Exclusief voor abonnees

Het motto van Kathleen Stinckens: "Recht in de spiegel"

Nathalie Samain
Elke week geeft een bekende Vlaming ons zijn levenswijsheid mee.

“Soms ga ik echt recht voor de spiegel staan en vraag ik of ik kan leven met de vonnissen die ik die dag uitgesproken heb. In mijn job moet ik veel beslissingen nemen. Tijdens een zitting handel ik ongeveer zeventig dossiers af op een voormiddag. Bovendien beslis ik alleen, zonder daar veel tijd voor te krijgen. De beslissingen die ik neem, hebben vaak een grote impact op het werk- en privéleven van mensen. 

Als ik iemand zijn rijbewijs afpak, kan die persoon zich niet vlot meer verplaatsen. Als ik een gevangenisstraf uitspreek, heeft dat implicaties op het heden en de toekomst van die persoon. Ik geef liefst zo snel mogelijk een vonnis mee, zodat de betrokken partij niet te lang in onzekerheid hoeft te leven en meteen weet wat het kostenplaatje zal zijn. Dat is niet zomaar raprap, daarvoor investeer ik te veel tijd in de voorbereiding. Wat ik beslist heb, dat heb ik beslist. Ik kijk niet te veel achterom, dus is het extra belangrijk om te kunnen zeggen: ik heb gehandeld naar mijn beste vermogen en ik sta er voor tweehonderd procent achter.”

“Een rechter is onafhankelijk. Het is belangrijk dat je je niet laat beïnvloeden. Mensen die vanaf een bepaald ogenblik meer macht krijgen, zie je soms rare bokkensprongen maken. In mijn carrière zijn er momenten geweest dat men bepaalde dingen van mij verwachtte waarvan ik merkte: dat strookt niet met de persoon die ik ben. In mijn vorige functie als parketmagistraat werd ik bijvoorbeeld benaderd om een proces-verbaal niet te vervolgen. Ondanks de druk moet je trouw blijven aan jezelf en in eer en geweten handelen. Een minder goed vonnis kan ik mezelf nog vergeven, maar zaken die ik gedaan heb met een dubbele agenda, dat nooit. Ik heb het al te vaak zien misgaan met mensen die zichzelf verloochenen en bij wie het uit de hand loopt. Voor een rechter is dat nefast.”

“Niet alleen op mijn werk, ook thuis wil ik recht in de spiegel kunnen kijken. Ik heb een heel doorsnee gezin en dat bedoel ik in de beste zin van het woord. Maar af en toe gebeuren er – zoals in elk gezin – zaken waarvan ik zeg: ‘Dit had anders gekund.’ Als we terugkomen van vakantie en het huis ligt er niet helemaal opgeruimd bij omdat de kinderen een feestje gegeven hebben, dan vind ik dat niet zo tof dat daar een draai aan gegeven wordt. Dat feestje is er geweest, het huis staat op stelten, ruim het op en zeg mea culpa, maar zoek niet naar excuses. Blijf loyaal aan jezelf en doe niet tegenover anderen wat je zelf niet zou verdragen. Ik hoor en zie dat in de rechtbank elke dag. Mensen kunnen niet streng genoeg zijn wanneer anderen dronken of zonder rijbewijs achter het stuur kruipen, maar voor zichzelf vinden ze altijd wel een uitvlucht waarom ze dronken in de auto gestapt zijn of onverzekerd rondgereden hebben.”

“Mensen geloven het vaak niet, maar ik ben professioneel niet anders dan privé. Toch reageren ze vaak verrast als ze me in de privésfeer tegenkomen. Als ik dan ook nog eens een glas alcohol vastheb, is het helemaal te gek voor woorden. ‘Moogt gij wel drinken?’, klinkt het dan. Of: ‘Hoe? Gij zijt die kwaaie rechter, ik wist niet dat gij ook kon lachen en plezier maken?’ Natuurlijk ga ik niet lachen en plezier maken in ‘De Rechtbank’, want aan het werk dat ik doe is niet veel plezier te maken. De buitenwereld gaat daar dan een heel type persoon aan ophangen en snapt niet dat rechters ook maar gewone mensen zijn. Gelukkig houdt mijn directe omgeving mij in dat geval zelf de spiegel voor. Zolang zij zeggen dat ik mezelf ben en ze bij wijze van spreken al kunnen voorspellen hoe ik zal kijken of reageren, is het goed. Ik denk dat mijn kinderen, mijn man en mijn vrienden me het ook zouden zeggen, mocht ik naast mijn schoenen lopen. En me heel snel met mijn voeten terug op de grond zouden zetten.”

“Als ik in de spiegel kijk, zie ik een vrolijke, evenwichtige vrouw. Toen de kinderen nog klein waren, heb ik de zorg voor mezelf wat verwaarloosd. Nu de jongste 9 is en de andere twee 21 zijn, begin ik meer en meer te beseffen dat ik – om professioneel en privé in balans te blijven – goed voor mezelf moet zorgen en niet alleen klaar moet staan voor anderen. Dat kan zijn: een fijne tijd doorbrengen met vrienden, gaan tennissen of – mijn grote passie – dansen. Als kind deed ik dat heel intensief. Eén keer per week dansen mijn man en ik de Rueda de Casino, een groepsdans uit Cuba waarbij je in een cirkel salsadanst en op commando partners doorgeeft. Heel zuiders, warm en ontspannen. Jezelf overgeven aan die muziek en die beweging, dat reset mijn mind. Het heeft heel lang geduurd voor de leden van de dansgroep wisten wie ik was of wat ik deed. Mijn job is daar irrelevant. Gelukkig maar.”




2 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Peter Buyck

    Ja het is uitermate eerlijk dat een rijke snelheidsduivel vrijstelling krijgt ondanks géén schuldinzicht... Rijk genoeg om in elk voertuig een volgsysteem te installeren en onderhouden... Geen schuldinzicht en 'geen boete' want mevrouw reed slechts één keer te snel. Ik reed ook één keer te snel... toch moest ik betalen. Ik heb wél schuldinzicht voor 53 euro.

  • Marc Van der Vloedt

    Gelukkig heeft ze veel hulp en ontlasting van de GAS Gestapo.De NEO democratie waar geen rechters en weerwoord meer nodig zijn voor het gepeupel !