Exclusief voor abonnees

Ankes column: het perfecte scenario

Nina 483_ column
Brit Guns Nina 483_ column
Hoe hou je een huishouden, een relatie en me-time overeind? Het leven zoals het is als je veertiger bent: journaliste Anke vertelt.

Een zeldzame zaterdagavond in de zetel. Twee zonen, een zak popcorn en een romantische film waarin geliefden elkaar hartstochtelijk kussen. Eén zoon bedekt de ogen, de andere vindt het ‘té goor’. Hoe langer de scène duurt, hoe groter hun afkeer: zelfs hun popcorn smaakt niet meer.

Glimlachend sla ik hun reacties gade: ik herken het helemaal. Ik zie me nog zitten, als tienermeisje thuis in het salon, terwijl Michael Douglas zijn minnares pakweg in de keuken treft in ‘Fatal Attraction’. Het zijn toch beelden die je vooral niet samen met je mama en papa wil bekijken.

Nochtans probeer ik de jongens in alle openheid op te voeden. Er zijn thuis geen taboes, man en ik steken onze liefde voor elkaar absoluut niet weg, integendeel. We maken er regelmatig ongepaste grapjes over – tot ergernis van de jongens. “Stop met die opmerkingen over seks of we bellen de politie.”

Als ik zo langs mijn neus weg eens informeer naar een bijzonder meisje in hun hart, krijg ik steevast het deksel op diezelfde neus. Terwijl ik zelf toch ook twaalf en vijftien geweest ben. Een beetje aandacht. Een liefdesbriefje in de boekentas. Een blik van die ene klasgenoot. Een onhandige natte kus op de speelplaats. Het zijn die wondermooie eerste keren waarop je voelt dat het leven zoveel méér te bieden heeft dan huiswerk, rolschaatsen en Beverly Hills 90210 alleen.

In mijn ideale wereld komen de jongens me later elk stapje van hun ontdekkingstocht vertellen. Mag ik weet hebben van ieder meisje dat op hun pad komt. Vertrouwen ze me op een dag gewoon toe dat ze ergens klaar voor zijn.

Ook daar zie ik mezelf weer zitten, tegenover mijn moeder aan de eettafel. En de vraag of ik voor het eerst mag overnachten bij mijn lief. En nee, niet op een apart matrasje in zijn slaapkamer. Diezelfde week zaten we bij de huisdokter. “Het is voor de pil”, met een lief knikje van haar hoofd in mijn richting. Nooit eerder was ik zo blij dat ik haar in vertrouwen genomen had. Daar in het dokterskabinet kreeg ik haar zegen. Een officieel startschot, zowaar. Een voorschrift, zwart-op-wit: doe maar, meisje.

Veel méér gesprekken zijn er daarna niet geweest: de kneepjes van het vak leer je gaandeweg zelf. Dat wist ook zij.

En uiteraard loop ik hier nu ver vooruit op de feiten. De jongens hebben nog zeeën van tijd. Maar die avond in de zetel overweeg ik toch even om al een en ander uit te leggen: dat het liefdesleven niet per se één romantische langspeelfilm is zoals die op tv. Dat het even vaak tijdelijke feuilletons zijn, dat het soms zelfs op een soap kan lijken. Dat je de ene keer een hoofdrol speelt, en de andere keer slechts figurant bent. Dat er zich al eens een coup de théâtre voordoet, dat je van sommige scènes spijt hebt, maar dat elk verhaal, elk avontuur, elk hoofdstuk, een rol speelt. En dat je, zelfs met een perfect scenario in handen, nooit zeker weet of je een happy end krijgt. Omdat liefde en al wat daarbij komt kijken, zich nu eenmaal niet laat regisseren.

Intussen zitten de jongens alweer gretig aan de popcorn: de vrijscène op tv lijkt helemaal verteerd. Samen kijken we verder naar de film. Beter dan hen hier en nu te plagen met mijn amoureuze analyses, beslis ik om gewoon te zwijgen.

ANKE MICHIELS (42) SCHRIJFT VOOR NINA, IS GETROUWD EN HEEFT DRIE ZONEN VAN VIJFTIEN, twaalF EN zes JAAR. REAGEREN? anke@nina.be.




2 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Filip Eriksen

    Ah de mythe van het zware huishouden, dat was lang geleden.

  • Brianna Dams

    Vooral die kennis van haar niet delen.