Het hobbelige parcours van ontwerpster Lien De Vroe: “Ik kom uit de sociale sector, relativeren kan ik dus als geen ander”

Stefanie Faveere
Lien De Vroe (35) blies nieuw leven in het modemerk Four Roses. Hier kom je te weten hoe haar pad naar succes verliep. 

Als kind was ik voortdurend aan het knippen en het naaien, maar niemand in ons gezin overwoog een creatieve opleiding, dus werd het een sociale ­richting en startte ik als gezinsbegeleidster in de Bijzondere Jeugdzorg. Later werkte ik bij Child Focus als casemanager; ik was het aanspreekpunt voor ouders en familie van vermiste kinderen. Hoewel ik mijn job erg graag deed, werd die modedroom alsmaar groter. Mijn man runde een bedrijf dat korsetten maakte en nadat hij dat verkocht had, liet hij zijn oog vallen op een modebedrijf met twee labels: Four Roses en Bronson. Ik help na mijn uren, dacht ik, zo krijgen we die collecties af. Dat bleek naïef, na een week heb ik mijn ontslag ingediend en zijn we gesprongen. Voor het eerst in mijn leven moest ik een collectie ontwerpen. Gelukkig zat mijn hoofd al jaren vol inspiratie en wist ik perfect wat ik wilde. Toch ben ik die eerste jaren een paar keer gestorven. Als je in zee gedropt wordt, moet je zwemmen. Zelfs al haken er klanten af omdat je merk plots een jongere look heeft. Maar ik weet wat mijn doel is – deze merken moet en zal ik verjongen – dat hou ik voor ogen. Panikeren is geen optie. Voor iedere klant die je verliest, win je er een andere bij. Met mijn sociale achtergrond is het logisch dat we kiezen voor ethisch verantwoorde mode. Daarom produceren we niet in het Verre Oosten, wel in Portugal en België. Ik ga er vaak langs om de omstandigheden te controleren. Onze strategie voor de labels werkt. Vijf jaar, veel nieuwe klanten en twee winkels later is ons team groter, zit onze structuur beter en blijft ons zelfvertrouwen groeien. Het is nu een stuk draaglijker, zij het niet stressvrij. We moeten continu investeren om een stevig Belgisch merk te worden. In het begin was ik heel onzeker, maar je kweekt snel een olifantenvel. Ik ben sterker geworden en dankzij mijn achtergrond kan ik relativeren als geen ander. Het is maar wat het is. We werken heel veel, maar we zijn ­gezond, we hoeven niet te rekenen en te tellen om een brood te kunnen kopen en we ­realiseren onze droom. Ik besef goed ­hoeveel dat waard is.” fourroses.be

Beste zet

“We hebben twee winkels geopend en ’s zaterdags ben ik er aan het werk. Zo zie ik wie onze klant is, ervaar ik welke stuks we missen in de collectie en kom ik telkens zeer geïnspireerd en een stuk wijzer thuis. Het was een serieuze gok en het blijft een dure onderneming, maar ik zie alleen maar voordelen.”

Strafste blunder

“Als de catalogus gedrukt wordt, check ik ter plekke altijd of alle ­kleuren wel helemaal goed zitten. Alleen was ik vorige zomer de cover vergeten. Op elk van de 15.000 exemplaren had het model dus een knalrood hoofd. We hebben nieuwe covers laten drukken en elk ­exemplaar aangepast. Die les zal ik niet snel vergeten.”

Pittigste uitdaging

“Onze kinderen waren op het moment van de ­overname 9 en 3 jaar oud. Een netwerk van familie en vrienden is nog altijd cruciaal om alles thuis rond te ­krijgen. Maar hen van jongs af aan leren dat je mag en moet durven te dromen en dat je die ­dromen met werklust kan realiseren, is een grote drive voor mij.” 

Grootste inzicht

“In onze sector gaat alles ­razendsnel en je wil uiteraard mee zijn met de nieuwste trends. Tegelijkertijd moet de retailer het ­verkocht krijgen. Dus heb je nood aan een goede balans tussen buikgevoel én cijfers en statistieken.”