Exclusief voor abonnees

Ankes column: “Dit lijkt een generale repetitie op het legenestsyndroom”

Britt Guns
Hoe hou je een huishouden, een relatie en me-time overeind? Het leven zoals het is als je veertiger bent: journaliste Anke vertelt.

“Ik wil volgend schooljaar ook op internaat.” De dertienjarige aan tafel prikt lusteloos met zijn vork in de
spinaziepuree. Ik schrik niet van zijn opmerking, het is zo ongeveer de zevenendertigste keer dat hij ze maakt. Niet dat hij zijn ouders beu is, of niet graag thuis woont – dat verzekert hij me vaak genoeg: zo lief is hij wel – maar hij wil naar diezelfde gespecialiseerde sportschool als zijn broer, waar hij zich verder kan ontwikkelen als handbalkeeper. In zijn verbeelding speelt hij ooit de pannen van het dak in Spanje, of haalt hij alle ballen uit de goal bij PSG in Frankrijk. Een kind moet dromen, ik juich het alleen maar toe.

Maar ergens moet ik hier ook een ballonnetje doorprikken. Zijn grote broer vertrok op internaat toen hij de vijftien voorbij was en we er allebei klaar voor waren: hij om een week van huis te zijn, ik om vanaf dan zijn
weekendmama te zijn.

Met een exemplaar van amper dertien jaar heb ik het lastiger. Bovendien is hij van het type dat de kantjes er soms af loopt, en school niet altijd even serieus neemt: hij is jong, speels en graag grappig. Volgens leerkrachten iets té veel populaire lolbroek, iets té weinig ernstige leerling. Niet dat ik daar wakker van lig – ik vind hem geweldig zoals hij is, en hij heeft het van geen vreemden: zijn papa is in de veertig, maar die wil je als leerkracht nog altijd niet in je klas.

Maar ik zie het als mijn taak om ons gezin nog even samen te houden. Daarbij denk ik ook aan de zesjarige in huis. Zijn vreugde is aandoenlijk, elke vrijdagavond als zijn broer thuiskomt van internaat. Onlangs stond die op een woensdag plots op de stoep: “Ik wilde gewoon even thuis zijn”, klonk het, waarna mijn armen en voordeur wagenwijd opengingen. Die avond kreeg ik de jongste amper zijn bed in: zoveel endorfine raasde er nog door zijn lijfje, na het blitzbezoek van zijn grote broer.

Als in september ook nog zijn andere broer het huis uit gaat, lijkt alles in recordtempo voorgoed te veranderen. Eén verlaten tienerkamer in huis: tot daaraan toe. Maar twee lege bedden? Nog een bordje minder op tafel? ‘Dan groeit die zesjarige op als enig kind. Dit lijkt zelfs een generale repetitie op het legenestsyndroom’, snif ik tegen man. Hij prijst mijn uitzonderlijk talent als dramaqueen, en snapt mijn standpunt, maar belicht ook de kant van de dertienjarige: we moeten trots zijn op zijn overgave en hem steunen in zijn ambities, toch?

Heel even laat ik dat argument ronddwalen in mijn hoofd, en het houdt steek. Maar even snel weet ik weer: echte dromen gaan niet zomaar vliegen. Ze mogen best even sudderen, dan smaken ze achteraf nog beter. Er is in mijn ogen tijd zat.

Daarom ook is het hoog tijd voor een compromis. Zoon mag in september al naar een sportschool, dicht bij huis.
Als dat goed gaat, kan hij het jaar erna zijn broer achterna. Als veertienjarige zal dat dan al zijn, met een koffer de trein op, richting een kamertje, naast dat van zijn broer.

Het vraagt die avond wat onderhandelingstalent, ik zie dat zoon mij het liefst van al een rode kaart wil geven, me op de bank wil zetten of een verre transfer toewenst. Nee, hij is even geen supporter van zijn eigen mama. Ik scoor geen goede punten – ‘Scoren is dan ook moeilijk bij zo’n getalenteerd keeper’, grap ik nog. Hij glimlacht, ziet uiteindelijk de fair play van het geheel, en tekent ons denkbeeldige contract. Op het einde kan er zelfs een innige knuffel af en vegen we elk een opwellende traan weg. Ik denk dat wij hier allebei een belangrijke wedstrijd gewonnen hebben.”

Anke Michiels (43) schrijft voor NINA, is getrouwd en heeft drie zonen van vijftien, dertien en zes jaar. Reageren? Anke@nina.be 




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.