Exclusief voor abonnees

3 op de 4 Vlamingen bezoeken ouders elke week: "150 km rijden of niet: wij willen elkaar zien”

Kristin (55) woont in het Vlaams-Brabantse Heverlee...
Sebastien Smets - Photo News Kristin (55) woont in het Vlaams-Brabantse Heverlee...
We hebben het allemaal druk-druk-druk, maar kijk: volgens een onderzoekje op vraag van radiostation Joe bezoeken 3 op de 4 Vlamingen nog wekelijks hun ouders. Niet zo'n opgave voor wie maar een paar straten verder woont, al verteren sommige families graag 150 kilometer... heen én terug.

"Als we pech hebben en het is file, zijn we gemakkelijk twee à drie uur onderweg. Maar de zee is Amerika niet, hé." Of hoe Elisabeth Podevyn (27) en haar ouders intussen de afstand goed kunnen relativeren. Zes jaar geleden verhuisde Elisabeth van Heverlee naar De Haan, waar ze intussen samen met haar man en kinderen van 2,5 jaar en 4 maanden woont en werkt, terwijl haar ouders nog in de thuisbasis wonen. Zelfs met 150 kilometer afstand tussen beide gezinnen, doen ze er alles aan om elkaar zo veel mogelijk in levende lijve te zien. Liefst een keer per week. "Twee weken zonder elkaar is eigenlijk al lang", zegt haar moeder Kristin Goyens (55). "In de zomervakantie liep het al eens op tot twee keer per week (lacht). Gelukkig is naar de zee gaan voor ons sowieso een beetje vakantie."

...haar dochter Elisabeth (27), haar vriend Thomas (30) en hun kindjes Mathis (4 maanden) en Emilia (2,5) in De Haan.
Florian Van Eenoo Photo News ...haar dochter Elisabeth (27), haar vriend Thomas (30) en hun kindjes Mathis (4 maanden) en Emilia (2,5) in De Haan.

Hele onderneming

Een nieuw iVox-onderzoek, uitgevoerd bij 1.000 Vlamingen tussen de 35 en 54 jaar in opdracht van radiostation Joe, belicht de relatie van Vlamingen tot hun ouders. Joe maakt er de hele maand november zelfs hét thema van, onder de noemer 'Schatten voor Altijd'. Uit de bevraging blijkt ook dat bijna de helft van de Vlamingen het moeilijk vindt om leuke activiteiten samen met hun ouders te bedenken. Dus geven Joe-dj's Sven Ornelis en Anke Buckinx elke ochtend inspiratie mee. Denk aan: een vrachtwagenchauffeur die zijn vader meeneemt als passagier, omdat hij als kind zélf mee mocht in de truck.

Bijna de helft van de Vlamingen woont volgens het onderzoek binnen een straal van 5 kilometer van hun ouders en dat vergemakkelijkt een bezoek wellicht. Maar het kan dus ook anders. Elisabeth, die als verpleegkundige aan het Zeepreventorium werkt, en haar gezin pendelen zoveel mogelijk naar Heverlee of omgekeerd. Met de auto, want een treinrit kost hen al snel 90 euro. En bijna dagelijks hangt ze aan de lijn met haar moeder of vader.

"Collega's begrijpen soms niet goed dat we die afstand ervoor over hebben", vertelt Elisabeth. "Maar al van toen ze nog baby waren, vond ik het belangrijk dat de kinderen mijn ouders veel zagen. Ondanks de afstand hebben ze nu een heel goede band. En ook voor mij is het een verademing: tijdens die bezoekjes ben ik weer kind van mijn ouders, en kan ik de verantwoordelijkheden van het 'mama-zijn' even van mij afschuiven. Niet dat dit het plan was: ik ben een mama's-kindje en dacht altijd in Leuven te blijven. Maar ik kreeg de kans om bij het Zeepreventorium te beginnen en na een tijdje kwam ik mijn lief tegen, een West-Vlaming. Het is een hele onderneming, maar we zijn gelukkig.”

Goud waard

"Toch is het niet altijd even simpel", vertelt Elisabeths moeder Kristin. "Ik denk vooral aan de kleine dingen: zomaar eens binnenspringen, hen uit de nood helpen wanneer de kinderen ziek zijn of opvang nodig hebben... Dat niet kunnen doen, is niet leuk. Anderzijds is die band goud waard. Wat geeft het een warm gevoel wanneer ons kleindochtertje nu in onze armen lóópt. Als een echte oma en opa kijken we er zelfs naar uit om met Lego en plasticine te spelen (lacht)."

Dat Kristin de afstand relativeert, heeft nog een reden: behalve een tweede dochter dicht bij huis, woont haar zoon, de oudste, in de Verenigde Staten. En dat is dus niet de zee. "Wanneer we afscheid van hem nemen: dát is telkens pas hartverscheurend. Bij Elisabeth en de kindjes weten we tenminste dat het volgende bezoek er snel aankomt. Maar bij onze zoon duurt het máánden. Krijgt hij ooit kinderen, dan zullen wij vreemden voor hen zijn."

Nog volgens het onderzoek zien kinderen vooral de praktische kant van hun ouders, die klusjes doen of de kleinkinderen opvangen. "En toch vind ik het vooral uit liefde belangrijk om hen te zien", vertelt Elisabeth nog. "Gewoon een babbeltje doen, je hart eens luchten... Ze hebben immers lang voor ons gezorgd, hé."

"Maar", zo besluit Kristin, "had ik het zelf in handen gehad: ik had mijn kinderen allemaal dichtbij gehouden."

De cijfers

Bron: onderzoek door iVox bij meer dan  1.000 Vlamingen tussen 35 en 54 jaa
iVox Bron: onderzoek door iVox bij meer dan 1.000 Vlamingen tussen 35 en 54 jaa



2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • raf peeters

    Juist zelf van Oost Vlaanderen afkomstig en in Limburg wonende en omgekeerd doe ik het ook iedere week om familieredenen.Om nog maar eens terug te komen op E rijden,voor mij geen oplossing zolang die dingen geen fatsoenlijke radius halen.Zo zij in Duitsland iedere week/maand volksverhuizingen die familie gaan bezoeken in voormalig Oost Blok en dat is meer dan 350 km op en af,vandaar dat ook daar de E wagen geen alternatief is en dan spreekt men van 800 a 1000km op en af.

  • Tim Claes

    Als je nu zoiets als Skype zou hebben, hé.