Exclusief voor abonnees

De thuismatch van Roberto Martínez: “Natuurlijk praat ik met Beth over welke spelers ik wel of niet selecteer”

Roberto en Beth Martínez met hun dochtertjes Luella en Safianna.
Filip Van Roe Roberto en Beth Martínez met hun dochtertjes Luella en Safianna.
Hij mag dan dé succesvolle bondscoach van onze Rode Duivels zijn, het favoriete team van Roberto Martínez (46) telt welgeteld drie vrouwen: echtgenote Beth (37) en dochtertjes Luella (6) en Safianna (4 maanden). Het EK voetbal in 2020 houdt hem nu al dag en nacht bezig. Maar eerst zijn er nog een paar voorname thuismatchen: de feestdagen.

Met Beth Martínez hadden we al eens rendez-vous: vlak voor het WK in 2018 leerden we de first lady van het Belgische voetbal graag kennen tijdens een interview. Intussen heeft de ravissante Schotse een tweede dochtertje op de wereld gezet en is ze nog méér gaan houden van België – de pralines die we meebrachten worden enthousiast geproefd: “I lóve Belgian chocolate.” De nationale ploeg en het EK palmen haar echtgenoot helemaal in, maar net daarom is ze bijna twintig jaar geleden voor hem gevallen: “Roberto en voetbal? It comes as a package. Hij zou niet dezelfde man zijn zonder zijn sport.”

Vandaag sluit Roberto mee aan voor de fotoshoot. Hij heeft er net een belangrijke persconferentie op zitten, maar is alweer de rust zelve. Geen smartphone in de hand. Een en al aandacht voor zijn drie meisjes. “Als ik bij mijn gezin ben, heb ik niks anders nodig. Ik ben dan geen voetbalcoach. I switch off”, lacht hij minzaam. Zodra het over de Rode Duivels gaat, zie je zijn ogen blinken. Diezelfde sparkle in the eye verschijnt als hij naar dochter Luella kijkt of naar Safianna, in de armen van zijn soulmate Beth.

Het mag duidelijk zijn: de man die onze Rode Duivels naar een Europese titel begeleidt, heeft ook thuis een topteam onder de vleugels. Hun warme nest ligt momenteel in Waterloo, maar het koppel vliegt al heel hun leven van hier naar daar. “Om het even waar creëren we onze thuis. Zolang we maar samen zijn.”

Een dagje samen op de foto: hoelang was dat geleden?

Beth: “Héél lang. Vroeger in Engeland deden we dit soort dingen wel vaker, maar hier in België eigenlijk niet. We zijn nogal gesteld op ons coconnetje. (lachje) Maar Roberto heeft gisteravond tot heel laat gewerkt, omdat hij wist dat hij deze fotoshoot vandaag zou doen met ons. Hij keek ’s avonds nog uitgesteld naar – wat was het ook alweer? – een wedstrijd van Antwerp.”

Roberto: “(fijntjes) Het was Anderlecht, love.”

Beth: “Ik wist dat het iets met een A was! En ik weet ook dat het twee heel verschillende teams zijn. (lacht) Roberto maakt dus bewust tijd voor ons vandaag. Maar ik weet zeker dat ik hem straks even snel weer kwijt ben aan een paar schermen waarop hij urenlang voetbal kijkt. Ach, ik heb hem al héél de dag gezien. That’s been quite nice actually. So thank you.”

Jullie vierde jaar in België is gestart. Went het?

Roberto: “Ik woon heel graag in België. We voelen ons hier op ons gemak. Veel mensen zeggen: ‘Oei, en het koude weer dan?’ Mijn antwoord is: ‘Kom eens een week in Schotland wonen, en je zal het Belgische weer waarderen.’ Ik heb tot mijn zestiende in Spanje gewoond, en daarna op verschillende plaatsen in Groot-Brittannië. Zolang je maar gelukkig bent met wat je doet, en met de mensen rondom je.”

Beth: “Zolang we samen zijn, kan om het even welke plek ‘thuis’ zijn. Ik zorg ervoor dat het lukt. Elke keer als je verhuist, merk je hoe hard je elkaar nodig hebt. Je komt samen in een nieuwe omgeving, waar je niemand kent. Je bent op elkaar aangewezen. Daarna kan je je beter niet te hard hechten aan die plek of vriendengroep. Want altijd komt er die dag waarop je alles achterlaat. Het is een apart soort leven. Maar het heeft ons als koppel nog sterker gemaakt.”

Jullie leerden elkaar bijna twintig jaar geleden kennen: Beth werkte in een hotel waar jij als profvoetballer logeerde. Correct?

Roberto: “Je bent goed geïnformeerd. (lachje) Ik was 28 en speelde bij de Schotse eersteklasser Motherwell. Beth zat nog op de universiteit van Glasgow, en kluste bij in het hotel waar ik verbleef. Ik was geïnteresseerd in haar studies marketing en vroeg of ik eens mee mocht naar de universiteit. Of dat een opening line was? (schudt het hoofd) Ik bén toen daadwerkelijk een les gaan bijwonen. Maar het was natuurlijk wel een mooie manier om Beth beter te leren kennen. Ik weet trouwens nog altijd wat ze aanhad, de eerste keer dat ik haar zag: een zwarte broek en een zwarte blouse. Ik geloof heel sterk in het ‘love at first sight’-gevoel. Dat kan je niet plannen, dat is er in één keer. Ik denk dat het ook bij Beth zo was: zij zag me en dacht: that’s it. Toch? (lacht)”

Beth: “We zijn éérst bevriend geworden en niet veel later was ik tot over mijn oren verliefd, ja. Ik wist vanaf dat
moment dat hij de man was met wie ik wilde trouwen. Het is heel bijzonder, om je soulmate te vinden. Om die connectie te delen. Wij functioneren niet zonder elkaar.”

Filip Van Roe

Beth heeft jou vorige keer omschreven als een gentleman boordevol levenslust. En ook: een familyman die altijd glimlacht en met wie het onmogelijk ruziemaken is. En nu jij.

Roberto: “Heeft ze jou ook verteld dat ik vuile kleren laat rondslingeren in huis? Of heeft ze nog andere geheimpjes verklapt? (glimlacht) Beth is een ongelooflijke inspiratie. Ik ben in mijn carrière al drie keer thuisgekomen met de boodschap: ‘Morgen maken we onze koffers. We verhuizen naar ergens anders.’ Haar reactie was telkens: ‘Okay, let’s do it.’ Dat is haar mindset. Haar persoonlijkheid. Beth is mateloos veerkrachtig. Ze vraagt nooit waarom, of hoe, of wat als? Ze blikt niet terug, ze kijkt vooruit. Zij redeneert: is dat het plan? Dan gaan we ervoor.”

Beth: “Good points, my love. (knipoogt) Door Roberto te ontmoeten, moest ik heel jong een beslissing nemen: ik koos ervoor om na mijn studies naar Wales te verhuizen om bij hem te zijn. Om mijn eigen plannen – een carrière uitbouwen – op pauze te zetten en te zien waar onze relatie naartoe ging.”

Roberto: “Mij destijds volgen was heel moedig van haar. Een groot engagement. Dat is ook haar grootste kracht. Niets is een issue. Nee, onze familie woont niet om de hoek. Ja, we missen sommige vrienden. Maar Beth ziet telkens de mooie kanten van elke nieuwe start. Happiness is to love what you have. Ze maakt het gemakkelijk om haar man te zijn.”

Beth: “That’s so nice to hear. Zulke dingen zég je elkaar niet meer elke dag.”

Roberto: “I do, I do!”

Beth: “Oh, dat heb ik dan niet gehoord. Volgende keer een béétje luider misschien? (lachje)”

Hoe vieren jullie binnenkort Kerstmis?

Roberto: “We hebben vroeger nooit kerst kunnen vieren. In de Engelse voetbalcompetitie is er geen tijd om tijdens de feestdagen te reizen. Onze families – de mijne in Spanje, die van Beth in Schotland – kwamen op bezoek in de stad waar wij woonden. Maar dan nog was er amper tijd voor feest.”

Beth: “Al die jaren moest jij – eerst als speler en daarna als coach (van Swansea City en Everton, red.) – werken op kerstdag: training op de 25ste en wedstrijd op Boxing Day (de dag na kerstdag, red.).”

Roberto: “Dat is een traditie in de Britse competitie. De fans eten eerst thuis met hun familie en daarna gaan ze naar een wedstrijd van hun club kijken.”

Beth: “Maar nu, met het internationale voetbal, is alles anders. Als bondscoach komt de druk in pieken en zijn er ook rustige periodes. We zijn de laatste drie jaar dus in staat om samen te zijn met Kerstmis. Which is lovely.”

Wat is het recept voor de perfecte kerst?

Beth: “Op kerstdag, bij mijn familie in Schotland, is het traditie om kalkoen te eten. Roberto heeft dat leren eten, intussen vindt hij het lekker. Denk ik?”

Roberto: “Je wordt dat gewoon. (grijnst) In Spanje eten we Catalaanse cannelloni rond kerst. Maar meestal reizen we pas in januari naar mijn familie, voor Los Reyes Magos: Driekoningen. In de nacht van 5 op 6 januari wandelen de koningen door de straten en komt iedereen kijken. Luella is verzot op die traditie. Net zoals ze van Sinterklaas houdt in België.”

Beth: “Luella kent dríé feestdagen kort op elkaar. Sinterklaas, kerst en Driekoningen. We moeten haar dringend eens uitleggen dat het leven niet rond cadeautjes draait. (lacht)”

Je job als bondscoach: is dat altijd een cadeau?

Roberto: “Absoluut. Dankzij de spelers. Die jongens inspireren zoveel mensen en ze spelen met zoveel plezier. Daar deel van mogen uitmaken is fantastisch. Voetbal – als je het goed wil doen – is geen ‘werk’. Het is een manier van leven. Ik trek geen lijn tussen mijn professionele en gewone leven. Ik beleef elke wedstrijd heel intens. En daarnaast heb ik alleen mijn gezin. Er is geen tijd voor een sociaal leven.”

Filip Van Roe

Je zit diep in het hart van onze landgenoten. Voel je dat?

Roberto: “We zijn veel aan het winnen: dan is het makkelijk om graag gezien te worden. Maar ik voel de warmte van de Belgen, ja. Ik heb al veel Rode Duivels-fans leren kennen en het is iets wederzijds: zij genieten van het team en van het doel dat we samen proberen te bereiken. Omgekeerd genieten wij – mijn staf en de spelers – van de supporters. Van hun enthousiasme, hun overgave, hun trouw. Wat we beleefd hebben tijdens en vlak na het WK heeft ervoor gezorgd dat de Rode Duivels een deel zijn van ieders leven in België.”

Klopt. Zelfs als je géén voetbalfan bent.

Roberto: “We hebben de beste spelers in de geschiedenis van het Belgische voetbal. Maar daarbovenop zijn het ook geweldige mensen. Zelfs al hou je niet van het spelletje an sich, je kan niet anders dan genieten van hun voetbal. In een van de kwalificatiewedstrijden (tegen San Marino, red.) gaf een van de meest ervaren spelers (Yannick Carrasco, red.) zijn bal af aan de allerjongste speler (Yari Verschaeren, red.) om een strafschop te geven. Dát moment op het veld? Dat staat symbool voor heel die groep. Daarom zijn de fans zo gehecht aan dit team. De spelers zijn enorm getalenteerd, maar hun mooie, menselijke kwaliteiten zijn de béste die ik ooit in een voetbalteam gezien heb.”

By the way, ik vroeg Beth in ons vorige interview wie ze de knapste man van het team vond.

Beth: “(snel) En ik heb toen gezegd: ‘Ik denk dat ik de coach de allerknapste vind!’”

Roberto: “Dat is een heel diplomatisch en correct antwoord.”

Vind je het nog altijd belangrijk dat Beth aanwezig is in het stadion?

Roberto: “Ik geniet ervan als ze erbij kan zijn. Maar zelfs als dat niet lukt, weet ik dat ze er voor me is. Het was met onze baby nogal ingewikkeld om mee te vliegen naar Kazachstan of Sint-Petersburg, bijvoorbeeld, maar ik weet dat Beth dan thuis naar de match aan het kijken is. En dat ze me achteraf zal zeggen of ik de juiste beslissingen genomen heb. Iederéén ontwikkelt na een tijdje voetbalkennis, zo ook Beth.”

Beth: “Ik weet niet of ik dat al ‘voetbalkennis’ zou durven noemen. (lachje)”

Roberto: “Wel, je hebt alleszins een uitgesproken mening, en je geeft ze ook.”

Beth: “Vroeger, toen Roberto zelf voetbalde, miste ik geen enkele thuismatch. Ik zag hem graag spelen, al wist ik echt niks van voetbal af. Hij vond het fijn dat ik er was en dat is niet veranderd. Maar áls ik ga kijken, zie ik hem amper of niet, hoor. Hij heeft het zo druk. Na de wedstrijd is er meeting met de staf en dan is er nog de pers ...”

Filip Van Roe

Een collega-sportjournalist zag jullie na een persconferentie innig knuffelen. Ik citeer: “Like teenagers in love.”

Roberto: “(enthousiast) Wát een mooi compliment.”

Beth: “Wellicht had ik je toen al een hele tijd niet gezien, of zo?”

Roberto: “You kind of killed the moment here. (lacht luid)”

Beth: “Nee, wat ik bedoel is: we zien elkaar in bepaalde periodes erg weinig, en dan is het extra leuk om elkaar terug te zien. But are we teenagers in love évery day? Ons gevoel is hetzelfde. Vraagt onze relatie ook af en toe wat werk? Zeker. Je mag elkaar nooit vanzelfsprekend gaan vinden. En je moet tijd maken voor elkaar. Dat doen we ook.”

Brengt hij de stress van zijn job mee naar huis of laat hij die achter in het stadion?

Beth: “Een beetje van allebei, zou ik zeggen.”

Roberto: “Toen we nog geen kinderen hadden, bleef de bui soms wat langer hangen. Ik kon dan lopen piekeren, op zoek naar redenen waarom we een wedstrijd verloren hadden, of slecht gepresteerd hadden. Tót ik die redenen gevonden had, was ik slecht gezelschap in huis. Maar sinds we Luella hebben, en nu ook Safianna ...”

Beth: “... is het moeilijk om een slecht humeur lang vol te houden?”

Roberto: “(knikt) Als ik de deur open, en Luella staat daar, met dat glimlachje van haar? Of ik zie Safianna liggen slapen? Bijna onmiddellijk voel ik alle stress van me afglijden.”

Filip Van Roe

Beth: “Je wil dat gevoel echt niet op de meisjes overbrengen, dat weet ik. En ik waardeer dat enorm. Meer nog: ik vind het essentieel dat je dat zo doet. Ik denk dat het je op een bepaalde manier zelfs helpt: de meisjes verplichten je ertoe om je even te ontspannen. Na hun bedtijd kan je er weer helemaal tegenaan.”

Roberto: “(knikt) Voordat de kindjes er waren, heb ik me nooit gerealiseerd hoeveel kopzorgen ik mee naar huis bracht. Beth heeft me dat nooit kwalijk genomen. Maar de laatste jaren maak ik zelf die klik: ‘Hoe laat gaat Luella slapen? Acht uur. Oké, tót acht uur ben ik Luella’s papa, en geen voetbalcoach. Om 8.01 uur kan ik opnieuw aan de slag.’ In plaats van zaken halfhalf te doen, kies ik ervoor om alles voor de volle honderd procent te doen. Er is geen ideale formule voor de ‘perfecte balans’. Die bepaal je samen met je gezin. Beth geeft duidelijk aan wat ze écht essentieel vindt. En daar werk ik rond.”

Aanwezig zijn bij een bevalling lijkt me écht essentieel. Dat wil je voor geen match van de wereld missen, juist?

Beth: “Good question. (knipoogt)”

Roberto: “Dat geldt niet alleen voor mij. Er zijn veel geboortes geweest: bij Youri Tielemans, Eden Hazard, Simon Mignolet. Voetbal spelen is hun léven, maar aanwezig zijn als hun baby geboren wordt? Dat vinden ze onbetaalbaar. Als je de geboorte van je kind mist, heb je daar de rest van je leven spijt van. Mogelijk speel je een belangrijke wedstrijd niet mee, maar met wat geluk kan je beide perfect combineren. Bij onze eerste dochter was dat het geval. Er was een belangrijke derby tussen Liverpool en Everton, precies rond de geplande datum. De match was op zaterdag, maar Luella is de dag ervoor geboren, op vrijdag.”

Beth: “Hij is toen na de nacht in de kraamkliniek meteen naar zijn team vertrokken – wat ik helemaal begreep. Na de match stond hij onmiddellijk terug naast mij en Luella. Onze tweede dochter is geboren in de zomer, in augustus.”

Roberto: “Beter kon niet! Geen énkele voetbalwedstrijd. Een excellente timing van Moeder Natuur. Waarvoor dank. (lacht)”

Filip Van Roe

Met twee dochters is de kans minder groot dat je op een dag voetbalpapa wordt. Vind je dat jammer?

Roberto: “Zelfs als ik een zoon had, zou ik er niet van uitgaan dat hij voetballer werd. Mijn vader speelde destijds voetbal, en ik zei als klein jongetje altijd dat ik hetzelfde wilde doen. Hij zei dan: ‘Jij moet doen wat jóú gelukkig maakt.’ Datzelfde gevoel heb ik ook naar mijn meisjes toe. Ik zou hen nooit iets opdringen. Ik zal hen steunen in gelijk welke sport of hobby. Een zoon zou niet automatisch voor voetbal kiezen, en wie weet wil een van de meisjes ooit wél voetballen? De Red Flames doen het goed, zij promoten het vrouwenvoetbal volop. So who knows? Voorlopig wil Luella rockster worden. (lachje)”

Op wie lijkt ze het meest?

Beth: “Luella weet goed wat ze wil, zoals haar papa. Geen compromissen. Als ze ergens zeker van is, krijg je haar van niks anders overtuigd. Ze kan ook goed onderhandelen om haar zin te krijgen. Met haar papa zijn er hele discussies over live naar tekenfilms en uitgesteld naar voetbal kijken. Je kan wel raden wie er meestal wint? (lachje)”

Roberto: “Ach, ze is een mix van ons beiden. Ik zie ook duidelijk trekjes van Beth. Ze kan bijvoorbeeld excellent zingen, zoals ik net zei. Dat heeft ze duidelijk van haar mama.”

Beth: “(port met elleboog) Ooit zal ze dit interview lezen, en heel boos op ons zijn. (lacht) Luella heeft een immense levenslust, zoals Roberto. En ze is dolgraag ‘big sister’. Ze heeft Safianna warm verwelkomd. Ze speelt geen ‘tweede mama’. Ze wil zich vooral amuseren met haar zusje, ze wil deugnieterij met haar uithalen en haar stoute dingen aanleren. Mij helpen met de pampers? Nee, daar bedankt ze voor.”

Is Roberto een strenge papa?

Beth: “No! Dat zei ik zonder één moment van aarzelen.”

Roberto: “Ik ben heel streng in het verwennen van Luella. (lachje) Ik geef toe: als ze me iets vraagt, kan ik heel moeilijk nee zeggen.”

Beth: “Dat is het lastige deel van het moederschap: íémand moet de strenge zijn thuis. En dat ben ik dus.”

Roberto: “Jij bent heel goed in ‘nee’ zeggen, en ik niet. We’ll keep it that way.”

Je hebt twee dochters en een drukbezette en vaak afwezige man. Blijf je ook werken, Beth?

Beth: “Absoluut. We doen nog steeds aan property investment. We hebben eigendommen in Engeland en andere landen in Europa. Ik volg al onze bouwprojecten op. Ik kan me voorstellen dat vrouwen in mijn positie er ook voor kiezen om enkel ‘de vrouw van’ te zijn, en dat is perfect. Maar voor mij werkt dat niet. Ik heb mijn eigen ding nodig. Iets dat van mij is. Dat houdt mij scherp en het stelt me beter in staat om Roberto te ondersteunen. Mijn hobby – ik schilder – is zo’n beetje het enige waar ik nu geen tijd voor vind. Zodra de eerste babymaanden achter de rug zijn, zal ook de creativiteit wel terugkeren.”

Roberto: “Ik begrijp heel goed dat Beth wil werken. Een mens wil niet alléén maar bezig zijn met de besognes van het gezin. Iedereen kan al eens wat afwisseling gebruiken.”

Als jij knopen moet doorhakken – welke spelers selecteer ik en welke niet? – praat je er dan over met Beth?

Roberto: “Absoluut. Meer nog: het maakt deel uit van mijn proces om beslissingen te nemen. Ik worstel nooit met het maken van een beslissing, ik geniet er zelfs van om knopen door te hakken. Omdat ik niet geloof in het gevolg ervan. Ik vertrouw op een beslissing die ergens op gebaseerd is. En dan kan de uitkomst positief of negatief zijn, maar de beslissing zelf? Je kan nooit een verkeerde beslissing nemen als je keuze onderbouwd is. Als je goed geïnformeerd bent. In heel dat denkproces helpt het om het eens door iemand anders’ ogen te zien.”

Beth: “Ik geef geen concreet advies over voetbal of spelers, maar hij waardeert het dat ik luister. Als dat zelfvertrouwen of nieuwe inzichten geeft, des te beter.”

Roberto, jij vertrok thuis op je zestiende om te gaan voetballen in Engeland. Beth, jij was negentien. Hoe kijken jullie daarop terug, nu jullie zelf ouders zijn?

Beth: “Ik denk dat je je kinderen alleen maar mag aanmoedigen. Als mijn ouders destijds gezegd hadden dat ik Roberto niet mocht volgen? Dat zou een groot probleem geweest zijn. Ze hebben me niet tegengehouden en mij zo de kans gegeven om samen met Roberto een leven op te bouwen. Ik hoop dat wij dezelfde soort ouders kunnen zijn voor onze meisjes later. Eerlijk? Voor mij hoeven mijn dochters niet thuis te wonen tot hun dertigste, of hun hele leven in hetzelfde dorp te blijven. Ik zou liever hebben dat ze de wereld ontdekken. Wij hebben al zoveel gereisd en in andere landen gewoond: ik kan me niet voorstellen dat wij die reismicrobe niet doorgegeven zouden hebben.”

Roberto: “Pas sinds ik zelf papa ben, begrijp ik ten volle hoe mijn ouders zich gevoeld moeten hebben. Ik ben hen dankbaar dat ze me als zestienjarige hebben laten vertrekken. Dat ik mijn droom achterna kon en mijn hart mocht volgen. Misschien moet je wel een tiener zijn – de leeftijd waarop je toch vooral aan jezelf denkt, hè –om die stap zo makkelijk te kunnen zetten.”

Filip Van Roe

Wat mag ik jullie wensen voor 2020?

(Luella is op de schoot van haar mama gekropen) “I know! I know! (handje in de lucht, red.) More presents!”

Beth: “Hopelijk mogen we ons geluk gewoon verderzetten. En in goede gezondheid.”

Luella: “Ik wil méér cadeautjes!”

Beth: “En wil je niet gelukkig zijn, Luella?”

Luella: “Jawel. Door meer cadeautjes. Presents! Presents ...!”

Beth: “En hopelijk mag België Europees kampioen worden, hè. Dat zou mooi zijn.”

Roberto: “Dat is alleszins dé droom. Ik vind dat deze generatie het verdient – en absoluut in staat is – om met goud naar huis te komen.”

En wat daarna met de familie Martínez?

Roberto: “(lachje) Ik denk nooit verder dan dat. Nu ligt de focus op het EK. De kans bestaat dat het de dag erna afgelopen is. En dat we opnieuw moeten verhuizen. Na het EK zal blijken wat het beste is voor ons gezin én voor het Belgische voetbal. Wij accepteren dat. Wat er ook gebeurt: je moet nooit kijken naar wat je achterlaat. Je moet koesteren wat je samen bereikt en beleefd hebt. Always treasure the memories. Altijd vooruitkijken. Ons leven is één groot avontuur.”

All the best, Beth and Roberto. 

Lees ook binnen HLN+:

Beth Martínez: first lady van het Belgische voetbal




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Guido De saedelaere

    Top kerel en trainer als de duivels geen prijs halen is hij niet verantwoordelijk maar de talentvolle blaaskoppen van spelers zelf