Exclusief voor abonnees

Ankes column: “In een filmpje van zijn coach zie ik hem zitten tussen andere tieners. Hij lacht. Hij straalt”

Britt Guns
Hoe hou je een huishouden, een relatie en me-time overeind? Het leven zoals het is als je veertiger bent: journaliste Anke vertelt.

Oudste zoon is voor het eerst naar het buitenland. Alleen. Het is te zeggen: met zijn handbalploeg. En natuurlijk zie ik hem elke week vertrekken naar internaat. Alleen. Het is te zeggen: met zijn schoolkameraden. 

Maar ditmaal is hij een vliegtuig opgestapt. Met trolley en handbagage, een boardingpass en reispaspoort. Dat is toch wat anders dan op maandagochtend de trein nemen naar die andere stad. Dat is toch anders ook dan vroeger de schoolbus opspringen, naar de bosklassen.

Ik zie hem daar nog staan met zijn rugzakje op die smalle schouders. Zijn felgekleurde reistas met daarin zijn knuffel en een Jip en Janneke-toiletzak. Ik zie hem nog zwaaien, achter het raam van de bus, een beetje beduusd. Ik stuurde hem in zo’n week elke dag een briefje, en omgekeerd kwam er zelfs een postkaartje terug: ‘Het is leuk hier. Dag.’

Als hij vier dagen later naar huis kwam, stond ik hem een half uur te vroeg op te wachten. Alleen al de snuit van die bus de parking zien opdraaien maakte me blij: hij is terug.

Uit het buitenland komt er deze week geen teken van leven. Terwijl we elkaar normaal bijna dagelijks even bellen of een berichtje sturen – hij op internaat en ik thuis – voelt deze radiostilte vreemd aan.

“Dat is toch normaal”, zegt man, als ik daar op een avond een klein beetje over mopper. “Die jongen is voor het eerst op buitenlands toernooi, met zijn ploegmaten. Hij is daar bezig met andere dingen, en zeker niet met zijn mama. Dat mag je niet van hem verwachten.” Wat een tikje strenger klinkt dan hij het bedoelt – maar voorts
helemaal correct is. Misschien loop ik gewoon wat extra gevoelig rond omdat ik zelf net een medisch reisje achter de rug heb. Een onverwachte trip die een aantal weken geleden startte, toen de gynaecoloog een grote cyste aantrof op mijn eierstokken. Er werd een hele route uitgestippeld, ik trok van onderzoek naar onderzoek, en de dokter boekte alvast een eenpersoonskamer in het ziekenhuis – voor een operatie. Intussen heeft hij last minute zijn planning gewijzigd: hij wil wachten hoe de situatie in de onderbuik evolueert. Het bezoek aan het operatiekwartier is voorlopig geannuleerd. De eierstokken blijven gewoon thuis, ze moeten over zes weken opnieuw inchecken voor controle. En ik mag verder bekomen van een aantal slapeloze nachten.

Misschien wil ik net door dat avontuur nog dieper mijn nest induiken dan anders: ben ik sneller emotioneel als ik een van mijn mannen moet missen. En dus speur ik elke avond op de sociale media of ik oudste zoon ergens spot op een foto van een van zijn vrienden, of getagd tijdens een van de wedstrijden. In een filmpje van zijn coach zie ik hem zo op een dag zitten tussen andere tieners. Hij lacht. Hij straalt. Gaat met zijn handen door zijn coole kapsel. Hij ziet er in de verste verte niet meer uit als dat kleine onzekere mannetje dat op bosklassen ging. Hier zit een man in wording, helemaal op zijn plek, en ik ben razend trots op hem. Omdat hij zo opgaat in zijn sportwereld, zich goed voelt in zijn vriendenkring en zorgeloos geniet van het moment.

Diezelfde avond in bed kruipt man dicht tegen me aan. Hij slaat zijn armen om me. Eén hand rust op mijn buik, in zijn andere hand heeft hij zijn smartphone vast. “Dit zal je misschien even willen lezen”, zegt hij. Het is een bericht van oudste zoon. “Eerste match verloren. Tweede gelijk. Scheidsrechters fluiten slecht. Maar hoe is het nog met mama en haar buik?”

Ik heb in wéken niet zo goed geslapen als die nacht.




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.