Regisseur Anke Blondé: “Op de set staan geeft een adrenalinekick”

Anke Blondé.
Filip Van Roe Anke Blondé.
Oostende baadt deze week in de wondere wereld van de film. Regisseur Anke Blondé verdient er een plekje in de spotlights. Haar bekroonde film ‘The Best of Dorien B.’ mocht het Filmfestival openen.

“Toen het lief van mijn oudste zus op een dag een aantal ‘klassiekers’ op videocassette meebracht, keek ik naar A Clockwork Orange”, zo steekt Blondé van wal. “Ik was veertien. Het was de eerste keer dat ik een film zag die zó beyond was. Heftig. Ik was in één klap gefascineerd.”

Daar is een zaadje geplant.

“(knikt) Later, op mijn achttiende, kwam Pulp Fiction uit. Iedereen was daar wild van. Die film was onconventioneel voor die tijd, zo door elkaar gemonteerd, en opnieuw voelde ik: dat is iets voor mij. Zo startte ik na het middelbaar onderwijs aan Sint-Lucas.”

En waarom past regie zo goed bij je?

“Het voordeel van regie is dat het zoveel aspecten aanraakt. Je hoeft niet goed te zijn in alles, maar wel in alles een beetje. Dat verveelt nooit, wat goed is, want ik ben ongeduldig. Ik ben de dingen nogal snel beu. Het is ook leuk dat de puzzel past, dat elk deeltje klopt: een bepaald geluid bij dat ene beeld, dat ene camerastandpunt of dat soort licht. Achter alles zit een reden. Ik werk heel intuïtief. Als het gemakkelijk is om naar te kijken, is het goed. Anders voel ik het.”

Je regisseerde met The Best of Dorien B. je eerste langspeelfilm.

“Een film wordt een tweede huid. Ik ben zes jaar geleden begonnen aan het scenario. Tussendoor deed ik andere opdrachten, want om te schrijven word je amper betaald, hè.”

En dan laat je dat los op de wereld ...

“En dat is spannend. (lacht) De film is nu out there. Ik heb hem losgelaten. Ik ben vooral blij dat ik merk dat een heel divers publiek zich aangetrokken voelt. Mannen, vrouwen, jong, oud: veel mensen voelen een herkenbaarheid. Op filmfestivals in China kreeg ik soortgelijke reacties als in Rotterdam – het thema blijkt universeel.”

En dat thema is?

“In het leven van het hoofdpersonage komen alle elementen samen. Er schort iets aan haar relatie, tegelijk loopt het mis met haar gezondheid: even weet ze niet meer waar ze staat. Ze beleeft een identiteitscrisis.”

Je schreef het scenario na een verwarrende periode in je eigen leven. Vertel.

“Ik was onverwacht zwanger, drie maanden na de geboorte van mijn eerste kind. Mijn hormonen sloegen op hol. Ik zat niet veel later met twee baby’s, we waren volop aan het verbouwen, we woonden in een nieuwe stad waar ik mijn draai niet vond, en mijn lief – een cameraman – was zijn carrière aan het uitbouwen. Die was er dus heel vaak níét. Net dan gingen mijn ouders uit elkaar, na veertig jaar. Het is heel raar, als volwassen kind, om vrede te sluiten met dat beeld. Ik voelde me … verward en vervreemd van mijn omgeving.”

Omdat je fundamenten gingen wankelen?

“Vijfentwintig procent van je identiteit zit in je opvoeding, hè. De scheiding van mijn ouders had een grote impact. Bovendien speelde toen ook de klimaatkwestie op, met An Inconvenient Truth van Al Gore. En in díé wereld had ik twee baby’s gezet? Ik heb toen een identiteitscrisis meegemaakt. Ik heb er daarna hartelijk om gelachen, hoor.”

Humor als zalfje.

“Ik vind humor handig om met drama om te gaan. Niet dat ik in lachen uitbarst als er iets ergs gebeurt, maar ik geloof wel dat lachen een en ander kan verlichten.”

Maar dus: twee baby’s, een afwezig lief en een ongeduldig karakter. Wat gaf dat?

“Die eerste twee jaar na de geboorte heb ik niet gewerkt. Of dat oké was? Ja en nee. Ik heb daarvan genoten, maar tevens besefte ik: ik wil niet altijd thuis zijn voor de kinderen. Ik heb te veel ambitie! Die kinderen moeten groeien! Hoe zelfstandiger hoe beter. (lacht) Ik ben onrustig van aard, de zaken moeten vooruitgaan. Als ik te lang stilsta, word ik ongelukkig.”

Een regisseur en een cameraman samen: dat kan ook geen toeval zijn.

“Ik leerde Ruben kennen op school. Ik zocht een cameraman voor mijn eindwerk. And the rest is history. (lachje) We zijn twintig jaar samen en onze kinderen zijn bijna veertien en dertien.”

Wat is het leukste aan je job?

“Het geeft een adrenalinekick om op de set te staan. Ik ben tamelijk chaotisch, in mijn hoofd maar op de set zit ik in een speciale focus, en ik hou daar wel van.”

En het moeilijkste?

“Op een set maak ik de hele tijd keuzes. Hoe klinkt de dialoog? Volstaat deze take of niet? Soms roep ik plots: ‘Oh my god, waarom heeft dat personage díé trui aan?’ (lacht) Ik waak over alles. Tot in het kleinste detail. En het is soms moeilijk om dat over te brengen op andere mensen. Soms loopt dat mis. Ik probeer daarom zo precies mogelijk te communiceren.”

Ben jij in zo’n draaiperiode een toffe in huis?

“(lacht) Ik vrees ervoor. Ik merk het ook, als Ruben draait. Zeker als het met Felix Van Groeningen (regisseur, red.) is. Ik weet dan dat ik niks van hem hoef te verwachten. Het lijkt dan of hij een ander lief heeft. En dat is normaal: je moet in die flow raken. Je inleven in het verhaal, je onderdompelen. Ik bleef tijdens de draaiperiode vaak logeren op verplaatsing. Want elke dag van de filmset terug naar de realiteit, thuis? Dat zou voor mij niet werken. (denkt na) Toen ik thuis aan het schrijven was, was dat eigenlijk ook al zo. Ik denk dat het best lastig geweest is voor de kinderen: ‘Mama is er wel, maar toch niet helemaal.’”

Naar welke vrouwen kijk je op in de filmwereld?

“Ik ben een grote fan van regisseur Fien Troch. Ze is zeer getalenteerd. Internationaal kijk ik altijd uit naar de films van Lynne Ramsay: ze maakt heel bezwerende films, heel cinematografisch. Qua hedendaagse actrices ben ik zot van Marion Cotillard, Sally Hawkins, Frances McDormand en Cate Blanchett. En uiteraard van Kim Snauwaert – een natuurtalent – die haar debuut maakt in mijn film.”

Welke nieuwe projecten zitten er in de pijplijn?

“Ik vorm samen met regisseur Wouter Bouvijn een duo voor de nieuwe fictiereeks Red Light. En ik ben bezig met een volgende film, met het scenario van iemand anders. Ik ben daar heel blij mee. Je zal het wel zien.” (lachje)




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.