Exclusief voor abonnees

Lize Feryn en Aster Nzeyimana dolverliefd in Thailand: “Het is een luxe dat we even hard voor elkaar gevallen zijn”

Actrice Lize Feryn en VRT-sportanker Aster Nzeyimana delen hun geluk in Thailand.
Filip van Roe Actrice Lize Feryn en VRT-sportanker Aster Nzeyimana delen hun geluk in Thailand.
Als twee tortelduiven op een tropisch Thais eiland. Veel stralender kan het nieuwe jaar niet beginnen voor actrice Lize Feryn (25) en VRT-sportanker Aster Nzeyimana (25). Een prachtige plek, een mooi moment ook, om als koppel vast te stellen: “Wij passen zó goed samen”  

Even wegdromen. We bevinden ons zowaar op Koh Yao Noi, een Thais eilandje. De zee kabbelt rustig. De witte stranden nodigen uit. Vissersbootjes nemen je mee over de golven, richting helblauwe lagunes. Het is hier tropisch warm, palmbomen plooien zachtjes heen en weer en na een korte regenbui stuurt de natuur haar schoonste staaltje op ons af in de vorm van een regenboog. Als de zon hier opkomt of ondergaat, kan een mens niet anders dan sprakeloos staren naar de horizon. Hier, op deze paradijselijke plek, hebben we afspraak met een prachtig paar. 

“Ik wilde altijd al naar Thailand, maar liefst met een lief”, lacht Lize Feryn. Et voilà, dat lief is er. Al tien maanden,
alstublieft, vormt de actrice uit ‘In Vlaamse velden’ en ‘Het is ingewikkeld’ een koppel met Aster Nzeyimana, de sympathieke VRT-sportanker met de lichtgevende ogen. Vertoef een paar dagen in hun buurt en je vóélt hun energie: ze genieten volop van de vlinders in hun buik, ze delen een geweldig gevoel voor humor en koesteren het romantische plan om voor altijd samen te zijn. Bij een ontbijt van verse mango en ananas serveren we Aster en Lize een reeks vragen, om vervolgens te smullen van hun antwoorden.

Hoe bevalt Thailand?

Aster: “Ik vind het een magische bestemming. We genieten van een verblijf op Koh Yao Noi, een prachtig eiland dat je alleen met een bootje kan bereiken, vanaf Phuket. Hierna bezoeken we Bangkok en daarna steken we er wat avontuur in.”

Lize: “Thailand combineert een cool stadsleven en een prachtige natuur. Je kan hier iets beleven én relaxen én wat nightlife meepikken. Dat maakt voor mij een reis compleet.”

Dat, én een voetbalmatch.

Aster: (lacht luid) “Ik heb hier inderdaad tickets voor Thailand-Singapore op de kop getikt. Ik vind het geweldig om in het buitenland naar een match te gaan kijken. Om te zien hoe ze daar voetbal beleven. Ik heb al zeker tweehonderd matchen gezien in Belgische stadions, en ook heel wat in Engeland, maar zo in een ander werelddeel? Cool! Het is fijn dat Lize meegaat. Jij geniet ook van die sfeer, toch?”

Lize: “Sowieso. Omdat je in zo’n stadion tussen de lokale bevolking zit. Als enige Belgen in de tribunes terwijl de locals hun liedjes zingen? Dat is best een machtig gevoel. En ik vind het ook leuk, omdat ik weet dat Aster het zo geweldig vindt.”

Voor koppels is zo’n eerste verre reis vaak een relatietest ...

Lize: (snel) “Voor ons niet. Omdat wij meteen vol voor elkaar gegaan zijn. De eerste maanden huurde Aster nog een huis in Gent, maar hij zat constant bij mij en sinds september woont hij officieel in Antwerpen. Als je zoveel bij elkaar bent in het dagelijkse leven, is zo’n reis geen relatietest. Vanaf onze eerste kus hebben we elkaar maximaal twee dagen niet gezien. Voor de rest altijd.”

Filip van Roe

Aha. De eerste kus.

Lize: “Dat is toch altijd een beetje aan de jongen, niet? Het lag er die avond zo dik op dat er gekust zou worden. Zoiets voel je aankomen, hè. We waren iets gaan eten in Gent en wandelden arm in arm naar de parkeergarage. Ik zei ‘Oké, salut’, en gaf hem een kusje – zo vlak naast zijn mond. Dan heeft Aster het overgenomen. Onze eerste kus is gefilmd door de bewakingscamera van die parking. Ik had gehoopt dat we die beelden konden krijgen.”

Aster: “Lize gaat zoiets dan ook werkelijk vrágen, aan het loket in die parkeergarage: of we de beelden kunnen krijgen waarop we staan te muilen. Gênant!”

Hoe hebben jullie elkaar gevonden?

Aster: (gespeeld ernstig) “We hebben elkaar ontmoet op een symposium.”

Lize: (lacht luid) “Onnozelaar!”

Aster: “Nee, op een of ander feestje in Antwerpen. Ik was daar met Kobe (Ilsen, red.) en zag Lize in de verte. Ze is me die avond euh ... opgevallen.”

Lize: “We hebben niet gepraat, maar we wisten van elkaar wie we waren. De dag erna zijn we berichten beginnen te sturen op Instagram. Enfin, ik ben Aster beginnen te volgen en hij stuurde: ‘Hallo, gij zijt van Deerlijk, zeker?’ (lacht) Redelijk snel – Aster is meer van het ‘doen’ dan van het ‘aanmodderen’ – vroeg hij om af te spreken.”

Aster: “Iedereen die me kent zal het beamen: ik ben heel slecht in het beantwoorden van berichten. Chatten? Ik doe dat niet graag. Dat is me te log. Dat duurt te lang. Daarom zei ik tegen Lize: ‘Kom, we gaan iets drinken.’”

Lize: “Onze eerste date was zó leuk. We spraken af om drie uur in de namiddag voor koffie. Want Aster moest die avond gaan voetballen. We hebben de helft van ons leven aan elkaar verteld. Vier uur later zat ik daar nog, en was ik een volgende afspraak rats vergeten. Er kwam een vrouw op ons af die al die tijd in onze buurt gezeten had. Ze zei: ‘Amai, hoe leuk zijn jullie samen.’”

Wat doet verliefdheid met jullie?

Aster: “Het is de max. Het leven lijkt veel schoner. Alles is mooi. Het is een luxe die je onderschat. Wij hebben geen enkel moment gekend waarop een van ons twijfelde. Of waarop de ene denkt: oei, ik ben meer geïnteresseerd in de tegenpartij dan omgekeerd.”

Lize: “Ik vind alles leuker als Aster erbij is. Ik heb geen behoefte meer aan me-time. Vroeger was ik graag eens op mezelf, nu niet meer. Het is een luxe dat we even hard voor elkaar gevallen zijn. We hebben niet het gevoel dat een relatie werken is. In het begin was ik de hele tijd addertjes aan het zoeken. Het leek too good to be true.
Ondertussen geloof ik dat het ook gewoon góéd kan gaan.”

Aster: “Ik stelde me ook vragen. Is dit voor een paar maanden? Zal ik mijn interesse verliezen of omgekeerd? Daarom is het nu leuker. Officieel zijn we de eerste overweldigende verliefdheid voorbij – al zijn we nog altijd verliefd, hoor – maar je weet tenminste dat het écht goed zit. In het begin is alles nieuw, en spannend, omdat je
elkaar niet kent. Nu ligt die onzekere periode achter ons.”

Lize: “We hebben na onze eerste zotte verliefdheid inderdaad gemerkt hoe waardevol het is wat wij met elkaar hebben. Hij voelt zich thuis bij mij, ik bij hem. We matchen, we delen dezelfde waarden en levensvisie. De eerste maanden ontdek je dat niet, omdat je vooral de betere versie van jezelf toont. Dat hoeft nu niet meer.”

Aster: “Klopt. Dat is helemaal voorbij. Nu laten we alleen nog boeren en scheten bij elkaar.” (lacht)

Lize: “Gij misschien.” (lacht)

Filip van Roe

Die eerste keer je lief mee naar huis nemen: hoe was dat?

Aster: “Ik wist dat Lize in de smaak zou vallen bij mijn ouders en vice versa. Ik vond het heel fijn om tegen mijn mama te zeggen: ‘Kijk, dit is nu mijn madam.’ Omgekeerd vond ik het minstens even leuk om Lizes zussen en papa te ontmoeten.”

Lize: “Dat ging allemaal vanzelf. Aster is goed met eerste ontmoetingen. Een mopje links en rechts, waardoor ook mijn papa spontaan zijn beste mopjes ging tappen. En mijn zussen? Die hebben vooral goed gelachen.”

Jij hebt Aster niet kunnen voorstellen aan je mama, Lize. Wat zou ze van hem vinden?

Lize: “Dat vind ik het lastigste. (pauzeert) Sorry. Stom, zeg. Ik had deze vraag verwacht, en tóch traantjes. Want ik weet zeker dat ze Aster de max zou vinden. (stiller) Mama is drie jaar geleden gestorven, en ik mis haar altijd. Maar ik heb het gevoel dat ik nu pas ten volle besef dat ik gelukkig ben met mijn leven en dat mama daar geen deel meer van is. Je wil dan geloven dat ze dat wel ergens weet, en dat ze hier ‘ergens’ is. Maar een minuut later denk ik: is dat daadwerkelijk zo? Soms zou ik willen dat ik gelovig was. (zucht) Als ik één ding zeker weet, is dat ze verder leeft in mij en in mijn zussen: ik herken steeds vaker eigenschappen van haar in ieder van ons. Dan hoor ik mezelf praten en denk ik: oh my God, ons moeder is hier. (lacht) En als Aster en ik later kindjes hebben, zal ik een kopie zijn van mijn mama, in het opvoeden. Dat ik bij Aster altijd over mijn mama terechtkan, dat ik mijn verdriet daarover al van in het begin durf te tonen aan hem: dat is weer eens een teken dat ik hem vertrouw. Dat het goed zit met hem.”

Aster: “Ik had dit al voor ik Lize kende, maar nu nog meer: ik koester mijn ma. Mijn pa trouwens ook. Als die gedachte me even overvalt, dat er iets is met een van je ouders? Nee, ik wil het me niet voorstellen. Het
verdriet van Lize is niet meer ‘vers’. Maar rouwen is niet iets dat je moet afsluiten, zo van ‘nu heeft het lang genoeg geduurd’. Je kan perfect een leven lang verdrietig zijn om iemand. Terwijl je tegelijk gelukkig kan zijn.”

Lize: “Die vraag krijg ik weleens: kan je nog gelukkig zijn als je mama gestorven is? Natuurlijk wel. Gelukkig zijn, content zijn met wat je wél hebt, is het allerbelangrijkste in het leven. Dat heb ik van mama geleerd. De mama van Aster lijkt trouwens een beetje op de mijne. Haar manier van praten, haar manier van doen.” (lachje)

Jouw mama, Aster, leerde je papa kennen in Rwanda. Vertel.

Aster: “Mijn papa is geboren in Burundi maar groeide op in Rwanda. Hij was daar dokter. Mama was vroedvrouw en had zich ingeschreven voor projecten in Afrika. Op een dag ging ze aan de slag in het ziekenhuis waar mijn vader werkte. En van het een kwam het ander. (lachje) Ik ben geboren in Rwanda, maar ik ben met mijn zus en mama naar België teruggekeerd toen er oorlog woedde. Papa is pas vele jaren later naar België kunnen komen, maar ik heb hem het belangrijkste stuk van mijn jeugd in de buurt gehad. Mijn ouders zijn heel gelukkig en schipperen tussen Burundi en België.”

Filip van Roe

Waarin gelijken of verschillen jullie?

Aster: “Onze humor is precies hetzelfde en dat vind ik het allerbelangrijkste. We staan op dezelfde manier in het leven. We zijn op dezelfde manier opgevoed, met dezelfde waarden. Dat is belangrijk omdat het een graad-
meter is van hoe we toekomstige problemen zullen aanpakken. Als er iets op ons pad komt, zullen we daar wellicht op dezelfde manier naar kijken. En verschillend? Ik ben heel laks en Lize is ...”

Lize: “... heel perfectionistisch.”

Aster: “Dat ben ik ook. In mijn job. Maar daarbuiten to-taal niet. Ik ben heel erg op het gemak.”

Lize, jij porde me de afgelopen dagen een paar keer: ‘Kijk. Hoe traag hij is.’

Lize: (lacht) “Ja! En ik zeg dat met veel liefde: hij ís traag. Soms verbaast hij zichzelf. Dan gaat hij ‘vlug iets halen boven’ en pas een half uur later komt hij weer beneden. Aster raakt onderweg afgeleid. Ik nooit. Ik ben heel gefocust. Ik weet wat er moet gebeuren: zo, zo en zo. Heel praktisch, heel snel. Bij Aster zal het ook gebeuren, maar eerst zal hij nog dit doen, dan wat kattenfilmpjes bekijken op YouTube, en dan nog iets anders. Tot ik zeg: (knippert met de vingers) ‘Aster, fócus.’”

Aster: “Ik maak me nergens zorgen over. Ik heb bijvoorbeeld nooit stress over mijn job, terwijl Lize een piekeraar is.”

Lize: “Zelfs al heb ik geen job, dan nóg heb ik daar stress over.” (lacht)

Ik zag je bezig op de shoot: je bent vooral héél hands-on. Om drie uur ’s morgens in de make-up? Geen probleem.

Lize: “Klopt. Ik wil gewoon dat het goed is. Ik heb ook altijd een overzicht van wat we nodig hebben en hoeveel tijd ons nog rest. Dat is bij ons thuis precies zo. Ik weet: we moeten om dat uur vertrekken, dus er moet nog een was draaien, de ramen moeten dicht, de afwasmachine moet leeg. Ik geef Aster opdrachten, opdat het wat verdeeld zou zijn. Aster is gelukkig geen haantje dat dan zegt: ‘Gij moet niet zeggen wat ik moet doen.’”

Aster: “Het is de eerste keer dat ik samenwoon met mijn lief, maar sowieso vind ik dat je allebei moet bijdragen aan het huishouden.”

Lize: “In het begin was ik soms gefrustreerd: ‘Allee, je ziet dat toch? Denk even mee na.’ Intussen weet ik: ik zal denken en we verdelen het.”

Aster: “Onze karakteriële verschillen komen alleen tot uiting in het huishouden. Of als het gaat over ergens op tijd raken. Totaal niet in onze interactie. Mocht ik op voorhand iemand gekozen kunnen hebben met wie het zo goed klikt? Ik zou voluit voor Lize kiezen.”

Lize: “Wij … woeps!” (stompt glas om)

Aster: “Lize is heel onhandig. En ik ook.”

Lize: “Wij hebben veel te lange ledematen die overal tegenaan botsen.”

En botst het al eens tussen jullie?

Lize: “Als we een meningsverschil of frustratie hebben, wil Aster altijd meteen babbelen. Terwijl ik even wil verwerken. Hij belt, argumenteert, en babbelt zo veel en zo lang dat ik zelfs niet meer wéét wat ik wilde zeggen. Ik denk vervolgens een uur na over hoe ik mijn kant van het probleem het best kan uitleggen. Meestal stuur ik hem dan een hele lange sms. Meestal is mijn boosheid al weg tegen het einde van die sms.” (lacht)

Jullie zijn allebei jong aan jullie carrière gestart: is dat een belangrijk raakvlak?

Aster: “Zeker. Ik werkte op mijn twintigste al voor radio MNM, sinds twee jaar als sportanker. Lize startte ook heel jong, als fotomodel en actrice. Soms heeft ze wekenlang werkdagen van twaalf uur, maar ik heb alle begrip, want ik begrijp hoe belangrijk dat voor haar is. En als ik tijdens het WK, zelfs na mijn werkdag, nog voetbal kijk omdat ik geen match wil en kan missen, begrijpt zij mij ook. Ik moet haar dan gewoon een massage geven achteraf.” (lachje)

Lize: “Vind ik altijd een goeie deal. (steekt duim op) We zijn allebei vroeg aan onze carrières gestart. Ons werk zorgt voor een zekere maturiteit, denk ik. Aster is dan wel jong en speels als een puppy, maar je kan ermee babbelen. Hij is een volwassen man. Zelfstandig. En vol ambitie.”

Filip van Roe

Twee jaar geleden interviewde ik jou, Lize, en ik vroeg wat je belangrijk vond in een man. Je zei precies dat: hij moest zelfstandig zijn en eigen ambities hebben.

Lize: “En moest hij ook zo mooi bruin zijn?” (lacht)

Nee, maar wel knap. En groot.

Lize: “Kijk eens aan. Dat is allemaal goed gelukt, toch? Hij is groter dan ik. Gelukkig!”

Aster: “Op onze eerste date – dat vernam ik achteraf  – was haar eerste gedachte toen ik naast haar kwam staan: ‘Yés, die is groter.’ Acht centimeter, om precies te zijn.”

Hoever durven jullie samen vooruitkijken?

Aster: “Ik heb het gisteravond nog tegen Lize gezegd: als mensen dit interview lezen, zullen ze zeggen: ‘Och God, ze zijn nog maar tien maanden samen, ze weten van niks.’ Maar je kan toch alleen maar uitgaan van het beste? Dus als er eventueel cynische commentaar komt, kunnen we daar wel tegen.”

Lize: “Ach. We zijn geen zestien meer. We wonen samen. We hebben toekomstdromen. We willen allebei vrijheid in ons denken. Zo plannen we mogelijk ooit elders dan in België te wonen. Al houden we het voorlopig nog even bij de stad. Wij zijn twee stadsmensen: we hebben graag een gevuld leven en houden van de drukte.”

Aster: “Lize kookt nu al iets meer dan in het begin van onze relatie: toen gingen we altijd uiteten of lieten we iets aan huis komen. Als we kinderen hebben, zal dat veranderen. Maar goed, dat is dus nog efkes, hè. (lachje) Pas op. Mijn pa was maar eenentwintig toen ik geboren werd. Ik was vier toen hij mijn leeftijd had.”

Lize: “Mijn zussen hadden op mijn leeftijd ook al kinderen. Maar onze levens zijn zo anders. Wij willen dat ooit wel, maar nu nog lang niet. Toch, Aster?”

Aster: “Néé, jong. Dat kan allemaal later nog.”

Een ‘BV-koppel’ zijn: is dat een pluspunt of net niet?

Lize: “Als we samen op stap zijn, versterken we elkaar. Worden we vaker aangesproken dan wanneer we apart buitenkomen. We merken dat we ‘in de gaten gehouden worden’. Nu komen we als leuk en sterk koppel naar voren, maar we beseffen ook dat, als er ooit eens een haar in de boter zit, daar óók over geschreven zal worden. Aster kan dat beter van zich afzetten. Die zegt: door er zelf niet aan te denken, heb ik er het minste last van. Ik probeer die houding over te nemen. We kunnen ons niet continu zorgen maken over zaken die ze mogelijk rondbazuinen.”

Aster: “Ach, alles passeert. Zeker als het dikke bullshit of geroddel betreft, wat vaak het geval is. Wat ze vandaag over je zeggen? Dat is iedereen morgen alweer vergeten, hoor. Enfin, zo probeer ik dat toch allemaal te relativeren. Lize en ik zijn allebei in de media door wat we graag doen. Niet wegens onze persoonlijkheid of door een toevalligheid. Wij doen gewoon onze job, en als gevolg daarvan zijn we bekend.” (haalt de schouders op)

Wat vinden jullie het mooist aan elkaar?

Aster: “Het uiterlijk is natuurlijk hetgeen me in eerste instantie aantrekt. Dat is een voorwaarde, maar voor mij is Lizes humor het allerbelangrijkste. Die mag ze nooit verliezen. Wij lachen en zeveren constant. Ik vind grote vrouwen over het algemeen mooi, maar verder heb ik nooit in types gedacht. Ik heb hiervoor ook nog geen serieuze relaties gehad. Maar áls ik al een type heb, is het Lize wel. Is dat mooi gezegd?”

Lize: “Heel mooi, sjoeke. Ik heb ook een poëtische tekst klaar. Ik wou sowieso nen bruine. (lacht) Nee, je bent de eerste en de laatste.”

Aster: “Ooh.”

Lize: “Al wat er daartussen gebeurt, doet er niet toe.”

Aster: (lacht luid)

Lize: “Oké, poging twee: Aster is bijzonder grappig. We maken superveel plezier. Hij is het tegenovergestelde van een haantje: hij heeft totaal geen schaamte om zich volledig aan mij te geven. Om complimentjes te geven. Er zijn veel mannen die daar zelfs binnen een relatie spaarzaam mee omspringen, of die een soort strijd aangaan – maar bij ons tweetjes? Wij zijn één team. Als er ooit een strijd aangegaan moet worden, is dat wij tweetjes tégen de rest.”

Aster: “Lize is enorm zorgzaam en attent. Ze kan met kleine dingen laten blijken dat je in haar hoofd zit. Dat is het grootste compliment dat je kan krijgen als mens: weten en voelen dat die andere aan je denkt. Dat zit soms in stomme dingen. We staan op, ik ga naar de badkamer, en kom daarna in de keuken: mijn kommetje met ontbijtgranen staat al klaar. Dat vind ik heel, heel lief. Ik heb trouwens nog één compliment: Lize is ook heel goed in bed.” (lacht)

Filip van Roe

Aster, Lize noemde jou hier vandaag al een puppy ...

Lize: “Aster, bel me eens. Wacht, hè. Het komt. (op Lizes smartphone verschijnt een bruine labradorpup met lichte ogen, red.) Als Aster belt, is dit zijn foto. Een pup. Omdat hij een hondmens is. Er zijn ook katmensen, zoals ik. Ik doe dingen met voorbedachten rade. Ik denk over alles na. Ik kan emoties faken – handig als actrice – en ik kan schijnheilig doen: lachen wanneer ik me triest voel bijvoorbeeld. Aster is een hondmens: zijn emoties zijn gelijk aan zijn impulsen. Als hij boos is, komt dat er ineens uit. Als hij blij is, gaat hij bij wijze van spreken kwispelen en is hij de vrolijkste op aarde. Alles wat Aster doet is met pure onschuld en eerlijkheid. Je weet in één
oogopslag wat je aan hem hebt. Zoals je dat bij een hond hebt.”

Aster: “Intussen zit ik hier vertederd naar jou te kijken, nadat je me net een hond genoemd hebt. (lacht) Als ik jou moet vergelijken met een dier, zou ik zeggen …?”

Lize: “Een giraffe!”

Aster: “For obvious reasons, ja. En vooral als je danst.”

Lize: “Je kent het verschil niet tussen een eend en een gans, dus jij zal niet op veel dieren kunnen komen.”

Aster: (stilte)

Lize: “Een miereneter?”

Aster: “O my god! Ik dacht net hetzelfde. Maar nee. Doe anders een goudvis. Zo lekker saai. In rondjes zwemmend.”

Lize: “Ik weet het: een wandelende tak.” (lacht luid)

Aster: “Dat is het.”

Lize: “Bedankt, sjoeke. We hebben een titel: Lize is een wandelende tak.”

Aster: “Ik zou toch liever kat zeggen. Al klopt dat niet helemaal. Want katten kunnen egoïstisch en onvoorspelbaar zijn, en dat ben jij helemaal niet.”

Lize: “Dat is nu net de keuze die je als katmens maakt: je kan die clichékat zijn, maar je kan ook een lieve en zorgzame poes zijn. (luid) Ik ben een zorgzame poes!”

Aster: “What the fuck. Wéér een titel: Lize is een zorgzame poes.” (lacht luid)

Filip van Roe

Ik doe de ernst even terugkeren: welke ambities staan bovenaan jullie lijstjes?

Aster: “Ik wil graag fulltime met voetbal bezig zijn. Commentaar geven is het mooiste vak ter wereld, al presenteer ik ook graag. Er zijn tal van voorbeelden die het combineren en ik zal er alles aan doen om daar te raken. Nu is dat niet mogelijk omdat ik de kennis en de kunde nog niet heb. Ik moet blijven werken. Toen ik net begon als anker, zei Karl Vannieuwkerke me: ‘Je hebt een prachtige rugzak en je hebt die verdiend. Nu is het aan jou om die de komende jaren te vullen.’ En zo is dat. In de showbusiness kan je al na een jaar aan de top zitten, maar in de sportjournalistiek is dat niet zo. Oudere collega’s zijn per definitie beter, omdat ze langer meedraaien en meer wéten over het vak. Kennis is het allerbelangrijkste.”

Ik zie het jou wel doen: een studioshow leiden.

Aster: “Dank je wel. (lachje) Ik zou dat geweldig vinden. Maar laat me eerst nog maar wat ervaring opdoen. Alles op zijn tijd.”

En jij, Lize?

Lize: “In modellenwerk heb ik geen grote ambities meer. Ik wil niet langer naar New York om castings af te lopen. Mijn grootste ambitie is om mijn hele leven te mogen doen wat ik nu doe: acteren. Sinds ‘In Vlaamse velden’ heb ik al elk jaar een mooi project gehad en dat is een blessing. Ik hoop dat ik nog mooie rollen mag spelen. Het zou de max zijn om ooit in een sitcom à la ‘Friends’ mee te spelen. Om puur op humor te spelen. Volgend jaar komt er alleszins al een nieuw seizoen van ‘Het is Ingewikkeld’. En ik heb nog een paar andere mooie projecten in het vooruitzicht.”

Ten slotte: wat hebben jullie hier in Thailand al geleerd over elkaar?

Lize: “Niet veel nieuws. Dat we elkaar heel graag zien.” 

Aster: “We krijgen hier gewoon de bevestiging van het feit dat we keigoed bezig zijn. Dat we leuk zijn samen. En dat die eerste kus, die dus vereeuwigd is door een Gentse beveiligingscamera, de beste beslissing was van mijn leven.”

Nog ongelooflijk veel geluk samen. Bedankt.

Lees ook binnen HLN+:

Felix Van Groeningen: “Ik was al langer klaar voor kinderen. Ik heb op Charlotte gewacht.”

Charlize Theron is 43 jaar en nog altijd de golden girl van Dior: “Perfectie? Dat is een illusie.”

Actrice Natali Broods: “Ik ben content met de vrouw die ik zie, ook al ziet ze er soms vermoeid uit.” 






Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.