel drukken en er volledig voor gaan.”

Mét de Dinaglimlach.

“(lachje) Ik voel me soms wel een zondagskind, weet je. Als alles goed gaat in het leven, zowel thuis als op het werk, moet ik blij zijn. Ik wacht niet tot er iets ergs gebeurt, om te beseffen: Dina, je hebt het goed. Wees content, wees blij, wees dankbaar.”

Waarvoor dank, Dina. 

Lees ook binnen HLN+:

Nathalie Meskens is terug verliefd op het leven: “Hoe heftig, hoe verschrikkelijk en verdrietig mijn scheiding ook was, het heeft mij op een ander niveau gebracht, als mens”

Mijn geheim (deel 1): “Ik ben bijna 70 jaar, maar in zijn armen werd ik weer dat meisje van 18”

Dimitri Vegas & Like Mike over de strijd om aan de top te blijven: “We hebben al mensen ontmoet waarvan we denken: ‘Zó willen we niet eindigen’”




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • paul van de velde

    En ze doe dat fantastisch.