Exclusief voor abonnees

Evi Hanssen: "Er zijn mannen die voor mij willen zorgen, maar dan moet ik dat zelf nog willen"

Sigfrid Eggers
Evi Hanssen is altijd onderweg. De presentatrice pendelt tussen Vlaanderen en Nederland. Ze switcht van tv naar radio en terug. De ene week maakt ze een reisreportage, de andere week is ze thuis met dé mannen van haar leven: Mac (7) en Scout (8). On the road met de sympathiekste single mom van het land.

"Kom binnen", klinkt het enthousiast als we die ochtend bij haar aanbellen. Hier in haar loft is de laatste maanden 'Het Heilig Huis van Hanssen' opgenomen, Evi’s radioprogramma op Joe FM. "Ik ben nog even alles aan het opruimen, want de poetsvrouw komt. Doe jij dat ook altijd of ben ik de enige die zo zot is?", lacht ze, terwijl ze snel wat spullen van zonen Mac en Scout in de berging laat verdwijnen. De jongens zullen straks, na hun schooldag, met hun mama op foto gaan. "Ze doen dat graag, maar het mag allemaal niet te lang duren", geeft ze bij wijze van waarschuwing mee.

Soms denk ik bij mezelf: Evi, hoe dóé je het?

Evi Hanssen

Maar dat blijkt reuzegoed mee te vallen. Wij zien diezelfde dag twee guitige, enthousiaste, lieve jongens – overduidelijk trots op hun mama en niet te beroerd om geduldig naast haar te poseren. Al zal dat ook wel iets met die coole oldtimer te maken hebben. "Jongens en auto's", lacht Evi. Onze geliefde VTM-presentatrice zit sinds enkele jaren ook diep in het Hollandse hart, waardoor ze een werkagenda in twee landen heeft. Doe daar een aantal reisreportages voor '3 op Reis' bij (voor de Nederlandse zender BNN, red.) én co-ouderschap (Evi is in 2012 gescheiden, red.) en je begrijpt haar eigen vraag: "Soms denk ik bij mezelf: Evi, hoe dóé je het?"

Vandaag is de laatste aflevering van 'Het Heilig Huis van Hanssen'. Is radio maken jouw ding?

"Absoluut! Vragen stellen en interviews afnemen: dat is precies de richting die ik uit wil. Ik heb tijdens Rode Neuzen Dag al wel bewezen dat ik daar weg mee kan. En ook op de eilandraden tijdens Expeditie Robinson moest ik destijds mensen interviewen in lastige omstandigheden. Met ouder worden heb ik veel meer nood aan diepgang. Ik wil constant blijven bijleren. Ik had geen ervaring met radio en nu kreeg ik deze kans van Joe FM: die móést ik grijpen. Radio is zo’n fijn medium. Zeker als je televisie gewend bent: in de make-upstoel zitten, lang wachten, takes opnieuw doen. Radio is gewoon ... radio. Heerlijk om te doen. Toen ik de vraag kreeg om in Nederland mee de ochtendshow te doen op Qmusic, als sidekick, heb ik ook toegehapt. Om maar te zeggen: ik heb de smaak goed te pakken."

En voor je het weet, is zelfs je eigen huis een radiostudio.

"Dat was mijn eigen idee: om het programma te maken bij me thuis. Net door het hier te doen, voelen mijn gasten zich op hun gemak en durven ze zich kwetsbaar op te stellen. En stel ik ook mezelf kwetsbaar op. Mijn meubels worden verzet en mijn living wordt ingepalmd. Ik maak zelf koffie voor mijn gasten. En na de opnames kan ik de boel opruimen en sta ik hier de afwas te doen. (lacht)"

Even opsommen toch: radiopresentatrice in Vlaanderen en Nederland. Vast VTM-gezicht en vaste tafelgast in 'De Wereld Draait Door'. Reis reporter van '3 op Reis'. En alleenstaande mama van twee kinderen. Hoe krijg je het allemaal rond?

"Ik heb sinds een jaar een echte manager. Dat scheelt enorm. Vroeger deed ik alles zelf, tot elk mailtje toe, maar het is zoveel handiger om sommige zaken uit handen te geven. En verder heel concreet: ik ga alleen maar weg naar Nederland of op stap voor '3 op Reis' als de kinderen niet bij mij zijn. Ik stel heel duidelijke prioriteiten: Is het de kinderweek? Dan zeg ik nee. Zo simpel is het. En natuurlijk kan ik al eens een uitzondering toelaten, en moet ik eens voor opvang zorgen, maar dat is in alle gezinnen zo, toch? In de week dat Mac en Scout bij mij zijn, sta ik elke dag om halfvier aan de schoolpoort, met een flesje water en een koek. Soms spelen we nog even samen in de speeltuin – hun school ligt in een park – en soms gaan we direct naar huis. En dan begin ik te koken, beantwoord ik al hun vragen, wordt er gegeten en gebabbeld, en gaan ze in bad. Maar terwijl wij boven in bad gaan, gebeurt hierbeneden in de eetkamer of keuken niks, hè. Er is niemand die even de tafel afruimt, of de vaat in de machine steekt. Als ik al eens mee indommel tijdens het boekje lezen in bed, moet ik tóch weer opstaan. Want het licht brandt beneden! En die tafel moet nog afgeruimd! (lachje) Als je een partner hebt, worden al die kleine details opgevangen. Ik moet het alleen doen en het stopt nooit. Ik sta er soms zelf van te kijken."

Lees verder onder de foto.

Sigfrid Eggers

Hoe verschillend zijn Mac en Scout?

"Scout is een heel open, lief en vrolijk kind, en hij is heel trots op mij. Hij is helemaal in de ban van Nederlandstalige rapmuziek en ik mag al die schunnige teksten aan hem uitleggen. (lachje) Hij is stevig gebouwd, en veel te groot voor zijn leeftijd. Maar innerlijk heeft hij nogal veel stress, weet ik. Mac is iets minder open, maar die is dan weer keihard op zijn gemak. Nooit in paniek. Hij lost alles zelf op, hij stelt goeie gerichte vragen om zichzelf vooruit te helpen. Zit zijn takenmap niet in zijn boekentas, dan zegt hij heel rustig: 'Ach ja, gewoon vergeten op school.' Scout zal eerder panikeren van: 'Oh néé, ik ben dat vergeten!' Ze zijn erg verschillend, maar ze komen gelukkig wel goed overeen."

Zijn ze braver ook, omdat ze jou ‘maar’ een week zien, en dan een hele week niet?

"Dat weet ik eigenlijk niet. Ik denk niet dat kinderen daar rekening mee houden. Je zou de vraag ook kunnen omdraaien: ben ik maar een 'halve' mama, omdat ik hen maar de helft van de tijd zie? Ik weet alleen dat de jongens al heel hun leven, week na week, worden ontvangen door een ouder die helemaal gemotiveerd is en klaarstaat om er iets tofs van te maken. Hun papa doet het zus, ik doe het zo, en we vullen elkaar aan. Ik heb er echt élke week zin in."

Als ze ziek zijn of jarig, net de week dat ze bij hun papa zijn, dan breekt mijn hart.

Evi Hanssen

Maar ...

"Daar staat tegenover dat het pijnlijk is om hen ook elke week weer af te geven. Of als ze ziek zijn, net de week dat ze bij hun papa zijn. Of jarig. Dan breekt mijn hart. Het ís niet leuk dat je de helft van hun leven 'mist'. Al probeer ik dat zo niet te zien. Want er zijn ook ouders die hun kinderen elk weekend naar de grootouders brengen, of die elke dag zo laat werken dat ze hun kinderen amper zien. Mac en Scout vinden de twee huizen vanzelfsprekend. Die komen hier echt ‘thuis’ en treffen een mama die er honderd procent voor hen is. Dat is het belangrijkste."

Wat vind je het allermoeilijkste aan het moederschap?

"Goh. (denkt na) Ik vind het niet zo moeilijk. Ik zeg niet dat het altijd even leuk is, maar moeilijk? Ik denk dat het voor iedere werkende ouder zo is: het is nooit af. Het huishouden staat nooit op punt. Je bent nooit écht klaar. De boterhammen  moeten gesmeerd, de boekentassen moeten gemaakt en de jongens moeten tijdig de deur uit. En dat alles dag na dag. Liefst op een zo leuk mogelijke manier."

Als in: zonder roepen en tieren?

"Ik roep nooit tegen mijn kinderen. Of maximaal een paar keer per jaar. Ik verhef mijn stem weleens – zo van: 'Ik heb géén zin om boos te worden, zullen we daarmee stoppen?' – en dat volstaat. Als ze hun rommel niet opruimen, pak ik het cynisch aan. 'Ah, jullie hebben zóveel speelgoed gekregen, maar willen het niet opruimen? Dan zal ik het maar alleen doen, zeker?' Meestal zie je hen dan rechtstaan om te helpen. Dus dat werkt. Voorlopig, toch. (lacht) Om te vermijden dat er ’s morgens drama’s gebeuren, zorg ik ervoor dat ik goed op tijd klaar ben. Als ik zelf geen tijdsdruk heb, vermijd ik stress, en is het helemaal niet erg als er vlak voor vertrek toch plots eentje beslist dat hij een ander paar sneakers aan wil. En willen ze per se een speelgoedje mee naar school, dan ga ik niet in discussie. Ik zeg dan: 'Volgens mij mag dat niet, dus leg het zelf maar uit aan je juf.' Ook als ze eens ruziemaken onder elkaar: ik wil het niet weten. Twee kleine jongens die bekvechten over iets? Sorry, maar dat kan nooit iets groots zijn. Dat moeten ze dus zonder mijn hulp kunnen oplossen.

Slapen ze nog altijd bij jou?

"Zeker. En ik koester die momenten, want ik weet dat er een dag komt waarop ze dat niet meer willen. Omdat ik een goeie nachtrust nodig heb, en dat met twee paar jongensarmen en -benen over mij gewikkeld niet echt lukt, heb ik naast mijn bed een extra matras gelegd. Daar ga ik dan ’s nachts op liggen. Het gebeurt dat ze dan toch weer bij mij kruipen, en dan verhuis ik op mijn beurt stiekem terug naar mijn eigen bed. Je hoort het goed: ik ben zelfs ’s nachts 'onderweg’'" (lachje)

Laat die veertig maar komen. Ik ben elk jaar blij dat er weer een jaar bij is.

Evi Hanssen

Volgende week word je 39. Je bent dus ook 'onderweg' naar de veertig.

"Ik vind die 39 maar een raar getal. Laat die veertig maar komen. En ja, ik merk dat er dingen veranderen. Tiens, krijg ik nu last van mijn knieën? Ik zie steeds meer rimpels verschijnen. Ik recupereer minder snel. Maar verder? Ik zit goed in mijn vel en ik ben elk jaar blij dat er weer een jaar bij is. Ik wil zo lang mogelijk leven voor mijn kinderen, en dat gaat alleen maar als ik ouder word, hè. Vroeger dacht ik: brr, veertig. Nu denk ik: brr, twintig. Ik ben zó blij met de ervaring die ik heb. Ik streef altijd naar het beste, maar ik wéét intussen dat het soms eens minder goed mag zijn. En dat verlamt me niet meer. Ik heb mezelf leren aanvaarden. En ik ben gelukkig. Ook al ben ik alleenstaande moeder en bijna veertig. (grijnst) Ik weet niet of veel vrouwen tevreden zouden zijn met mijn situatie, maar ik ben het wel. Je bent pas content als je geen dingen verwacht van het leven. Van verwachten of vergelijken word je ongelukkig."

Nochtans hou je niet van de stempel 'happy single', toch?

"Omdat 'happy single' niet klopt. Net zoals getrouwde mensen niet altijd happy getrouwd zijn. Van alle koppels die ik ken, zijn er toch véél die al eens 'zever' gehad hebben. Elke relatie kent ups-and-downs. En elke single is soms happy, soms niet."

Ben je soms eenzaam?

"Zeker. Eenzaamheid steekt de kop op als alles stilvalt. Die eerste dag na een drukke periode. Die stilte in huis als de kinderen een hele dag naar de scouts zijn. Dan sukkel ik al snel in een zwart gat. Er zijn momenten dat ik iets wil vertellen, maar dat er niemand thuis is om tegen te praten. Heb ik iets leuks meegemaakt, kan ik het niet delen. Het gebeurt dat ik 48 uur tegen niemand iets zeg. Of dat ik een week lang niemand aangeraakt of geknuffeld heb. Gewoon in de zetel tegen iemand aanhangen, dat mis ik ook."

Waarom is een relatie moeilijk, denk je?

"Ik zit, volgens mij, in een moeilijke leeftijdscategorie. De meeste mannen rond mijn leeftijd zijn volop aan het trouwen of verbouwen, of ze hebben jonge kinderen. Ik besef ook dat áls ik nog eens iemand wil tegenkomen, ik letterlijk moet buitenkomen. Maar voorlopig vormen mijn werk, mijn gezin en mijn vriendenkring al zo’n gevuld, rijk, fijn en voldoening gevend leven, dat ik weinig behoefte voel om buiten te komen. En zelfs dan nóg: stel dat ik iemand leer kennen in juni? Tof. Maar wanneer kunnen we nog eens afspreken? In september. Puur praktisch, met mijn co-ouderschap en drukke reisschema, is het bijna onmogelijk. Een relatie is gewoon even geen prioriteit voor me."

Je zegt ook: Ik heb geen relatie nodig om gelukkig te zijn.

"Ik kan perfect gelukkig zijn in mijn eentje. In mijn ogen is een relatie een mooi surplus, maar ik ben er niet meer afhankelijk van. Goed alleen kunnen zijn heeft voordelen – ik hoef niet krampachtig op zoek te gaan om toch maar iemand te vinden – maar ook nadelen: ik ben zodanig op mijn gemak dat ik heel streng of veeleisend word. Anders gezegd: het moet al écht de moeite zijn."

De mannen in Vlaanderen zijn nu zwaar ontmoedigd.

"Ja, dat is dan maar zo. (lacht) Je moet het eens van mijn kant bekijken: ik heb al twee kinderen. Er hoeft geen derde kind in de vorm van een volwassen persoon bij."

Er zijn heus wel mannen die voor mij willen komen zorgen, maar dan moet ik dat zelf nog willen.

Evi Hanssen
Sigfrid Eggers

Maar er mag wel eens iemand voor jou komen zorgen, nee? Je tafel afruimen, ik zeg maar wat.

"Zeker. Maar voordat ik op het punt ben dat ik iemand mijn tafel laat afruimen? Dat duurt wel even, hoor. Er zijn heus wel mannen die voor mij willen komen zorgen, maar dan moet ik dat zelf nog willen."

Word je snel verliefd?

"Vroeger werd ik heel snel verliefd. Nu nog altijd zelfs. Maar ja … dan is er mijn werk. De reizen. De kinderen. Het is dan makkelijker om het gewoon te laten overgaan. En om blij te zijn dat ik dat nog kán voelen: verliefdheid. Maar ik heb de jongste tijd, tussen al het werken door, toch geen enkele man zien passeren voor wie ik tijd wil maken. Waar ontmoet ik die? Waar vind ik die?"

Op Tinder, naar het schijnt.

(lacht luid) "Nou, dat is nogal moeilijk, in mijn geval. Maar beweren dat je als bekende persoon énkel foute aandacht krijgt, vind ik ook weer bullshit. Als mannen met mij komen babbelen, is dat omdat ik Evi Hanssen ben en voor radio en tv werk. Nou en? Dat is voor mij óók een reden om met iemand te gaan praten: als ik weet dat die persoon een interessant beroep heeft. Bij mij komt die bekendheid er gewoon bij."

Ik noteer: ze mogen wél met jou komen babbelen.

"Ja, maar dan niet om mijn tijd te verdoen, hè. Er moet een plan achter zitten. A man with a plan! (buigt zich naar de bandrecorder) En hij mag nog eventjes wachten, want ik heb de eerste weken geen tijd!" (lacht)

In 'Het Heilig Huis van Hanssen' laat je je gasten een bepaald type vragen beantwoorden – en nu is het aan jou. Ik ben een goeie mama, want …

"… ik verwacht niks van mijn kinderen en toch geven ze me heel veel terug. Ik ben een goeie mama, want ik geef veel liefde en ik heb best veel geduld. Ik amuseer me met mijn kinderen. Mac en Scout zijn ook echt héle leuke mensen, dus dat zal ook voor een stukje aan mij te danken zijn.»

Ik ben een goeie dochter, want…

"… ik ben een lieve. (lachje) Ik zal het omdraaien: mijn moeder was altijd al een goeie mama en daardoor ben ik een goeie dochter geworden. Ik ben een goeie dochter omdat mijn mama met me kan lachen, en omdat ik flink mijn plan trek. Maar ook omdat ik, als ik mijn hart wil luchten, nog altijd naar mijn mama ga."

Lees verder onder de foto.

Sigfrid Eggers

Ik ben een goed lief, want…

"… ik zorg graag en ik laat me graag verzorgen. Ik maak het graag gezellig voor iemand, ik kook kraag, ik neem graag alles in handen. Maar evengoed kan ik me als een klein meisje verstoppen in iemands armen en durf ik mijn kwetsbaarheid te tonen. Ik ben een goed lief, want als je mij aankan en mijn levensritme erbij wil nemen, wordt het bij mij in elk geval nooit saai."

Ik ben een goeie persoon, want …

"… ik weet dat ik fouten maak. Dat ik de dingen soms onhandig aanpak. Dat ik misschien iets te weinig tijd maak voor die of die vriendin. Ik ben in het algemeen een goeie persoon, want ik zal nooit iemand bewust kwaad berokkenen. Ik kan niet tegen geroddel. Ik vind het belangrijk om mensen te aanvaarden zoals ze zijn."

Ik ben een goeie ex-partner, want …

"… ik besef dat ik heel mijn leven een relatie zal hebben met de papa van mijn kinderen, en ik wil dat onderhouden op de best mogelijke manier. Ik ben een goeie ex-partner, omdat ik Fred totaal niks meer verwijt. Wat hij in zijn privéleven doet, doet er niet toe. Ik blijf flexibel als er iets aan onze agenda's verandert. We komen goed overeen over de kinderen – zonder dat we vrienden hoeven te zijn. Ik voel geen greintje haat, ik koester geen slechte gevoelens tegenover hem en zijn nieuwe partner. Ik zal me altijd blijven inzetten om alles harmonieus te laten verlopen."

Heb je eigenlijk spijt van je huwelijk, destijds?

"Onmogelijk. Want daar zijn twee fantastische kinderen uit voortgekomen. Ik heb destijds gekozen om een relatie met Fred te beginnen. We dachten allebei dat het lang, misschien wel eeuwig zou duren, maar dat is anders uitgedraaid. Maar spijt hebben? Nee. Omdat ik spijt over mijn huwelijk niet kan wegzetten: mijn huidige leven hangt eraan vast. Spijt van de scheiding? Natuurlijk moet je dat verwerken, en dat vraagt tijd. Je moet opnieuw je balans vinden. Maar ik heb ook daar geen spijt van, want dat zou willen zeggen dat ik nu ongelukkiger ben. Wat niet zo is."

Dan wens ik jou ten slotte – op het moment dat het past in de planning – een geweldig nieuw lief toe.

"Bedankt. Ik heb niet zo lang geleden nog een vriend gehad, hè, maar dat is niet blijven duren. Omdat ik niet meer ga voor ‘oké’. Dat is een les die ik geleerd heb: eenmaal gescheiden ga je niet meer voor ‘ça va’. Ik weet hoe goed een relatie kan zijn en teken niet voor minder. Ik ben liever tien jaar supergoed met iemand samen, dan vijftig jaar 'gewoon oké' Ik geloof oprecht dat ik ooit nog zo iemand zal tegenkomen. Maar ik moet gewoon even de rit uitzitten. En wachten tot de goeie mannen die nu bezet zijn gaan scheiden, en dan sta ik klaar. Of mag ik dat niet zeggen? Het is maar om te lachen, hè. (lacht luid) En zoals gezegd: het is absoluut niet dringend. Ik héb namelijk al twee fantastische mannetjes in mijn leven: Mac en Scout."




10 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Patrick Moorthamer

    De vraag is waarom ,omdat ze naam bekendheid heeft mij niet gezien hoor

  • Stephan Somers

    Ik begrijp jou hoor; er zijn vrouwen die voor mij willen zorgen, maar dat moet ik ook zelf nog willen.

  • stijn rogiers

    Beter een vroue kiezen dan

  • Linda Van Gugte

    De overgrote meerderheid heeft de onderliggende boodschap niet begrepen! Haar ex blijft de vader van haar kinderen, tot het einde der dagen! Met alle voor-/nadelen. Moest iedereen de voordelen koesteren en de nadelen relativeren zouden er minder ongelukkige kinderen zijn.

  • Danny Van der Haegen

    Da ze hare plan is trekt...den tijd van onderhouden is voorbij. Vrouwen willen geen nieuwe man, liever ne macho die ze regelmatig eens afslaat want hij ziet mij zo graag...