Exclusief voor abonnees


Nathalie Meskens is terug verliefd op het leven: “Hoe heftig, hoe verschrikkelijk en verdrietig mijn scheiding ook was, het heeft mij op een ander niveau gebracht, als mens”

Filip Van Roe
Haar carrière loopt op wieltjes. Haar liefdesleven zit weer op de rails. En Nathalie Meskens (37) weet steeds beter gas terug te nemen – ook al is dat tegen haar natuur. “Ik wil altijd iedereen pleasen”, vertelt ze ons op Ibiza. “Eerlijk? Ik ben soms bang dat de mensen mijne kop beu gaan zijn.”

There is something about Ibiza. Een sexy vibe, een chill sfeertje, een eiland waar zelfs de meest ingedommelde liefde heropflakkert – en al helemaal in hotel Los Enamorados (de verliefden, red.). Daar geniet Nathalie Meskens van haar ontbijt in de ochtendzon, haar lief Nadim schuift niet veel later even mee aan. “Dit is my love”, zegt Nathalie. We schudden de hand van een sympathieke jongeman, die verder vooral het woord laat aan zijn bekende vriendin: populaire tv-persoonlijkheid, actrice, presentatrice, zangeres, auteur – en wat nog allemaal? “Eerlijk? Ik ben soms bang dat de mensen mijne kop beu gaan zijn. (lacht)”

Dienstmededeling: er zijn lelijker plekken voor een interview.

“Sorry, hè, dat jij helemaal tot hier moest komen voor ons interview! (lacht) Wie wil hier níét zijn? Hier hangt iets in de lucht. Daar zijn wel wat theorieën en mysterieuze verhalen over. Ligt het aan Es Vedrà, een klein eilandje voor de kust, met zijn magnetische velden? Waar de kompassen van boten zot draaien, waardoor er op Ibiza een energie hangt die we niet zien, maar wel voelen? Of omdat er op zo’n kleine oppervlakte het hoogste aantal pijnbomen staan, die voor zoveel zuurstof zorgen dat er een natural high ontstaat? Of is het gewoon het feit dat we op twee uur vliegen van huis in dit soort prachtige baaien terechtkomen? Ja, je vindt hier schrale stukjes, je kan hier zwaar komen feesten. Maar ik vind vooral rust in de natuur. Ibiza is een helende plek. Ik land hier en baf ... alles valt van me af.”

Je kwam hier ook in alle rust werken aan je nieuwe boek: Plan Vegan.

“Kort na Plan Boost ben ik vegan geworden: ik begon notities te maken, recepten op te slaan, zaken uit te proberen. En voor ik het wist, had ik al een titel voor mijn nieuwe boek en zaten de grote structuren in mijn hoofd. De uitgeverij was heel blij dat er een opvolger kwam, maar ik heb wel geduldig gewacht tot ik voldoende tijd had om het boek te schrijven. Ik zet niet eventjes mijn naam en foto op een boek: néé, ik maak dat zelf. Ik ben er heel blij mee. Het is helemaal ‘ik’.”

(lees verder onder de foto)

Filip Van Roe

De vegan vibe is aan een serieuze opmars bezig.

“(knikt) Vegan is een sterke, intense, vaak nauwgezette beweging. Er was onlangs een – op Instagram bekend – vegan meisje vis gaan eten en iemand had daar een foto van genomen. Dat kind is online getrasht! Moord en brand! Gemolesteerd door de vegan community! Het verraad! Wie dacht ze wel dat ze was? Ik moest daar in eerste instantie om lachen: iedereen doet toch wat hij of zij wil? Maar anderzijds besefte ik: oei, dat ligt wel héél gevoelig. Ik probeer in mijn boek mensen te overtuigen om zo veel mogelijk vegan te eten. Maar het moet ook wel plezant blijven. Als jij eens uit de bocht wil gaan, moet je dat vooral doen. Je hebt aan niemand verantwoording af te leggen, behalve aan jezelf. Als ik hierdoor straks de vegan gemeenschap over mij krijg, so be it. Mijn doel is: ervoor zorgen dat mensen zich zo goed mogelijk voelen. Op televisie, met mijn programma’s die kijkers helpen ontspannen. Met mijn optredens, die mensen mogelijk even hun zorgen doen vergeten. En dat probeer ik met mijn kookboeken ook: vooral niemand iets opleggen, maar alleen mijn éígen ervaring met vegan aanreiken.”

En die is?

“Wel, na anderhalf à twee jaar voel ik me gewoon zó goed. Ik heb geen enkele verkoudheid meer, nooit nog keelpijn, nul komma nul kwaaltjes. Ik ben geen dokter of wetenschapper, maar ik kan alleen vaststellen voor mezelf dat plant-based eten niet slecht voor me is.”

(lees verder onder de foto)

Filip Van Roe

Is de vegan keuken niet een klein beetje ingewikkeld?

“Dat lijkt alleen maar zo. Natuurlijk moet je er een beetje in komen, maar als je de recepten leest, zal je zeggen: zo simpel? En zo lekker? Mijn lief is mijn beste maatstaf. (Nadim kijkt even op van zijn vegan breakfast en knikt, red.). Hij at heel graag vlees, en kijk nu. Het grootste verschil is dat je vegan eten veel sneller verteert. Wat goed is! Een stuk vlees heeft soms 72 uur tijd nodig om te verteren: dat is een aanslag op je lichaam. Mensen vragen soms: eet jij nog wel? Maar ik eet de hele dag door. Om de twee uur heb ik honger. Maar wat ik in mijn mond steek, is goed voor me. En los van je eigen gezondheid is vegan ook zoveel beter voor het milieu. Iedereen weet intussen welke miserie het veroorzaakt als we met z’n allen elke dag eieren, vis of vlees blijven eten, toch?”

Nathalie Meskens, wereldverbeteraar.

Nadim: “Nathalie has a dedication to make the world better. She really loves to make people happy.” (Nathalie legt zich erop toe om de wereld beter te maken. Ze houdt er echt van om mensen gelukkig te maken, red.)

Nathalie: “Kijk, ik kan mijn bekendheid gebruiken voor goede dingen. Als mijn fans dit boek lezen en denken: ik ga dat toch eens proberen? Of anderen worden 60 of 80 procent vegan? Dan ben ik blij.”

En wat met de foute redenering: van vegan word ik net zo slank als Nathalie.

“Vegan is beter voor je. Als je er kilo’s door verliest, is dat een extra cadeau. Maar het heeft niets met een dieet te maken. Ik gebruik dat woord niet graag. Omdat het een negatieve klank heeft: mensen volgen een dieet, vallen af, vallen terug in oude gewoontes en komen méér bij. Daar wil ik ver vanaf blijven. Ik hou trouwens ook van vettige vreet, hoor.”

Nadim: “She loves the frietjes.” (Ze is verzot op frietjes, red.)

Nathalie: “I loooove the frietjes, inderdaad. (lacht) Ik heb daarom een heel hoofdstuk ‘fast foodie’: pizza, hamburger, taco’s, sushi, maar allemaal glutenvrij en vegan. Je kan je dus kapot eten zonder je schuldig te voelen tegenover jezelf, en tegenover de wereld.”

(lees verder onder de foto)

Filip Van Roe

En dan dat andere luik: televisie.

“We zijn weer aanwezig, hè. (lachje) Ik hoop elk jaar dat alles een beetje schoon verspreid is, maar nu zijn Beste Kijkers en Wat een Jaar! tegelijk op tv, zit ik in Beat VTM en is ook Gina & Chantal (nieuwe fictiereeks, red.) gestart. Ik kan alleen maar hopen dat mensen mijne kop niet beu zijn tegen oktober. (lacht) Het programma Beste Kijkers voelt voor mij als thuiskomen, hoewel de makers elk jaar opnieuw proberen om nieuwe elementen toe te voegen. Wat een Jaar! is dan weer een echte speeltuin, waar ik me kan uitleven met over-the-topoutfits en pruiken, samen met Koen (Wauters, red.) en Jonas (Van Geel, red.): zo’n tof bendeke. Voor Beat VTM was ik heel
zenuwachtig, omdat we er zelf niks van mochten weten en ik zo graag de controle heb over alles. (lachje) Maar ik ben er in handen van de programmamakers van Wauters vs. Waes, dus dat komt helemaal goed.”

In Gina & Chantal zien we jou nog eens in een serieuze rol.

“En ik vond dat de max. Ik had nog nooit een donkere, beetje autistische poetsvrouw gespeeld, die totaal mislukt is in het leven. Heel de opnameperiode was best pittig, want ik zat toen midden in mijn echtscheiding (van Jeroen Van Dyck, red.). Mogelijk heb ik die emotie en dat verdriet zelfs gebruikt, om het getormenteerde van Chantal neer te zetten. Ik was op de set gelukkig omringd door de liefste mensen: zodra er ‘cut’ geroepen werd, was er alleen maar liefde en warmte. En als ik het even moeilijk had, zat er altijd wel een goede vriendin tegenover me die eventjes knikte, zo van: ‘Alles komt goed.’”

Je wordt omschreven als multigetalenteerd. Maar hoe kijk jij naar jezelf?

“Er zijn veel dingen die ik níét kan, hoor, en die doe ik dan ook niet. Maar het doet nog altijd deugd om te horen dat mensen mijn werk waarderen: ik blijf op zoek naar bevestiging en erkenning. Ik zou dat hebben in om het even welk vak, weet ik. Als je loodgieter bent, wil je ’s avonds toch ook naar huis gaan, wetende dat je iets goeds gemaakt hebt en dat de mensen content zijn? Ik doe alles met heel mijn hart en heel mijn kunnen. Meer kan ik niet doen.”

(lees verder onder de foto)

Filip Van Roe

Heeft je succesvolle carrière je veranderd als mens?

“Ik hoop van niet. Als ik jou volgende week in Antwerpen op een terras zie zitten, zal ik nog altijd even spontaan goeiedag komen zeggen als vroeger. (denkt na) Zo’n interview als dit? Dat werkt voor mij ook een beetje therapeutisch. Omdat ik in andere omstandigheden nooit zo lang over mezelf praat. Omdat ik vind dat het al
genoeg over mij gaat, snap je? Mijn vriendinnen weten dat en ze pushen me: ‘Nee, nee, de Messie moet beginnen, want anders is de avond voorbij en heeft zij weer niks verteld.’ Ik heb het nodig dat mensen aan mij trekken. Omdat ik al snel zeg: ‘Maar vertel me eens hoe gíj u voelt.’ Dat heeft te maken met mijn achtergrond en het feit dat mijn echte vader niet naar me omkeek. Ik heb daar de laatste jaren veel over gelezen en ik ga daar nu actief mee om: ik benoem de dingen, spreek zaken uit. Dat lucht op.”

Ziedaar één voordeel van ouder worden.

“(knikt) Absoluut. Ik ben meer en meer met zelfontwikkeling bezig. Ik ben 37 – shit, jong! – en dat is zo raar. Want wat is dat eigenlijk, leeftijd? Dat getal verandert elk jaar, maar mijn gevoel niet. De evolutie is zalig. Die toenemende kennis, over jezelf en over mensen. Ik voel me elk jaar rijker en ik vind ouder worden vooral kei-interessant.”

Niet overal tegelijk willen zijn en ‘nee’ leren zeggen. Lukt dat al beter?

“Ik heb nog altijd veel ambities, maar ik ben de laatste twee jaar fel veranderd. Ik wil niet langer als een kip zonder kop rondlopen: ik was heel wat jaren overal precies maar half, omdat ik met mijn hoofd altijd al in een volgend verhaal zat. Dat wil ik niet meer. Mijn scheiding heeft daar veel mee te maken. Ik heb daar een zware tik van gehad. Daarna ben ik gaan evalueren: Wie ben ik? Wat vind ik ervan? Wie wil ik zijn? Hoe kom ik daar? Ben ik wel gelukkig met hoe mijn leven gaat? Noem het een confrontatie met mezelf. Een oefening die mensen ook maken als ze bijvoorbeeld ernstig ziek worden. Ik weet nu dat ik beter voor mezelf moet zorgen. Ik heb geen goesting om de zoveelste te zijn met een burn-out. Na mijn scheiding volgde ik therapie. Dat heeft toen echt deugd gedaan.”

Blijft je echtscheiding een soort litteken?

“(denkt na) Het voelde in het begin als een heel groot falen, maar dat gevoel is intussen weg. Want waarom zou je niet mogen falen in het leven? In een relatie ben je bovendien niet alleen. Je hebt niet alles in de hand. Je bent allebei voor vijftig procent verantwoordelijk. Van falen kan je leren, en soms heb je dat net even nodig. Hoe heftig, hoe verschrikkelijk en verdrietig mijn scheiding ook was, het heeft mij op een ander niveau gebracht, als mens. En daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn. Maar natuurlijk kost het tijd om dat in te zien.”

Geen kat die het al die tijd aan jou gemerkt heeft, gok ik.

“Ik ben er heel goed in om dingen weg te steken. Ik heb dat geleerd als kind. Er was mij iets aangedaan – mijn vader is thuis vertrokken toen ik drie was – maar ik wuifde dat weg. Voor mijn moeder was het erger, voor mijn broer ook, maar ik? (doet alsof ze het uitroept) Ik heb daar geen schade van, hoor!! Ik ben oké, hoor!! Een mens moet in de dertig zijn om te beseffen: wauw, nee. Wat er in mijn kindertijd gebeurd is, heeft mij keihard gevormd. Het heeft me een diepe kwetsbaarheid gegeven, maar ergens ook een positieve kracht. Ik heb geleerd om dat te omarmen. Eindelijk.”

(lees verder onder de foto)

Filip Van Roe

Heb je het vandaag niet meer moeilijk met het feit dat je vader er niet was?

“Het feit dat het woord ‘papa’ voor mij altijd een negatieve connotatie heeft, is spijtig. Maar naarmate ik ouder word, leer ik dat steeds beter te plaatsen. De boosheid gaat weg. Al die tijd dat ik op tv kwam, of op tour was? Mijn vader heeft dat allemaal geweten en gezien. Via mijn broer vernam ik dan dat hij blijkbaar heel fier op me was. Maar dat komt niet binnen. Want ik kende hem niet. Een jaar of vijf geleden is hij gestorven. Of dat moeilijk is? Je kan niet iemand missen die je niet kent. En ik heb dan wel geen concrete herinneringen, maar dat wil niet zeggen dat ik als driejarige niet beseft heb wat er gebeurde. Ik heb dat als kindje ook al eens moeten verwerken, geen idee hoe ik dat gedaan heb. Gelukkig was Raoul, mijn stiefvader, er na de scheiding van mijn ouders, en die heeft me zoveel liefde gegeven. Alsof ik zijn eigen dochter was. Maar het gegeven – je echte papa niet in je leven hebben – blijft iets onnatuurlijk.”

Heeft het ervoor gezorgd dat je je continu wil bewijzen?

“(fel) Dat heeft er kéíveel mee te maken. Je wil gezien worden. Je wil pleasen. Je wil bevestiging. Je wil applaus. Ja ... Dat is zo klaar als een klontje.”

Heeft het ook enig effect op je eigen kinderwens?

“Ik heb een paar jaar geleden met klem beweerd dat ik geen kinderen wil. Mijn mening is wel wat veranderd. Maar we zullen wel zien. De natuur zal het uitwijzen. Ik ben vooral blij dat ik nog geen kindjes had in mijn vorige relatie. In die zin dat je dan met méér slachtoffers uit een scheiding komt. Ik zie het bij zoveel vrienden. Een vriendin zei onlangs: ‘Als ik geweten had dat ik mijn kinderen ooit voor de helft van de tijd niet zou mogen of kunnen zien? Dan was ik er nooit aan begonnen.’ En ik snap dat helemaal.”

(lees verder onder de foto)

Filip Van Roe

Zeg eens, hóé gelukkig ben jij met Nadim?

“(lachje) Heel gelukkig. Het was love at first sight. Toen ik hem zag: bam! Ik heb al een paar lange relaties gehad. Je leert veel over jezelf, over je rol in een relatie, en je hoopt natuurlijk elke keer dat het forever & ever is. Ik heb moeten leren om mezelf te blijven. Om te durven uitspreken wat ik denk en voel. Dat deed ik vaak mis in het verleden. Uit angst om iemand weg te jagen – pure verlatingsangst – hield ik liever mijn mond. Terwijl je beter kan zeggen wat er scheelt. Het is belangrijk om te ventileren en te communiceren. Nadim heeft van in het begin gezegd: ‘Alstublieft, presenteer me niet binnen een paar jaar de rekening. Als er iets is, zeg het direct.’ Ik heb dat geleerd, en ik pluk er nu al de vruchten van. Ik kan honderd procent mezelf zijn bij hem. De toffe, de goeie, de plezante Nathalie. Maar ook de irritante. En de vermoeiende, met al haar kleine kantjes. We zijn nog niet zo lang samen, maar de roze wolk heeft al wat plaats gemaakt voor de realiteit, en we voelen die ‘match’. We hebben dezelfde verwachtingen en we kijken door dezelfde filter naar het leven.”

Is het een verademing dat hij uit een totaal andere sector komt?

“Ik vind het alleszins zalig dat hij een totaal ander verhaal heeft, ja. Geboren in Libanon, opgegroeid in Gambia, naar België verhuisd op zijn achttiende om te studeren. Toen die hier aankwam, had hij zelfs nog nooit een afwasmachine gezien. (lachje) Hij moest al heel jong, zonder zijn familie, zijn plan leren trekken. Hij is verwesterd, en niet religieus, maar vanuit zijn genen en opvoeding merk ik natuurlijk culturele verschillen. Ik vind dat fascinerend, interessant. Omdat hij zo open-minded is, past hij goed in om het even welk verhaal. Zo ook in mijn wereldje, zeg maar. Al was dat in het begin wel wennen. Zo ging hij eens mee op tour met Motown en stond hij met mijn fans te praten. Hij vroeg of die iets wilden drinken – dat is zo schattig en dat is helemaal wie Nadim ís – maar dan zei ik: ‘Je kan nogal moeilijk élke fan gaan trakteren, schat.’ En dan hij: ‘Oei, er zijn er nog?’ (lacht)” 

Nadim is intussen opgestaan en neemt snel afscheid van Nathalie: ‘I miss you already’ (Ik mis je nu al, red.).

Jongens toch. Zoveel liefde.

“Het heet hier dan ook Los Enamorados, hè. Het wachtwoord is ‘lovers’. (lacht)”

Wat voor lief ben je?

“Los van het feit dat ik als mens veel liefde te geven heb, vind ik het héél belangrijk dat de andere gelukkig is.
Ik kan ook heel goed relativeren in een relatie. En het leven mag van mij een feest zijn. Natuurlijk moeten we stilstaan bij miserie, maar die zwaarte hoeven we niet altijd mee te dragen.”

(lees verder onder de foto)

Filip Van Roe

Wat van kleine Nathalie ben je nooit verloren onderweg?

“Het vrije en blije dat ik hier heb op Ibiza: dat is exact hoe ik me als kind voelde. Als ik hier op een brommertje op het eiland rij, voel ik me geen vrouw van 37 – met al haar verantwoordelijkheden en leningen en verplichtingen. Dat ben ik gewoon Nathalieke oep nen brommer. En dan ben ik zo blij. Op Costa Rica – waar ik graag ga surfen –heb ik dat ook. Dan lig ik daar op mijn bord, net zoals ik als kind urenlang in het water kon spelen. Of ik pak mijn snorkel en ik ben urenlang weg. Spelen in het water vind ik zalig, omdat ik op dat moment met niks anders bezig ben. Wannéér kan je dat nog zeggen, hè, als volwassene?”

Je leefregel was ooit: ‘Deze dag is niet voor niks geweest.’ Geldt die nog altijd?

“Dat blijft. Elke dag moet de moeite zijn. Anders moet je het anders aanpakken. Als er iets jou niet blij maakt? Pak het aan. Leef voluit. Als je de chance hebt om oud te worden, duurt het leven veel te lang om dingen tegen je zin te doen.” 

(lees verder onder de foto)

Cover van Nathalie Meskens’ nieuwe boek: Plan Vegan.
Borgerhoff & Lamberigts NV Cover van Nathalie Meskens’ nieuwe boek: Plan Vegan.

Lees ook binnen HLN+:

Dimitri Vegas & Like Mike over de strijd om aan de top te blijven: “We hebben al mensen ontmoet waarvan we denken: ‘Zó willen we niet eindigen’”

De biecht van Vlaanderens jongste moordenaar, die op zijn 16e zijn bompa doodde en sinds kort vrij is (deel 1)

Mijn geheim (deel 1): “Ik ben bijna 70 jaar, maar in zijn armen werd ik weer dat meisje van 18”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.