Megxit in eigen huis: wat als het niet meer botert met je (schoon)familie?

Getty Images
Ruzie komt in de beste families voor. In Buckingham Palace - nu Meghan Markle en prins Harry willen wegvluchten naar het buitenland - maar ook bij Jan met de pet. Wat als het misloopt? Vallen de brokken nog te lijmen? “Het is goed om problemen te bespreken, maar je moet ook leren zwijgen.”

In Engeland is een bommetje ontploft. De Brexit is niet langer the talk of the town, wel de Megxit. Vorige week maakten prins Harry en Meghan Markle bekend dat ze financieel op hun eigen benen willen staan en dat ze naar Noord-Amerika willen verkassen. Tik, tak, boem. Een straffe zet, die een kleine schokgolf veroorzaakte bij media én het Britse koningshuis. 

Naar verluidt viel Queen Elizabeth II compleet uit de lucht en ging ze naarstig op zoek naar een oplossing. Die lijkt nu stilletjes aan in zicht te zijn. Eén ding is zeker: dezer dagen heeft ze haar handen vol aan familiedrama. Raar? Niet per se, stelt Peter Rober, gezinstherapeut en professor aan het Universitair Psychiatrisch Centrum KU Leuven. “In elke familie zie je conflicten. Door de familieband hoor je immers bij elkaar, maar tegelijk ben je heel verschillend. En dat zorgt voor de een of andere manier altijd voor een wrijving.”

Meghan Markle, prins Harry, prins William en Kate Middleton/
photo_news Meghan Markle, prins Harry, prins William en Kate Middleton/

Onenigheden met de broer, zus, ouders of schoonouders zijn dus niet uitzonderlijk. De situatie rond Meghan en co. is dat wel. “De pers - en bij uitbreiding de samenleving - volgt Meghan Markle op de voet. Ze schrikken er niet voor terug om haar voortdurend te beoordelen en aan te duiden als schuldige. Je voelt dat Harry haar probeert te beschermen. Hij wil niet dat zijn vrouw meemaakt wat zijn moeder is overkomen”, legt professor Rober uit. 

Banale aanleiding

Dat het koppel een ambivalente relatie heeft met de media is duidelijk. Maar wat is juist de oorzaak voor de vete tussen Harry en zijn familie? Daar hebben we het gissen naar. Ook bij ‘gewone’ familieruzies kan de trigger heel verschillend zijn, al is er meestal één gemeenschappelijke deler. “Het is vaak iets onbenullig. Een frustratie, omdat iemand vergeet de vuilnisbakken buiten te zetten of het gras af te rijden”, legt de gezinstherapeut uit. “Daarna kan zo’n discussie escaleren en komen belangrijke zaken boven water. Denk aan onderliggende ergernissen die al veel langer aan het sluimeren zijn. Die zijn er gaandeweg ingeslopen en komen door één aanleiding tot uitbarsting. Eens het kookpunt bereikt is, gebruiken mensen vaak definitieve termen. ‘Je doet altijd zo’, of ook:‘Je hebt me nooit graag gezien’. Bij sommige ruzies kalmeert het nadien opnieuw, maar af en toe ontstaat er een barst.”

Gevaarlijke driehoek

Familie is vlees en bloed. Zijn er ruzies? Dan zal je zien dat er vaak nog een derde partij meespeelt. “Het is sowieso al moeilijk voor twee mensen om een goede relatie te onderhouden. Als een derde partij - een partner of schoonouder - de spanning opdrijft, is het hek helemaal van de dam. Zulke driehoekssituaties zijn op z’n zachtst gezegd hachelijk. Het gebeurt soms dat iemand voor een ultimatum wordt geplaatst en een keuze moet maken. Denk aan een man die moet kiezen tussen zijn vrouw of zijn moeder. In een nieuw samengesteld gezin kan het ook zijn dat hij moet kiezen tussen zijn nieuwe vriendin of zijn kinderen.” 

Een hapklare oplossing voor zo’n situaties bestaat er niet. Met openheid kan je veel gekibbel voorkomen, op voorwaarde dat je met alle partners rekening houdt. Ligt een koppel in de clinch met een schoonmoeder? Dan moet je niet met twee, maar met drie open kaart spelen. “Het is goed om problemen te bespreken”, stelt ook Rober. “Maar je moet eveneens realistisch zijn en beseffen dat je niet alles kunt uitpraten. Op een bepaald moment moet je de zaken achter je laten, zwijgen en besluiten om met een propere lei verder te gaan.”

Geen gelijk, maar goede grenzen

Dat is niet altijd even gemakkelijk, want iedereen is vaak overtuigd van z’n grote gelijk. Dan is het belangrijk om je koppigheid even te parkeren. “Vergelijk het met een goede vriend. Dat is niet iemand die je altijd gelijk geeft, integendeel. Soms zegt hij of zij iets dat je kwetst of waardoor jij je onbegrepen voelt. Maar desondanks blijven jullie even goede vrienden. Die redenering zou ook moeten gelden voor broers, zussen en andere familieleden. Er moet ruimte zijn voor onenigheid, zonder dat het de relatie kapot maakt.” 

Om te vermijden dat een geschil uit de hand loopt, stel je het best op tijd grenzen op. Dat gebeurt redelijk vroeg: vanaf het moment dat een kind een partner kiest en z’n thuis verlaat, ontstaat er een grens tussen het ouderlijke gezin en het nieuwe gezin. “In het prille begin van een relatie moeten twee mensen uitvogelen hoe ze met elkaar moeten omgaan en moeten samenleven. Daarnaast moeten ze ook uitzoeken hoe ze met elkaars familie moeten omgaan. Het is belangrijk dat er dan grenzen en regels worden opgesteld waar iedereen zich comfortabel bij voelt.” 

Een delicate taak, al verloopt die vaak vanzelf. Stel, een vader vindt dat zijn dochter en haar partner op een ietwat nonchalante manier omgaan met het huishouden. Dan kan hij op twee manieren reageren. Of hij bijt op z’n tong, of hij brengt het voorzichtig ter sprake. “Beide opties zijn goed”, meent de expert. “Het belangrijkste is dat ouders en kinderen proberen om te begrijpen hoe de andere zich voelt én dat ze nadenken wat ze zelf nodig hebben. Dan kunnen ze daar een evenwicht in zoeken.” 

Eind goed, al goed?

Heel af en toe loopt het toch serieus mis. Dan gaan families in ruzie uiteen, of ze vervreemden en groeien uit elkaar. Zelfs dan kan er nog witte rook opstijgen. Rober: “Mijn ervaring leert me dat gekozen relaties tussen twee partners niet altijd een happy end kennen. Familierelaties komen daarentegen bijna altijd goed. Pas op, er bestaan natuurlijk uitzonderingen. En het vraagt tijd. Soms duurt het vijf, tien of twintig jaar, maar bij biologische relaties komt er meestal een moment dat de deur op een kiertje staat en verzoening mogelijk is.”




1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • mieke jansens

    dat wil zeggen dat je daar niet past