Exclusief voor abonnees

Redactrice Anke gaat de baan op met Lady Trucker Shana (31): “Het is weer een vrouw? Vrouwelijke truckers kunnen nochtans beter parkeren dan mannen”

VTM2
‘Lady Truckers’ op VTM 2 volgt vrouwelijke vrachtwagenchauffeurs op de baan. Zo’n dagje meerijden in een camion? NINA-journaliste Anke is er als de kippen bij. Afspraak aan ... de kippenslachterij. De Waregemse Shana De Vreese (31) wacht Anke daar op met haar veertigtonner. Ze rijdt al vijf jaar met haar zeventien meter lange truck en manoeuvreert het gevaarte langs laadkades en magazijnen. Anke duikt mee het mannenwereldje en de bestuurderscabine in. “Mijn collega’s zijn grotere roddelaars dan je denkt. En als vrouw loop je altijd in de kijker.”

Tok-tok. Ik mag voor deze rit aankloppen aan de bestuurderscabine van Shana De Vreese (31). De pittige Waregemse rijdt al vijf jaar met een veertigtonner. Elke ochtend staat ze om 5.30 uur op. Een uur later is ze de baan op. “Neem een dikke jas mee”, heeft ze me laten weten. Ik zal later vandaag begrijpen waarom. De cabine in klauteren is mijn eerste taak. “Vasthouden aan beide kanten. En verder gewoon euh … niet vallen”, zegt ze. Een paar meter hoger neem ik plaats in de passagiersstoel. Ruim, comfortabel en met een beenruimte voor de Thibaults Courtois van deze wereld. 

(Lees verder onder de foto.)

Redactrice Anke klimt in de cabine.
Anke Michiels Redactrice Anke klimt in de cabine.

Aan de laadkade wordt Shana’s oplegger intussen geladen met paletten vol kippenvlees: satés, filets, billetjes, worsten – de hele rimram die u en ik netjes verpakt in ons winkelkarretje leggen, wordt hier verwerkt. “Ik zou nooit levende kippen willen vervoeren”, zegt Shana. “Al lust ik zelf doodgraag kip: ik wil die beestjes niet naar hun eindstation brengen.” Op de parking zien we hoe witte veertjes worden meegenomen door de wind – ontsnapte getuigen van de terminus binnen.

Size does matter

En dan gaat het richting Noord-Frankrijk. Eerst houdt Shana nog halt op een verlaten stuk weg. Position switch. “Kom, zet je maar eens achter het stuur”. Mijn aarzelende voet op het gaspedaal heeft aanvankelijk geen effect. “Iets harder”, zegt Shana. En dan komt er beweging in het gevaarte. We trekken vandaag 22 ton voort – de vrachtwagen plus het kippenvlees – maar het voelt als een pluimpje. Na enkele meters druk ik op de rem – ik heb geen CE-rijbewijs – en ik stel vast: size does matter. Dit formaat is me te groot.

Onderweg legt Shana me uit hoe gevaarlijk rukwinden zijn. “Als je geen lading bij hebt, kan je omkantelen. De wind slaat tegen je oplegger als tegen een muur. Ooit moest ik op politiebevel stoppen: bij stilstand zag ik de wielen van de grond gaan.” En er valt nog meer te zien op de baan. “Als vrachtwagenchauffeur kijk ik récht binnen in auto’s. Na vandaag zit jij nooit meer hetzelfde in je auto, mocht je al eens een kort rokje of decolleté dragen”, lacht ze.

(Lees verder onder de foto.)

Even (aarzelend) het stuur overnemen.
Anke Michiels Even (aarzelend) het stuur overnemen.

Rijden op sokken

In het distributiecentrum parkeert Shana achterwaarts, vlak voor een laadkade. Behendig, alsof ze een Matchbox-autootje in een doosje steekt. Zeg niet te gauw, het is weer een vrouw. In dit magazijn worden paletten gelost om daarna vervoerd te worden naar supermarkten. Het is hier vier graden, vandaar haar berichtje over die ‘warme jas’. Met een handtranspallet haalt Shana de paletten uit haar vrachtwagen. Ze zet ondanks haar zittend beroep met gemak 10.000 stappen per dag. In en uit haar truck klimmen, laden, lossen en sjorren. “Waarom zou ik nog gaan sporten?”

Hierna stoppen we aan de truckwash – een extra large carwash. “In mijn truckwash komen een achttal vrouwen”, vertelt de uitbater. “Allemaal weten ze hun truck perfect binnen de lijnen te zetten. Mannen daarentegen? Soms zeg ik: ‘Kom, ik zal het wel overpakken’.” Shana blinkt van trots, net als haar truck. Ze laat hem één keer per week proper maken. Haar vrachtwagen is haar plekje, haar werkvloer op wielen. En ze heeft het graag netjes. Daarom rijdt ze ook op kousen. “Wettelijk is er geen duidelijk verbod. Op rijden met teenslippers wel.”

Een wekelijks bezoek aan de truckwash.
Anke Michiels Een wekelijks bezoek aan de truckwash.

‘In elk stadje een ander schatje’

De bestuurderscabine is hoog ­­– we kunnen rechtstaan – en gepersonaliseerd met foto’s van een overleden opa, een neefje, een metekind en haar lief Kevin. Er hangen gordijntjes, er is een frigo, microgolf en een bed. “Soms moet je in je camion overnachten. Ligt lekker, hoor”, zegt ze. Over dat bed in die cabine valt nog iets extra te vertellen. Het is zo dat truckchauffeurs hun pauzes nemen op parkings. En niet dat het onze affaires zijn, maar zo’n bedje is dan blijkbaar ook goed voor andere zaken dan platte rust. De uitspraak ‘in elk stadje een ander schatje’ is naar verluidt niet (s)exclusief iets voor schippers en matrozen.

Het truckersmilieu is een mannenwereld, waarin ook stevig wordt geroddeld. “Als vrouw loop je in de kijker. Als ik een babbeltje sla op een parking, hoe onschuldig ook, gaat dat de ronde. Kom ik een collega tegen aan aan het tankstation, en nemen we een ‘pompfie’ (een selfie voor de pomp, red.), mag ik het horen. Er wordt van chauffeuses ook ten onrechte gezegd dat ze ‘op kant gaan’”. In het vrachtwagenjargon betekent dat zoveel als een scheve schaats rijden. Motor af, deurtjes op slot, gordijntjes toe.

(Lees verder onder de foto.)

Shana met haar vriend Kevin.
VTM Shana met haar vriend Kevin.

Goed om weten dus dat de ontwapenende Shana al bijna een jaar van ’t straat is. Haar Kevin, ook trucker, is iets jonger. “Hij is negentien. Maar ik ben jong van geest en hij is wat vroeger rijp. Ons leeftijdsverschil maakt niks uit. We houden allebei van onze job. Ooit hopen we samen verre ritten te maken, naar Italië of zo.” Shana en Kevin spotten elkaar eerst in de verte, aan de laadkades. En op een dag kruisten ze letterlijk elkaars pad. “We kwamen elkaar tegen onderweg, elk in onze camion. We werden Facebookvrienden en van het een kwam het ander.”

Rijk worden? Vergeet het maar

Een lunchpauze kent Shana niet. “Soms lunch ik om elf uur, soms om vier uur.” Een koffieklets met collega’s? Afwezig. Maar eenzaamheid kent ze niet. “Ik heb mijn muziek, ik bel vrienden en familie onderweg of ik praat met andere chauffeurs via een speciaal radiokanaal.” Ook niet aanwezig: een toilet. “Op langeafstandsritten gebruik je de wc’s onderweg. Met korte ritten zoals de mijne, kan het gewoon op je werkpost.” En die wc-rol in de cabine? Shana lacht. “Ik heb het al gehad: vier uur stilstaand verkeer. Gelukkig lag de route tussen de bosjes en kon ik even uitstappen...”

De werkdag eindigt rond zes uur ’s avonds. Ze heeft dan elf à twaalf uur gewerkt. Zo komt ze aan veel meer dan 38 uur per week. Het wettelijk basisloon betreft iets meer dan 11 euro per uur. Reken maar uit. “Je moet niet met een truck rijden om rijk te worden”, geeft ze toe. “Maar ik doe het doodgraag. Als ik een dag verlof heb gehad, mis ik het al. Ook als ik ooit mama word, blijf ik chauffeur.” Met een master maatschappelijk werk en een lerarendiploma op zak, had ze ook een andere job kunnen kiezen. “Ik vond na mijn studies geen vast werk in die sectoren en heb mijn weg gezocht. Ik heb geen spijt van mijn studies, want die hebben me mee ontwikkeld.”

Verplichte pauze

En dan een bericht van vriend Kevin. “Hij komt deze nacht niet naar huis”, zucht Shana. “Zijn maximaal aantal rijuren zijn op voor vandaag. We mogen 4 uur en 30 minuten na elkaar rijden, dan is er verplichte pauze. Per dag mogen we maximaal 9 uur rijden. In onze truck houdt een tachograaf dat bij. Daarna móét je nachtrust nemen – anders overtreed je de regels en daar staan boetes op. Home alone dan maar. Misschien ga ik naar de frituur.” Voor een kleintje met een kipsaté, gokken we.

Op weg naar huis denk ik die avond aan Shana en haar loopbaan op de baan. Haar bevlogenheid, haar liefde voor de job. Nooit één dag tegen haar goesting kruipt ze achter dat stuur. “Wees trots op wat je doet, dan voel je je altijd goed. Wedden?” Dát is de truc(k). 

Shana in het programma ‘Lady Truckers’.
VTM Shana in het programma ‘Lady Truckers’.

Lees ook:

Lady Trucker Daisy (33) over combinatie werk en gezin: “Mijn dochtertje herkent mijn truck al van ver” (+)

‘Lady truckers’ maken komaf met vooroordelen: “Ik ben ook maar gewoon een huismoeder die per toeval met de camion rijdt” (+)




3 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Catherine MISTIAEN

    Sorry maar ik geloof nog altijd dat mannen de beste chauffeurs zijn, de beste piloten, de beste ITers, de beste darts-spelers en gamers. Deze lady lobbying is nog maar eens een zoveelste staaltje van vrouwelijke infiltratie in een typische mannenwereld en ik vraag mij af waarom? Dat je opvalt als enige vrouw tussen mannen, ja, dat is duidelijk. Bovendien krijg je dan sowieso veel aandacht, en veel hulp! ... van de gentlemen! Maar wat is dan de meerwaarde?

  • RENE LENAERTS

    En waarom geen lady-truckers? Een moderne vrachtwagen is een precisie instrument geworden. De tijd van spierballen om het stuur van een wegdinosaurus om te wrikken is is voorbij; zelf reservewielen wisselen ook.

  • DIRK VAN BRUSSEL

    Dat veralgemenen ! Er zijn inderdaad vrouwen die beter parkeren dan mannen maar er zijn ook mannen die beter parkeren dan vrouwen !