Een tweede kind … zo pak je het aan! Psychologe Nina Mouton én Stijn en Nuria uit ‘Blind Getrouwd’ geven tips

Nuria, Stijn en hun zoontjes.
Dieter Bacquaert Nuria, Stijn en hun zoontjes.
Veel ouders worstelen met twijfels en schuldgevoelens bij de komst van een tweede kind. Het is een hele klus om de aandacht eerlijk te verdelen. Bovendien moet er rekening gehouden worden met twee verschillende dagritmes, is er opnieuw slaapgebrek en zijn er extra huishoudelijke taken. Wij vroegen niet alleen psychologe Nina Mouton om raad, maar kregen ook tips van Stijn en Nuria uit ‘Blind Getrouwd’ die net hun tweede zoon mochten verwelkomen. 

Dit zegt psychologe Nina Mouton:

1. Realistische verwachtingen

Nina: “Er valt of staat veel met de verwachtingen die je creëert rond de komst van een nieuwe broer of zus. Vaak proberen we er vooral een heel erg happy gebeuren van te maken, en scheppen we verwachtingen dat een nieuw kindje in huis alleen maar leuk gaat zijn. Je kind denkt dan waarschijnlijk dat hij of zij meteen gaat kunnen spelen met dat nieuwe kindje, maar niets is minder waar. We weten allemaal dat een baby in huis niet alleen maar leuk is. Meer zelfs: het is vaak gewoon ook zwaar en lastig. Onze eerstgeborene warm proberen te maken voor die nieuwe baby door superenthousiast te zijn kan dan ook averechts werken. Probeer daarom vooral ook de juiste perspectieven te scheppen. Een baby kan niets en eist veel aandacht van mama en papa, dat is een behoorlijke aanpassing voor iedereen in het gezin.

Bekijk het als een vergelijking die ik ooit las van Aletha Solter. Zij vergelijkt de invloed van het mee naar huis brengen van een tweede kindje op je eerstgeborene als volgt: hoe zou jij erop reageren als je partner plots met een nieuwe man of vrouw thuiskomt, doodleuk claimt dat hij of zij hier nu ook komt wonen, en dat je dat maar gewoon oké moet vinden?”

2. Gedragsveranderingen zijn normaal

Nina: “Voor kinderen is het heel normaal dat ze bij een nieuwe gezinssituatie terug babygedrag gaan stellen. Ze zien dat een broer of zus aandacht krijgt door bijvoorbeeld te huilen, en beginnen dat vervolgens te imiteren. Of ze beginnen weer te kruipen of babytaal te gebruiken. Als ouder is het in de eerste plaats belangrijk om te weten dat dat heel normaal gedrag is. Het is een valkuil om op zo’n moment te zeggen ‘jij bent hier de grote’, want eigenlijk vestigt het kind op dat moment op een relatief positieve manier de aandacht op het feit dat het een grote verandering binnen het gezin aanvoelt. Probeer wanneer die situatie zich stelt dan ook het spelletje gewoon mee te spelen door iets te zeggen als ‘kom hier mijn baby’tje, dat ik je ook wat knuffel’. Je zal merken dat je kind daarna vast weer wat gelukkiger is. Hou er rekening mee dat de zogenaamde grote broers of zussen vaak zelf nog heel klein zijn. Je kan dus niet van hen verwachten dat zij altijd de flinke zijn, altijd geduld hebben of zich altijd voorbeeldig gedragen.”

3. Qualitytime waar mogelijk

Nina: “Als je een-op-een tijd met je eerstgeborene kan voorzien na de komst van een nieuwe spruit, is dat zeker oké om te doen. Maar ik zou me zeker niet schuldig voelen als dat niet lukt. Probeer jezelf als ouder dus niet te verliezen in schuldgevoel tegenover je eerste kind. Het is normaal dat je dat voelt, en dat het evenwicht vaak even zoek is. Weet dat je uiteindelijk maar kan geven wat je hebt, en je hebt nu eenmaal niet eindeloos veel energie. Bewaak dus je eigen grenzen. Probeer je eerste kind zoveel mogelijk bij alles te betrekken, maar voel je zeker niet schuldig als je gewoon geen tijd of energie hebt om ook nog eens met elk van je kinderen apart iets te ondernemen.”

4. SOS jaloezie

Nina: “Jaloers gedrag is heel erg normaal. Het is heel belangrijk om dat te erkennen, en niet zozeer om het zelf meteen te willen oplossen. We proberen maar al te vaak alleen de positieve dingen te benoemen, bijvoorbeeld: ‘kijk eens hoe lief hij naar jou lacht’. En dat terwijl er natuurlijk ook negatieve kanten zijn, en je kind op dat moment een van die mindere dingen ervaart. Door zulke dingen onder de mat te vegen is het probleem ook helemaal niet weg. Je kind kan dan zelfs gaan denken dat je gewoon niet begrijpt wat hij of zij bedoelt. Voor ons als ouders is dat vaak omdenken, omdat we dat ook niet zelf zo aangeleerd hebben. Probeer daarom te benoemen dat zo’n babytje in huis niet altijd makkelijk is. Dat het niet makkelijk is dat broer of zus altijd weent en aandacht nodig heeft. Een kind heeft vaak ook nog niet de juiste woorden om alles wat er rondom hem gebeurt te benoemen, wat zich ook kan vertalen in lastig gedrag. Bottom line: geef je kinderen gewoon veel liefde en aandacht, en erken alle emoties die het kind ervaart.”

Zo pakken Stijn en Nuria het aan:

1. Laat het los

Stijn: “Bij een tweede kind ben je veel toleranter en minder voorzichtig. Als Victor valt, maken we geen scène meer. Kinderen kunnen tegen een stootje. Ik heb ook moeten aanvaarden dat ons huis eruitziet als een kindercrèche. In het begin vloek je op al dat rondslingerend speelgoed, maar daar moet je je over zetten.”

Nuria: “Bij Victor vond ik het belangrijk om altijd voor vers eten te zorgen, maar onderweg krijgt hij nu potjesvoeding. Soms moet je ook even lui durven te zijn en je niet druk maken over met moedermelk besmeurde lakens en een kamer die stinkt naar zure melk en vuile luiers.”

2. Zorg voor me-time

Nuria: “Een kind ziet zijn ouders sowieso graag. Ik voel me dus helemaal niet schuldig als ik eens tijd voor mezelf neem. Ik besef hoe belangrijk me-time is. Ik ga graag naar de pedicure of kapper, even weg van de kinderen, heerlijk! Dan voel ik me nadien als herboren.”

3. Verdeel de aandacht

Nuria: “Soms regelen we een babysit voor Théodore, en doen we iets alleen met Victor, of omgekeerd. Op die manier leert Théo minder afhankelijk te zijn van mij. Onlangs mocht Victor ook een keertje bij ons in bed slapen. Dat vond hij heel leuk, maar we willen daar nu ook geen gewoonte van maken.”

Stijn: “Onlangs zijn we voor het eerst naar de bioscoop geweest met Victor, terwijl mijn schoonmoeder Théo opving. Victor krijgt dus zeker niet minder aandacht dan vroeger. En als Théo groter is, kunnen ze samen spelen. Ik merk wel dat Théo een echt papa’s-kindje is. Bij mij begint hij altijd te lachen, terwijl Victor dan weer zot is van zijn moeder.”

Nuria: “Het is fijn om Stijn te zien genieten met ons kleintje terwijl ik kan ravotten met Victor. Ik wil niet constant in die babysfeer zitten, ik heb die afwisseling nodig.”

4. Maak tijd voor elkaar

Nuria: “Het eerste uitje onder ons twee na de geboorte van Théo was naar de Story Showbizz Awards! We hebben enorm genoten. Ik had mijn afkolfpomp bij zodat ik enkele glaasjes kon drinken. Théo moest het met poedermelk stellen tot de alcohol uit mijn lijf was (lacht).”

Stijn: “De uitreiking van die Awards vindt altijd plaats rond onze huwelijksverjaardag, en het is intussen een traditie om dat dan te vieren. Het was een beetje zoeken, maar we hebben stilaan weer oog voor elkaar. We waken erover dat we niet alleen een mama en papa zijn die naast elkaar op de sofa in slaap vallen.”




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.