Het hobbelige pad naar succes van Alix Aelterman van het Gentse restaurant Alix: “Elk jaar doe ik wel een domme investering”

Stefanie Faveere, NINA
Alix Aelterman (31) van het Gentse restaurant Alix vond na een moeilijk jaar opnieuw goede moed: “Ik zoek niet langer bevestiging, maar omarm wat ik al bereikt heb.”

Ik ben van opleiding handelsingenieur, maar heb ­altijd graag gekookt. Als student zocht ik altijd jobs in de ­horeca en zelfs toen ik bij GreenPan als marketing­assistent en productmanager werkte, kon ik het koken niet missen. Zeven jaar terug begon ik bij mensen thuis te koken in bijberoep. Inventieve, pure, originele ­gerechten. Soms voor twee personen, dan weer voor een familie van dertig. Toen mijn ouderlijke huis vrijkwam – mijn vader is gestorven toen ik een prille twintiger was – viel alles op zijn plaats. Het was het juiste moment en de juiste plek om te starten met mijn eigen restaurant ‘Alix – Table & Jardin d’Amis’. Niet alleen het huis, ook de tuin spreekt tot de verbeelding. Die hebben we heraangelegd, zodat deze groene long midden in de stad kon uitgroeien tot een sprookjesachtige feesttuin. In het begin kon je komen lunchen, met een groep dineren en op zondag picknicken. Intussen zijn we ook ’s avonds open en organiseren we tal van feesten. Ik hop van hier naar daar. Soms sta ik in de keuken, ben ik bezig met onze communicatie, om dan het nieuwe menu samen te stellen en weer in de zaal op te duiken. Mijn zaak is organisch gegroeid. Ik probeer altijd een plan op te stellen en me daar zo goed mogelijk aan te ­houden, maar tegelijkertijd ben ik een ongeduldige chaoot. 2019 was een moeilijk jaar. Met een relatiebreuk en tal van ­levenslessen. Ik heb geleerd dat je soms op de pauzeknop moet drukken. Daarom ben ik gestart met kitesurfen om mijn hoofd leeg te maken, neem ik de tijd om de banden met familie en vrienden weer aan te halen en ben ik verhuisd uit mijn restaurant. Die ­fysieke scheiding had ik nodig. Nu kan ik écht thuiskomen en alles loslaten. Ik heb tal van ideeën en dromen, maar probeer alles in een menselijker tempo te doen. Ik zocht lang bevestiging, maar de enige die me die kon geven, mijn vader, is er niet meer. Nu omarm ik wat ik al heb neergezet.” alixtablejardin.be

Grootste geluk

“Vorig jaar was de stekker er plots uit. En toen heb ik gemerkt dat ik kon en mocht loslaten. Mijn team stond er, en dat is goud waard. Ik heb de juiste mensen rondom me verzameld. We werken intens samen, leggen ons hart op de tafel en steunen elkaar als er eens iemand een mindere dag heeft. Ik kan de deur altijd met een gerust hart dichttrekken en daar ben ik heel dankbaar voor.”

Grootste flater

“Elk jaar doe ik wel een domme investering. Ooit had ik zelfs het ­lumineuze plan om ook kleren te verkopen. Ondertussen herken ik het ­patroon, waardoor ik minder snel in de val trap. Mijn keuzes worden ­beredeneerder en iets minder impulsief.”

Grootste uitdaging

“Je moet jezelf blijven bewijzen. Ik wil uitgroeien tot een vaste waarde, een inspirerende plek voor bedrijven. Dat ligt binnen onze mogelijkheden, maar tegelijkertijd moet je op tijd aan vernieuwing denken. Genoeg buitenkomen dus, want anders zit je tussen vier muren ­gevangen en raak je niet geïnspireerd. En ook af en toe afstand nemen om grondig te herbronnen.” 

Grootste inzicht

“Ik weet niet voor wie ik me zo aan het haasten was of wat ik wilde bewijzen. Vandaag doe ik het rustiger aan. In plaats van een uur te lopen en dan de douche in te spurten, rijd ik naar zee of spreek ik af met vrienden om te tennissen. Ik laat mezelf coachen en leer opnieuw tijd te maken voor mezelf. En dat lukt.”