Exclusief voor abonnees

"Hartverscheurend, maar prematuurtje 24/7 kunnen zien, gaf me troost"

Dankzij nieuwe webcams die UZ Brussel installeerde, vindt Saskia Baes toch rust tussen het afkolven en kangoeroeën door

Dankzij een camera op het bedje voelt Saskia zich constant verbonden met haar zoontje Ellis
Mozkito Dankzij een camera op het bedje voelt Saskia zich constant verbonden met haar zoontje Ellis
Geen moeilijker moment voor ouders van een prematuurtje, dan het ziekenhuis verlaten zonder baby. «Gelukkig kan ik mijn zoontje volgen via de webcam. Anders vond ik geen rust», getuigt mama Saskia Baes.

Als eerste ziekenhuis in België plaatste het UZ Brussel een webcam op elk van de 28 bedjes van de dienst Neonatologie. Ouders van te vroeg geboren kindjes konden hun baby al volgen via camera’s aan het plafond, maar de kwaliteit van die beelden liet te wensen over. Je zag trouwens vaak alleen een couveuse met een doekje over. Zo worden onrustige prematuurtjes immers afgeschermd van alle prikkels.

Mozkito

Constant verbonden

Met de nieuwe, lichtgevoelige camera’s krijgen de ouders altijd een scherp beeld van hun baby, zegt diensthoofd Filip Cools. «Zo kunnen ze zich constant verbonden voelen. Ze moeten ook niet meer voor hun computer zitten, maar kunnen de baby volgen via tablet of gsm. Overbodige luxe is dat niet. Ouders van prematuurtjes beleven een moeilijke periode. Het zijn dikwijls lange uren dat ze geen contact hebben met hun kind. We hopen dat de camera’s de hechting bespoedigen, zodat ouders zich meer op hun gemak voelen wanneer ze de zorg mogen overnemen.»

Hoe verscheurend een prematuurtje krijgen is, vertelt Saskia Baes (27) uit Asse. «Al tijdens het baren worstelde ik met tegenstrijdige gevoelens. Ik moést bevallen, maar wou dat nog niet. Mijn zoontje was uitgerekend voor 9 augustus. Halfweg de zwangerschap bleek dat ik een verkorte baarmoederhals had. Ik was pas 28 weken ver, toen Ellis op 20 mei geboren werd. Hij woog 1.345 gram en was 41 cm. Maar: hij was gezond. Eén minuutje mocht ik hem koesteren. Dan werd hij naar de couveuse gebracht.»

«Vier dagen na de bevalling werd ik ontslagen uit het moederhuis. Eenmaal thuis werd ik overmand door emoties. Ellis was in de buik zo lang bij mij geweest en nu had ik hem achter moeten laten. Gelukkig kon ik mijn kindje die avond via de webcam zien

Saskia Baes, mama van Ellis

Het moeilijkste moest nog komen, aldus Saskia. «Vier dagen na de bevalling werd ik ontslagen uit het moederhuis. Eenmaal thuis werd ik overmand door emoties. Ellis was in de buik zo lang bij mij geweest en nu had ik hem achter moeten laten. Gelukkig kon ik mijn kindje die avond via de webcam zien. Ook al was het maar een schermafbeelding: zien dat mijn zoon in goede handen was, heeft mijn verdriet die avond toch gedempt.»

Mozkito

Als ik té moe ben, durf ik na de laatste verzorging soms kiezen voor de sofa thuis. Zonder geruststellende beelden via de webcam, zou ik dat niet over mijn hart krijgen

Saskia Baes

Ellis lag nog aan de beademing. «Dat CPAP-masker was geen schoon zicht, maar een dag of twee later werd het al vervangen door een neusbrilletje en kon ik zijn gezichtje zien. Negen op de tien keer ligt hij te slapen als ik op mijn gsm kijk. Een glimp opvangen is dan genoeg. ’Nu kan ik ook gaan slapen’, denk ik ’s avonds. Is hij wakker, dan kijk ik langer. Als hij veel beweegt met handjes en voetjes, weet je dat hij de bescherming van de baarmoeder zoekt. Inmiddels brengt hij zijn handjes al snel weer bij zijn hoofd, zo vindt hij rust en dat is goed. Soms zie je een hand van de verpleegkundige in de couveuse, die net voeding toedient. Een leuk zicht is dat.  De webcam helpt me bij het afkolven, maar de productie van moedermelk is nog hoger als ik net heb gekangoeroed. Drie keer per dag ga ik naar het ziekenhuis om Ellis te verzorgen. Dan leg ik hem een uur of twee op mijn buik. Tussendoor kom ik thuis eten en doe ik wat boodschappen. Best intensief. Als ik té moe ben, durf ik na de laatste verzorging soms kiezen voor de sofa thuis. Zonder geruststellende beelden via de webcam, zou ik dat niet over mijn hart krijgen.»

Ook voor Saskia’s vriend Dries (32) is de webcam een zege. «Hij is nu twee weken in het buitenland voor zijn werk. Gelukkig kan hij op elk moment van de dag naar onze zoon kijken.»

Bang én fier

Aan familie en vrienden toont ze fier hoe haar zoon al is gegroeid. «Al 1,8 kg weegt Ellis, hij al een centimeter groter. Maar we blijven bang voor wat de toekomst brengt. Zullen Ellis zijn hersentjes en zenuwbanen goed ontwikkelen? Hij is zo klein en moet nog vele obstakels overwinnen. Toch hebben Dries en ik de ooievaar buitengezet en geboortekaartjes verstuurd. Onze zoon is er en de wereld mag dat weten."




8 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • adam naaktgeboren

    @Ria Goudaert, kan zijn maar ze weten wel wie, wat en waar doet. Ze weten toch welke shift je hebt. Dat is juist hetzelfde als iemand die op palliatieve zorgen ligt voor zijn laatste dagen. Daar kan je als familie ook niet altijd bij zijn en toch zijn het de laatste momenten met je naasten. Dit gaat echt te ver.

  • adam naaktgeboren

    @Ria Goudaert, kan zijn maar ze weten wel wie daar is en welke shift heeft op dat moment. Normaal volgens de wet mogen geen rechtstreekse camera’s gericht staan op de patiënt en zeker niet tijdens de verzorging. Wat indien ze gehackt worden?

  • wil baken

    Ik mag er niet aan denken. Mijn kind heeft er ook gelegen en ik had alle vertrouwen in de verpleegsters wij mochten ook steeds bellen maar zo een kind constant filmen is gewoon fout, pure big brother. Het gaat stap voor stap verder en verder doordit soort dingen, niet normaal. dan kan je dit ook gaan doe in de school....weerzingwekkend. Je mag daar 24/7 binnen en 24/7 bellen, dat is voldoende.

  • Ria Goudaert

    Verpleegkundigen worden hier niet gecontroleerd, de camera is enkel op het kindje gericht, dus het enige wat de ouders zien is als de verpleegkundige aan hun kindje verzorging geeft, en ook dat is voor de ouders een geruststelling. En dit is een hele vooruitgang, want als je een premature baby hebt, en je kan thuis nog zien hoe hij het doet, moet je ook de verpleegkundigen niet lastig vallen tijdens hun werk met telefoontjes.

  • marijke boulet

    Mensen worden met de dag zwakker en afhankelijker . Vandaag de dag moet blijkbaar iedereen zijn kind 24 op 24 kunnen zien , moet iedereen 24 op 24 in contact kunnen staan met familie en vrienden want zonder kunnen ze niet en is het leven ondraaglijk ! 30 jaar geleden lag mijn dochter ook in couveuse noch mijn man , ik of mijn dochter hebben er onder geleden dat we haar geen 24 op 24 konden zien .