Exclusief voor abonnees

Een mama ziet haar kinderen toch het liefst van al volledig ongeschonden

Ankes column

Unsplash
Hoe hou je een huishouden, een relatie en me-time overeind? Het leven zoals het is als je veertiger bent: journaliste Anke vertelt.

«Hij is gevallen met zijn fiets. Op zijn gezicht.» Eén sms van man en het voelt of ik zo meteen zelf tegen de grond kan gaan.

Puberzoon heeft zijn nieuwe fiets precies twee dagen. Het moest en zou een retro koersfiets zijn, want dat is nu eenmaal hip. Ondanks mijn protest over die te dunne, onveilige banden. Dat zulks onverantwoord is in de stad – waar er overal kinderkopjes, losse kasseien, verraderlijke stoepranden en tramsporen zijn. Man lacht sinds dag één mijn argumenten weg. Ik ben weer eens te overbezorgd. En of ik wel weet op wat voor gammele velootjes hij destijds door de stad snelde? En dat ik best wat meer vertrouwen mag hebben in onze zoon.

Ik zie hem nog vertrekken die ochtend, zo fier als wat, op zijn fiets uit de jaren stillekes. Amper een schooldag later dondert hij ergens midden in de stad van zijn zadel. Een plastic zakje is tussen de spaken van zijn tengere voorwiel geraakt, en met een tuimeling over het stuur raakt zijn mooie gezichtje het asfalt.

«Heb ik al mijn tanden nog?», vraagt hij aan iemand die hem te hulp schiet – maar gelukkig blijft de schade beperkt tot een aantal lelijke schaafwonden op en onder zijn neus.

Nu kom je dat met kinderen natuurlijk vaker tegen. Ze lopen al eens een kapotte elleboog op. Een blauwe plek. Ze vallen al eens knal op die blote knietjes. Dat is allemaal snel verteerd, met wat ontsmettingsmiddel of zalf, een leuke Disneypleister en een kus van mama erbovenop. Maar diezelfde mama ziet haar kinderen toch het liefst van al volledig ongeschonden. Zo heeft ze ze tenslotte ook op de wereld gezet. Met hier en daar een bluts, een neusvleugeltje dat nog in model moet komen, en een kapsel waar wat werk aan is, maar verder? Een prima product van de beste kwaliteit, recht uit de buik. Kinderen hebben die eerste jaren een supergave huid, zacht als een perzik. Met wat geluk staan er nog heel lang wat donshaartjes op hun rug – die heerlijke ruggetjes waar je eindeloos over kan kriebelen als ze naast je liggen. Je smeert hun tere velletje ook elke zomer rigoureus in met factor vijftig – er zal geen zonnestraal schade aanrichten onder jouw wakende oog. En een litteken hier of daar mag dan zogezegd stoer staan voor een jongen: doe mij toch maar niet.

Ik moet in dit geval opgelucht zijn, weet ik, dat zijn tanden er effectief nog in staan. Ik zie ons al opnieuw bij de tandarts zitten – we hébben net twee jaar beugel achter de rug voor het perfecte gebit. Ik ben ook blij dat er niks anders gebroken is. Dat kaakbeenderen, neus en oogkas nog heel zijn. Dat zijn hersenpan nog intact is en de inhoud niet door elkaar geschud. Dat hij aan de valpartij niks overhoudt. «Het had veel erger kunnen zijn», geeft zelfs man toe. «Maar hij kan morgen gewoon weer met de fiets naar school, wat mij betreft.» Zoon knikt van ‘natuurlijk, hoe anders?’.

Ik probeer dat al te gekke idee eerst nog uit zijn puberhoofd te praten. Geef aan dat de tram toch ook netjes tot aan de school rijdt. Dat ik hem zelfs wil wegbrengen. Hij mag dan bijna vijftien zijn, alles in mij zegt dat ik hem de eerstkomende tijd weer in mijn armen moet wiegen, dat ik zijn handje weer even mag vasthouden, en volgens mij kan er ook wel weer een innige knuffel af aan de schoolpoort. Zoals vroeger. Zoon kijkt me, onderuitgezakt in de zetel, streng aan: «Djeezes, mama, ik ben gewoon gevallen én ik heb er sowieso iets van geleerd, toch? Ik fiets morgen gewoon naar school, punt. Ik ben geen klein kínd meer.» Hij zegt het met zo’n ferme nadruk dat de schaafwonde boven zijn lip weer gaat bloeden. Terwijl ik hem een doekje aanreik, geef ik hem stilzwijgend gelijk, en denk ik: hij is alleszins niet op zijn mondje gevallen. 

Anke Michiels (42) schrijft voor NINA, is getrouwd en heeft drie zonen van veertien, twaalf en vijf jaar. Reageren? anke@nina.be




3 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • DIRK VAN DESSEL

    Krachtig in de mond van de baby blazen, zodat hij/zij zich verslikt doet het gebleit ophiouden.

  • Filip Eriksen

    Hoe doe je dat? Gezien het aantal vrouwen dat je elke dag ziet in de winkelstraten, in het park, bij de kapper, in de bistro's, Ikea, manicure, enz.: zeer gemakkelijk.

  • Heidi Werbrouck

    In de vakanties zag de mijne mij vooral totaal overrompeld van de ganse dag in het water te zitten en als we thuis bleven was er de keuze tussen modder of merchurochroom. Nu is er idd paniek voor niets.