Exclusief voor abonnees

Manon Beernaert (23) danst bij moeder Isabelle Beernaert (45): “Ik heb altijd geweten dat ze dit kon”

Tine Claerhout
Topchoreografe Isabelle Beernaert en haar dochter Manon schitteren momenteel samen in de balletvoorstelling ‘Le Temps Perdu.’ Voor hen een heilzame ervaring op het juiste moment: “Manon komt mijn tijd opeisen. En terecht”, aldus Isabelle.

Isabelle Beernaert is een van de meest gelauwerde theaterproducenten van het land. Ze wijdt haar leven aan haar grootste passie: dans. Privé liep het niet altijd over rozen. Ze verloor heel jong een zus en een broer, maar groeide op met de onvoorwaardelijke steun van haar ouders. Zelf heeft ze drie kinderen van een andere vader. “Dat de relaties niet mochten duren is jammer, maar Manon, Noam en John-Matthew zijn ware geschenken”, zegt ze daarover.

Dochter Manon is haar partner in crime op het podium. In Isabelles voorstelling ‘Le Temps Perdu’ schittert Manon als danseres in een hoofdrol. “Eindelijk heb ik het gevoel dat ik het goed genoeg doe voor mama.”

Is ‘Le Temps Perdu’ net zoals je andere voorstellingen autobiografisch?

Isabelle: “Inderdaad. ‘Le Temps Perdu’ is een ode aan het dagelijks leven. Op een bepaald moment sta je als mens stil, kijk je terug en zie je hoe snel alles veranderd is. En stel je de vraag: waarom verliezen we zoveel tijd? We werken, we moeten altijd presteren, en onderweg verlies je mensen. Mijn zusje was drieëntwintig toen ze stierf: ik weet al mijn hele leven dat het rap gedaan kan zijn.”

De voorstelling is opgebouwd rond de vier seizoenen. Leg eens uit.

Isabelle: “Vier koppels vertegenwoordigen de vier seizoenen en laten de rijkdom van het kleine, van het vanzelfsprekende zien. De herfst staat voor loslaten, winter voor berusting, de lente voor nieuw leven en de zomer voor levenslust. Meestal staan mensen er pas bij stil dat we moeten sterven als ze iemand verliezen. Ik roep op om dat eigenlijk altijd, elke dag opnieuw, te doen.”

Tine Claerhout

Ben jij op dit moment in je leven gelukkig?

Isabelle: “Absoluut. Ik ben volledig in balans. Zowel professioneel als privé vloeien de zaken harmonieus samen. Niet alleen schittert mijn dochter in de voorstelling. Er is ook plaats voor mijn nieuwe vriend Daniel (Borst, red.). Hij is mijn rechterhand, artistieke partner en liefde. Het voelt aan als een nieuwe steun en bescherming voor me. Daniel is de rode draad door de voorstelling.”

Manon, hoe kijk jij naar je mama?

Manon: “Ik kijk vooral naar haar op. Ik ben supertrots op wat ze al bereikt heeft. Mensen vragen soms of het niet vervelend is om samen met mama te werken, maar dat is een overbodige vraag. Voor mij is het net normaal om met haar te werken. Onze sterke karakters durven te botsen, maar zo’n discussie duurt nooit lang.”

Isabelle, wanneer voelde jij de liefde voor dans opkomen?

Isabelle: “Ik ben er van kleins af aan door gegrepen. Dans is mijn passie. Mijn stuwing. Ik was acht toen ik op internaat ging. Ik heb er mijn sociale en familiale leven voor aan de kant gelegd. Ik kon niet anders: de drang was té groot. Toen ik op mijn twintigste zwanger was van Manon, voelde dat als een kruispunt in mijn leven. Ging ik volledig voor mijn carrière of zou ik ook proberen om een mama te zijn? Het leek een lotsbestemming. Ik koos voor Manon en probeerde het te combineren. Was dat altijd makkelijk? Nee. Aandacht, tijd en liefde verdelen ís niet eenvoudig. Ik stak zoveel energie in mijn dans: terwijl ik andere kinderen dansles stond te geven, zat mijn eigen kind bij de oppas.”

Heb jij je mama gemist als kind, Manon?

Manon: “Zeker. Ik moest heel jong heel zelfstandig zijn. Zodra ik oud genoeg was, bleef ik alleen thuis en zorgde ik voor mijn broertjes. Eentje is twintig nu, de andere dertien. Zij dansten eerst, maar hebben dan voor voetbal gekozen. (lachje) Maar ja, ik heb mama gemist. Ik heb daar ook kracht uit gehaald. Die verantwoordelijkheid heeft me gemaakt tot wie ik ben.”

Isabelle: “Ongewild heb ik mijn passie voor dans aan Manon doorgegeven. Ik nam haar overal mee naartoe, van toen ze in de maxicosi lag. Maar toen ze aankondigde dat ze ook wilde dansen, wilde ik haar net tegenhouden: ‘Je hóéft dit niet te doen omdat ik dit doe.’ Manon voelde ook veel voor muziek en sport, en ze heeft een voorliefde voor koken. Ik heb haar zoveel mogelijk naar andere kanten geduwd. Ik wilde niet dat ze – nu ja – mogelijk in een soort schaduw van haar moeder zou leven.”

Tine Claerhout

Begrijp je dat, Manon?

Manon: “Ik heb uiteenlopende interesses. Maar ik had op mijn vijftiende al beslist dat ik van dansen mijn beroep zou maken. Mama raadde de koks- of de sportschool aan. Maar na de humaniora begon ik toch met dans. Ik maakte ook trailers voor mama, deed de fotografie, assisteerde bij choreografieën. Na een tijdje ging er iets wringen. Ik voelde me er niet helemaal goed bij. Via volwassenenonderwijs behaalde ik alsnog mijn koksdiploma.”

Isabelle: “Tot ze vorig jaar plots zei: ‘Mama ik wil weer dansen.’ Toen ik ‘Le Temps Perdu’ maakte, had ik haar meteen in gedachten. Maar ze danste al even op een laag pitje, ze was enorm verzwaard. Een danseres moet er scherp uitzien. Ik heb toen een deal gesloten: ‘Je staat op dat podium als je je gewicht naar beneden haalt.’ Ik vond dat best pijnlijk, ik wilde zeker niet zeggen dat ze mager moest zijn. Maar om te dansen moest ze afvallen.”

Manon: “Zoals ik er negen maanden geleden uitzag? Zo wilde ik zelf niet op een podium staan. Ik was gestopt met intensief dansen om naar de koksschool te gaan. In twee maanden was ik twintig kilo bijgekomen. Toen ik besliste dat ik weer wilde dansen, schakelde ik een personal trainer in en waren er meteen elf kilo’s af. De voorstelling was mijn stimulans.”

Isabelle: “Al die jaren dat Manon bij me danste, vond ik het moeilijk: ik wilde haar niet voortrekken. Dit jaar kón ik onmogelijk naast haar kijken. Ik heb altijd geweten dat ze dit kon.”

Zie jij je dochter, of een danseres?

isabelle: “Als ik haar zie dansen, zie ik een danseres, niet mijn dochter. Ik behandel haar zoals de anderen. Ik geef haar zelfs mínder aandacht, precies omdat ik weet dat ze mijn dochter is en ze dat ook kan zonder mijn complimenten. Al heeft ze me ditmaal gezegd dat ze dat net wél nodig heeft, die schouderklopjes.”

Manon: “Mama heeft me altijd eerder weggeduwd dan voorgetrokken. Ik kreeg van haar niet genoeg voeding. Ik was na een tijdje zo gefrustreerd dat ik afhaakte, wat twee jaar geleden dus gebeurd is. Ik begon te hard te twijfelen aan mezelf. Maar toen ze nu voor ‘Le Temps Perdu’ aankondigde dat ik de rol kreeg – terwijl ik nog altijd dacht dat ik het niet goed genoeg deed voor haar – stonden de tranen in mijn ogen.”

Isabelle: “Mijn liefde voor Manon is onvoorwaardelijk. Ik vond het altijd zo vanzelfsprekend dat ze het tot een goed einde zou brengen. Maar ze heeft gelijk. De tijd die ik altijd aan anderen gegeven heb, eist zij nu op. En terecht.”

Eind goed, al goed.

Manon: “Voor alle duidelijkheid: ik ben mama héél dankbaar. Voor alles. Ik zou echt geen andere willen.” (lachje)




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.