Exclusief voor abonnees

Waarom thuisblijven voor de kinderen wél een heel geëmancipeerde keuze is

4 vrouwen vertellen over hun keuze voor hun gezin

Eva Tuytelaers
Joost Joossen Eva Tuytelaers

Eva, Fien, Saskia en Melissa besloten om hun carrière stop te zetten of uit te stellen om zelf voor de kinderen te zorgen. En dat is een heel geëmancipeerde en bewuste keuze. Geen keuze voor een leven als huisvrouw aan de haard, maar een keuze om als gezin trager, bewuster en beter te gaan leven. 

Eva Tuytelaers (32) is samen met Kristof. Zoontje Hélder is net één jaar geworden.

«Het was geen roeping om voor kinderen te zorgen. Maar voor mijn eigen kind vond ik het onvermijdelijk. Ik ben niet het meest zorgzame type. Ik ben wel thuis, maar ben superslecht in het huishouden. Voor mij is zorgen ook niet de was perfect opgevouwd hebben of koken. Dat doet Kristof, hij kookt voor ons. Zorgen is er zijn voor Hélder als hij het moeilijk heeft, samen spelen, samen boekjes lezen. 
Wij hadden geen crèche vastgelegd tijdens de zwangerschap, omdat we dachten dat we het zelf wel konden opvangen. Ik was freelancer, Kristof werkte veel thuis. Dus rekenden we elk een dag, en dan waren er nog de enthousiaste oma’s en opa’s. Hélder werd geboren met ernstige gezondheidsproblemen, hij moest geopereerd worden en bleef een hele tijd in het ziekenhuis. Toen was de beslissing helemaal duidelijk: hij had ons nodig. Hélder was een huilbaby en in mijn ogen kan je die niet naar de crèche doen. Ik kon hem zelfs niet naar de grootouders doen. Ik kon hem al niet troosten, hoe zou iemand anders dat dan moeten kunnen? En dus zat ik plots alleen thuis met een huilbaby. Dat was best zwaar. Kristof heeft dan loopbaanonderbreking genomen, zodat we elkaar konden afwisselen. Toen het beter begon te gaan met Hélder, is Kristof weer meer aan het werk gegaan als scenarioschrijver. Hij is de belangrijkste kostwinner van ons tweeën. Ik ben ook altijd een beetje blijven werken, maar veel minder dan vroeger.»

«Ik denk dat ik zo’n 20 procent van mijn tijd werk. Dat is op momenten dat ik niet op Hélder let, want de twee combineren, dat gaat niet (lacht). Bijna elke week praten we weleens over de situatie; het is niet dat het van een leien dakje loopt. Het is niet ideaal, niet romantisch. Het is spartelen om boven te blijven drijven. Zelfs voor die 20 procent werk heb ik best nog veel stress omdat het moeilijk is om deadlines te halen als Hélder thuis is.»

We leven heel erg in het nu. Hij is nu klein, die tijd komt nooit meer terug.

Eva

«We leven heel erg in het nu. Hij is nu klein, die tijd komt nooit meer terug. Ik geloof dat die eerste jaren bepalend zijn. Ik wil hem de best mogelijke start geven. Als dat betekent dat ik mezelf heel even op de tweede plaats moet zetten, dan heb ik dat ervoor over.»

«Wij bespreken ook echt als gezin wat we willen doen om onze levenskwaliteit optimaal te houden. Soms laten we daarom promoties passeren. Een titel of status vinden wij niet zo belangrijk, samen onze zoon zien opgroeien, dat willen we. Dus bij elke nieuwe jobaanbieding maken we die afweging. We kiezen heel bewust. We hebben een beroep dat heel veel vrijheid biedt, doordat we allebei schrijven. We kunnen dat evenzeer in een warm land gaan doen. Dat willen we Hélder ook meegeven, we willen hem een stukje van de wereld laten zien. We zijn bijvoorbeeld samen naar Brazilië geweest voor een reportage voor Telefacts.»

«Deze keuze gaat volgens mij niet in tegen waar vrouwen jaren voor gevochten hebben; ik maak die keuze net heel bewust. Ik heb voldoende vertrouwen dat ik mijn job weer kan oppikken wanneer het lukt. Omdat ik mijn job doodgraag doe en omdat ik er talent voor heb. Soms denk ik er weleens aan om nu helemaal te stoppen, maar dat vind ik een moeilijke stap. Het geeft toch ergens een veilig gevoel dat ik mijn vaste klanten kan behouden. En een beetje bezig blijven doet me deugd.»

«Wij hebben het gedaan zoals het voor ons goed aanvoelde, en Hélder is nu een heel gelukkig en vrolijk kindje. Dat is voor mij het beste bewijs dat ik de juiste keuze gemaakt heb.»

Saskia Scheerlinck (42) is samen met Tobias. Ze hebben twee dochters, Anouk (3) en Elodie (8). Saskia bleef acht jaar thuis voor de kinderen en schreef het boek Crisis Survivalgids. Nu werkt ze deeltijds bij een uitgeverij.

«Al voor ik zwanger was, wist ik dat ik zou stoppen met werken als er kinderen kwamen. Het was een afspraak tussen Tobias en mij. Ik wilde er honderd procent zijn voor mijn kinderen. Daarnaast wist ik dat ik niet gelukkig zou zijn als ik de twee combineerde. In mijn job smeet ik me echt, ik lette niet op uren. Dat zou ik met een kind wel moeten doen, en dan deed ik die job niet meer zoals daarvoor. En thuis wou ik ook niet vol stress de kinderen voor televisie zetten ‘omdat mama nog wat moet afwerken’. Het was een heel bewuste, maar persoonlijke keuze die bij mij past. Ik kan zo tien mama’s noemen die van die keuze niet gelukkig zouden worden.»

«Natuurlijk had ik stress over de praktische kant. Ik had een uitstekende functie in marketing en een hoog loon; ik was de grootverdiener. We zouden op minder dan de helft van ons inkomen terugvallen. Het was de eerste vraag die we van onze omgeving kregen: ‘Hoe gaan jullie dat financieel doen?’ Maar het lukte. Ik bleef die vraag zo vaak krijgen dat ik er een boek over geschreven heb. Als je met minder geld op je rekening leeft, doe je dat bewuster. Ik had tijd om een weekmenu te maken. Daar bespaarden we enorm veel op. Vroeger gingen we al eens een spaghetti eten met z’n tweeën en dan ben je meteen 40 euro kwijt. Daar kan je een halve week van koken.»

«De reacties op mijn beslissing waren op z’n zachtst gezegd niet altijd geëmancipeerd. Mijn toenmalige baas zei dat ik een huismus was. En dat is nu precies wat ik niet ben. Ik bak geen cupcakes en ik ben dat ook niet van plan. Ik vind mijn keuze niet ongeëmancipeerd. Integendeel, het is de manier waarop ernaar gekeken wordt waar nog iets aan schort. Waarom kunnen mannen en vrouwen niet vrij deze keuze maken als ze die mogelijkheid hebben? Waarom zouden ze minder aan de maatschappij bijdragen? Ik deed uitstapjes met de kinderen, bracht hen cultuur bij, ging als vrijwilliger aan de slag bij het gemeenschapscentrum in de raad van bestuur. Ik geloof dat niet alles waarin je je ontwikkelt binnen een economisch model moet passen. Je kan veel goeds doen zonder ervoor betaald te worden.»

«Nog zo’n reactie: wordt je wereld niet kleiner? Eigenlijk niet. Hoe groot is je wereld als je werkt? Dan heb je je collega’s, je vrienden en je gezin. Maar voor je gezin en vrienden heb je amper tijd. Dus nee, mijn wereld werd zelfs groter. Ik zag mijn vrienden meer. Al van toen ik klein was, droomde ik ervan ooit een boek te schrijven. Wel, dat boek was er nooit gekomen als ik niet thuisgebleven was. Ik heb naailes gevolgd en heb me verdiept in Belgische kindermode. Die wereld had ik niet gekend als ik zou werken.»

Je kan heel veel luxe kopen, maar tijd is onbetaalbaar. Tijd om je leven doordacht en bewust te leven

Saskia

«Wat je wel mist, is de structuur van een job. Toen ik in het begin thuis was, was dat best moeilijk. Als de baby sliep, had ik plots tijd over. In het begin wist ik niet goed wat ik daarmee moest. Ik begon het moederschap projectmatig aan te pakken, mijn job kwam weer piepen. Maar dat gaat voorbij, je gaat de dingen langzaam bedachtzamer aanpakken. Je kan heel veel luxe kopen, maar tijd is onbetaalbaar. Tijd om je leven doordacht en bewust te leven. Je bent vaak alleen, dat is een struikelblok. Soms ben ik jaloers op Tobias als hij ‘alleen maar’ heeft moeten vergaderen, terwijl ik een vermoeiende dag met zieke kindjes achter de rug heb. Dan kan ik weleens verlangend naar Denemarken kijken, waar iedereen lang ouderschapsverlof heeft en jonge ouders dus samen op stap gaan.»

«Waarom ben ik weer beginnen te werken? Omdat ze het me vroegen (lacht). En omdat het een heel interessante job was met extreme flexibiliteit. Ik hoef maar twee dagen naar kantoor, de rest van mijn uren kan ik verdelen. Maar eerlijk? Makkelijk is het niet. Zelfs die paar dagen zijn soms te veel voor ons gezin. Dat is hoe ik het aanvoel. Ik denk er sterk aan om weer thuis te blijven. Iedereen moet voor zichzelf de voldoening die hij uit zijn werk haalt in de balans gooien tegenover de uren die hij werkt. En dan kijk je hoe die balans uitkomt: positief of negatief. Ons gezin wordt er beter door, dat is alles wat ik hoef te weten.»

Saskia Scheerlinck
Joost Joossen Saskia Scheerlinck

Melissa Van De Wiele (39) is samen met Tom. Ze hebben vier kinderen: Ellis (7) en de drieling Liv, Indy en Lewis (6). Melissa is gestopt met werken toen de drieling geboren werd en werkt nu parttime in het onderwijs.

«De foto zegt het helemaal. Als je ziet hoe moeilijk het is om ze samen op één foto te krijgen, dan krijg je een beetje een indruk van hoe ons huishouden eruitziet. De drieling is erg levendig, dat is iets herkenbaars bij meerlingen. Ze roepen harder om aandacht om boven elkaar uit te komen. Soms denk ik dat ik echt alles goed onder controle heb. Dan heb ik mijn eten klaar, de was opgevouwd, alles aan de kant. En dan komen ze thuis van school en verloopt de avond toch chaotisch. Dan is het fijn dat ik rustig de tijd heb om los te laten. Om te denken: dat ruim ik morgen wel op! Dat is het grootste voordeel van veel thuis zijn voor mijn kinderen: tijd. Het is een ongelooflijke luxe om niet met stress in je hoofd voor hen te moeten zorgen.»

Laten we eerlijk zijn, in de highprofilejobs wordt het je niet in dank afgenomen als je vaak vroeger naar huis moet omdat de kinderen ziek zijn.

Melissa

«Ik werkte in het internationale toerisme toen ik zwanger bleek van een drieling. Dat was even paniek, ons leven zou helemaal veranderen. Ik had vaak weekendwerk, moest vaak naar het buitenland. Dat kon ik onmogelijk combineren. Ik ben ook nogal perfectionistisch, ik wist dat ik niet genoeg op mijn werk zou kunnen zijn. En laten we eerlijk zijn, in de highprofilejobs wordt het je niet in dank afgenomen als je vaak vroeger naar huis moet omdat de kinderen ziek zijn. Collega’s kunnen erg hard zijn voor elkaar.»

«Mijn man en ik hebben de beslissing samen genomen. Hij heeft een managementfunctie, waardoor het financieel haalbaar was dat ik professioneel een stap terug deed. Doordat ik meer thuis ben, heeft hij de flexibiliteit om zijn job te blijven doen, zelfs met vier kinderen. Hij gaat er fantastisch mee om. Ik voel me ook goed bij onze keuzes. Terwijl veel mama’s van een meerling last krijgen van een postnatale dip, ging het bij mij heel goed. Ik heb een fantastisch netwerk, oma’s, opa’s, poetsvrouw Wendy, nichten en tantes, vriendinnen. Iedereen kwam helpen, wat ook nodig was. Je kan geen drie kindjes tegelijk troosten. Je hebt recht op drielingenhulp; dan komt kraamzorg drie jaar helpen met de kindjes en het huishouden. Je betaalt er wat voor, maar het was het dubbel en dik waard. Zeker die eerste jaren had ik geen energie overgehad voor een job.»

«Dat ik thuis ben betekent niet dat ik een heuse mama aan de haard ben. Nee, we verdelen de taken zeker nog eerlijk en we hebben een poetsvrouw. Tom staat erop om de kinderen naar school te brengen. Maar de hele organisatie van buitenschoolse activiteiten, huiswerk en taxi spelen, dat doe ik wel. Het moeilijkste aan thuis zijn vind ik het feit dat ik minder aan zelfontplooiing en zelfontwikkeling kan doen; ik zie niet vaak mensen. Daarom ben ik ook aan mijn lerarenopleiding begonnen toen de drieling 7 maanden oud was. Dat studeren deed me deugd. Ikwas ook weer met mezelf bezig en kwam onder de mensen. Ik ben daarna deeltijds in het onderwijs aan de slag gegaan. Niet voltijds, want toen ik een jaar een uurrooster met 16 uren had, voelde ik dat die combinatie met ons gezin al zwaar werd. Maar het is tijd om professioneel de draad weer op te nemen.»

«We hebben financieel wat moeten inboeten, dat kan ook niet anders. En het leven met vier kinderen is duur. Reken het maar eens uit, een sportkamp van 100 euro per kind per week in de zomer? Daar kunnen we van op reis! Of warm eten opschool: 14 euro per dag. Als we de berekening doen en alle opvang optellen, dan zou ik al een erg goed betaalde job moeten doen om dat aan te kunnen. We maken dus altijd opnieuw de afweging: wat maakt ons gezin gelukkig? En dan sluit je samen een compromis.» 

Melissa Van De Wiele
Joost Joossen Melissa Van De Wiele

Fien De Meulder (40) is samen met Niel. Fien schreef haar eerste roman ‘Een redelijk gelukkig huwelijk’ tijdens het grootbrengen van haar drie kinderen Sam (13), Lisa (10) en Max (7) en werkt nu aan een tweede. Ze stopte na de geboorte van haar kinderen met werken.

«Soms voel ik me zoals aan de roulette: ik heb alles ingezet op ons gezin. Dat is best spannend. Want als mijn man me verlaat, heb ik geen pensioen, geen loon. Maar we namen deze beslissing als gezin, ik heb er vertrouwen in.»

«Mijn man leerde ik kennen in de humaniora in Edinburgh, daarna ging ik wiskunde studeren in Cambridge en ik deed nog een jaar filosofie om op hem te wachten. We kwamen naar België en daar studeerde ik nog Germaanse talen. Na mijn studies startte ik een doctoraat. Ik werd zwanger en ging na de bevalling terugkeren. Maar dat lukte niet. Gedeeltelijk omdat het vak me niet genoeg boeide, maar vooral omdat ik te veel moest opofferen. Het was een heel emotionele periode. Ik gaf borstvoeding, de hormonen gierden door mijn lichaam. Ik vond het verschrikkelijk om mijn kind los te laten. Ik huilde op het werk en in de crèche. In een emotionele reactie ben ik gestopt met mijn job.»

«Ik begon een lerarenopleiding en gaf heel even les. In die periode wilden we ook een tweede kind. Toen heb ik een paar miskramen na elkaar gehad. In mijn hoofd heb ik de stress van de combinatie werk en kind en die miskramen geassocieerd. Dat zal vast niet rechtstreeks zo zijn, maar zo voelde ik het aan. Ik vond het lesgeven wel leuk, maar toch stopte ik opnieuw met werken toen mijn dochter kwam. Wij hadden totaal geen opvang: mijn ouders wonen ver, mijn Schotse schoonouders wonen in Engeland. En er was dat allesoverheersende gevoel dat ik hen even hard nodig had als zij mij. Dus bleef ik thuis. En ik sluit niet uit dat ik thuisblijf tot ze alle drie de middelbare school verlaten hebben.»

Mensen kijken nog snel op je neer. Met zoveel diploma’s moet je toch carrière maken?

Fien

«Nochtans ben ik geen huisvrouw. Ik blijf thuis voor de kinderen, niet voor het huishouden. Daar ben ik eerlijk gezegd niet zo goed in. Ik noem mezelf ook niet graag ‘huisvrouw’, dan schaam ik me voor mijn gebrek aan status. Mensen kijken nog snel op je neer. Met zoveel diploma’s moet je toch carrière maken? Dat ik nu een boek geschreven heb, helpt. Op documenten ‘schrijver’ kunnen invullen in plaats van ‘huismoeder’, dat doet me wel deugd (lacht). Het geeft me het gevoel dat ik wél belang heb in de maatschappij. Ik schrijf over thema’s waar mensen mee bezig zijn. Mijn kinderen opvoeden tot kritische burgers is ook belangrijk. Ik werk als vrijwilliger op school en in de wereldwinkel. Ik doe nuttige dingen. Want als de kinderen op school zijn, is het best eenzaam. Ik zie veel te weinig mensen.»

«Het zou soms makkelijker zijn als ik zou werken. Wij hebben het geluk dat we het met één loon aankunnen. Maar wij betalen als gezin wél een pak belastingen. Het is niet zo dat ik op kosten van de maatschappij de hele dag wat koffie kan gaan drinken. Ik stempel niet. Dus ik moet ook de volle pot betalen voor de muziekles die ik volg. We praten er vaak over. Mijn man is ook heel zorgend en mist de kinderen, dus als wij allebei deeltijds zouden kunnen werken en hetzelfde overhouden, zouden we dat doen. Maar zo zit het systeem helaas niet in elkaar. Met twee deeltijdse jobs komen we niet rond. En laten we eerlijk zijn: je grijpt naast promoties en verdient minder. Nu kan mijn man carrière maken en doorwerken tot zeven, acht uur. Dan staat het eten op tafel, zijn de kinderen klaar voor bed, is hun huiswerk gedaan. Die stress valt voor hem weg. Maar de hele financiële stress rust wel op zijn schouders. We nemen allebei een risico.»

«Is dit de juiste keuze? Voor mij heel zeker. Vergelijken wil ik niet. Ik vind niet dat anderen het niet goed doen als ze wél werken. Gelukkige mama thuis: ja. Maar een ongelukkige mama thuis, daar heb je niets aan.» •

Fien De Meulder
Joost Joossen Fien De Meulder



7 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Patrick Kelchtermans

    Mijn pa groeide op in een gezin van 13. Pa was boer/fabrieksarbeider, ma boerin. Tijd voor de kinderen was er niet, het was vanaf zeer jonge leeftijd plantrekken, later zorgden de oudsten voor de jongsten. Mijn ma groeide op met een ziekelijke moeder in een gezin van 8. Haar vader werkte meer dan 10u/dag als mijnwerker. Ze hadden geen tijd voor de kinderen, die leefden meer op straat als thuis. Dat was in de jaren '50, toen alles veel beter was en vrouwen hun plaats nog kenden.

  • Robin Demey

    Tip: ga met een (huil)baby ALTIJD kort na de geboorte naar een osteopaat, al is het preventief voor vanalles en nog wat. Voor de rest: zo hoort het. Opvoeding is de verantwoordelijkheid van de ouders.

  • Thierry Vansweevelt

    Zo zou het moeten zijn, terug naar vroeger. Nu zijn vrouwen miserabel. Kijk naar de ex van jean jacques de gucht. Ze moeten scheiden omdat ze werk en gezin niet.kunnen combineren en ze kiezen nog voor werk ook ookal hebben ze.geld genoeg... begrijpe wie kan... dan nemen mensen een hond of kat ipv een groot gezin en zo worden we langzaam vervangen door andere volkeren.

  • paul van de velde

    Tegenwoordig is het de gewoonste zaak dat kinderen vanaf hun geboorte opgevangen worden door vreemden. Ofwel wil je kinderen en voedt ze zelf op ofwel ga je met twee werken en komt de carriere op de éérste plaats en ga je voor kinderen als je er tijd voor kunt maken. Ouders zijn tegenwoordig vreemden voor hun kinderen.

  • Rina Dethier

    Als je de mogelijkheid hebt, is dit in mijn ogen de beste keuze die je kunt maken.