Exclusief voor abonnees

Deze vrouwen knokten zich naar de top: “Wij moeten altijd respect afdwingen” 

Van links naar rechts: headhunter Vanessa Delacourt, politica Assita Kanko en rechter Erika Colpin.
Filip Van Roe Van links naar rechts: headhunter Vanessa Delacourt, politica Assita Kanko en rechter Erika Colpin.
Headhunter Vanessa Delacourt heeft een topfunctie in de overwegend mannelijke zakenwereld. Politica Assita Kanko staat haar mannetje te midden van politiek machismo. En rechter Erika Colpin staat oog in oog met boeven en drugsdealers. Ze zijn op-en-top elegant. Ja, zelfs sexy. Vrouwelijkheid en verstand, hand in hand. “We moeten altijd respect afdwingen.”

Assita Kanko

• 38 jaar

• auteur, vrouwenrechtenactiviste en N-VA-politica. Staat op de tweede plaats op de lijst voor het Europees Parlement

• heeft een dochter van 11

(lees verder onder de foto)

Filip Van Roe

Vanessa Delacourt

• 47 jaar

• leidt Schelstraete Delacourt Associates, het grootste onafhankelijk headhunterskantoor in de Benelux, gespecialiseerd in CEO’s en directieleden

• heeft twee dochters (20 en 10) en een zoon (14)

(lees verder onder de foto)

Filip Van Roe

Erika Colpin

• 42

• rechter op de rechtbank van eerste aanleg in Mechelen: ze doet correctionele zaken en familierecht. Ze was te zien in ‘De Rechtbank’ op VIER

• heeft een zoon (5) en een dochter (11)

(lees verder onder de foto)

Filip Van Roe

Vrouwelijkheid moet kunnen op de werkvloer: daar gaan we van uit. Maar is dat altijd even makkelijk gezegd als gedaan?

Erika: “Niet altijd. Toen ik als advocaat-stagiair pro-Deocliënten ging bezoeken in de gevangenis, reageerden mannen vaak: ‘Mmm. All right, zijde gij mijn advocaat?’ Of: ‘Ge moogt me gerust komen bezoeken in de gevangenis, meisje. Maar op de rechtbank? Om mij te verdedigen?’ Ik werd niet altijd naar waarde geschat, omdat ik een jonge vrouw was. Ik zei dan: ‘Prima. De dag dat je me au sérieux neemt, bel je maar.’ Je hebt geen
andere keuze dan respect af te dwingen. Later, bij het Openbaar Ministerie, moest ik opdrachten geven aan de politie en beslissingen nemen in onderzoeken. De eerste blikken die je dan krijgt? (lachje) Er is véél wantrouwen. Ook daar heb je attitude nodig: oké mannen, jullie mogen aan mij twijfelen, maar ík neem hier de beslissingen.
Ik voelde dat ik me meer moest bewijzen, omdat ik een vrouw was.”

Krijg je vaak respectloze reacties?

Erika: “Nee, of toch niet in mijn gezicht. Als substituut-procureur werkte ik vaak samen met politiediensten, toch een wereld die redelijk macho is. Maar ik besefte dat ik nog jong was. Dat die politiemannen zoveel meer ervaring hadden. Ik hield daar rekening mee. Ik betrok hen bij mijn beslissingen, zij zagen dat ik de juiste nam. Ik gaf hén respect, en dat kreeg ik terug. Ooit kwam er eens iemand binnen in mijn bureau, voor een bemiddeling, en die vroeg verbaasd en op het onbeleefde af: ‘Is dát de procureur?’ Daar heb ik niet op gereageerd. Vijf minuten later had die man wel door waarom ik de procureur was. Een beetje respect voor mijn functie, alstublieft. Ik denk dat je als vrouw die er vrouwelijk uitziet een statement moet maken: dit gedrag of die opmerking pik ik niet.”

En in de rechtbank zelf?

Erika: “Ook daar word ik vaak onderschat door beklaagden en soms door oudere, mannelijke advocaten: ‘Zie daar, ons mieke, wat gaat zij doen?’ Alléén maar omdat je een vrouw bent die er wat goed uitziet? Ik vind dat raar. Neem nu een populaire politicus, strak in het kobaltblauwe maatpak: die kijkt ’s morgens toch ook even of zijn ceintuur en das bij elkaar passen? Niemand heeft daar een probleem mee. Maar doe je hetzelfde als vrouw? Kijk je in de spiegel voordat je de deur uit gaat? Dan ben je plots ongeloofwaardig. Zeg eens, wie heeft dat uitgevonden? Een man, veronderstel ik. (lacht) Ik word niet afgeleid door het uiterlijk van de man, zelfs al heeft hij een sexy uitstraling, maar andersom is dat blijkbaar wel zo. Het probleem ligt dus bij de man en niet bij de vrouw. Waarom moeten wij kiezen tussen vrouwelijkheid en verstand? Waarom moeten wij bewijzen dat we óók inhoud hebben? Mijn papa leerde me al vroeg om het uiterlijk net niet uit te spelen op bepaalde momenten. Zoals op een mondeling examen aan de universiteit. ‘Je hebt genoeg verstand om goede punten te halen, daar heb je je snoet niet voor nodig.’”

Speelt vrouwelijkheid jou parten op de werkvloer, Vanessa?

Vanessa: “Ik ervaar het niet als voordeel of nadeel. Eerlijk? Ik ben daar niet mee bezig. Als ik naar een klant ga, of ik zit tegenover een kandidaat, dan ben ik niet bezig met de vraag: kom ik sexy over en ben ik vrouwelijk? Ik ben gewoon mezelf. Ik ga altijd uit van authenticiteit. Dat is mijn kracht, en die komt van binnenuit. Ik vind het vanzelfsprekend dat iemand verzorgd voor de dag komt. Tegen mannelijke medewerkers durf ik te zeggen: oei, je hebt geen broeksriem aan. En néé, sneakers onder een kostuum kunnen niet in ons bedrijf. We verwachten een zekere présence. Als vrouw let ik er wél op dat mijn outfit nooit opzichtig is. Als ik interviews doe, is dat vaak in een broekpak. Die gesprekken vinden plaats in zeteltjes tegenover elkaar, dus dan heb ik liever geen rok of jurk aan. Je zal me ook zelden tot nooit gedecolleteerd zien. Ik vind het belangrijk dat ik als zakelijk gezien word.”

Erika: “Kijk, dat bewijst ergens wel dat je er meer mee bezig bent dan nodig …”

Vanessa: “Ja en nee. Want ik draag in het weekend ook zelden een decolleté. (lacht) Maar in de bedrijfswereld moet je respect halen uit je inhoud. Als ik binnenkom in een zaal vol mannen, moet ik instant bewijzen dat ik het waard ben. Dat ik hun dossier aankan. Dat staat los van om het even welke outfit.”

Assita: “Ik draag wel graag een decolleté. Ik ga me niet aanpassen. Het is niet aan mij om het gedrag van anderen bij te sturen. Als ik wakker word, kleed ik me aan volgens mijn humeur. Ik ga niet de lengte van mijn jurk of de hoogte van mijn laarzen of de felheid van mijn lipstick aanpassen omdat ik met een bepaalde man ga praten.
De enige reden waarom ik een decolleté achterwege laat, is omdat ik het koud heb. (lacht) Ach, er zijn zelfs mensen die problemen hebben met kleur. Soms draag ik rode schoenen, en dan krijg ik weleens blikken, ja. Maar ik heb intussen een attitude gekweekt. Ik durf te zeggen: ‘Daar gaat het toch niet over, over mijn schoenen?’ En zo breng ik de mensen op een elegante manier terug naar het gespreksonderwerp waar de focus wél op moet liggen.”

In de politiek zijn de schijnwerpers fel. Freya Van den Bossche is voor altijd gelinkt aan ‘fuck me’-laarsjes, bijvoorbeeld.

Erika: “Dat is vijftien jaar geleden, en inderdaad: iedereen weet dat nog, dat ze graag van die laarzen droeg. Straf, toch.”

Assita: “In de politiek moet je van in het begin tonen wie je bent. En dan moeten de anderen zich maar aanpassen. Als ik reacties krijg, reageer ik onmiddellijk. Ik draag heel graag jurkjes, ik geniet van mijn vrouwelijkheid. Er zijn zoveel landen waar vrouwen dat niet mogen. In mijn land van herkomst is elk rokje te kort. Mijn moeder mocht geen broek dragen, zelfs niet met het haar los buitenkomen. De vrijheid die we hier hebben? Ik ben daar zo dankbaar voor.”

Vanessa: “Je zet vrouwelijkheid gelijk aan vrijheid en ik snap dat, gezien je roots. Voor mij, in mijn wereld, draait alles rond authenticiteit. Zo van: kijk, dit ben ik.”

Assita: “Ik heb mijn feminisme gehaald uit de boeken van Simone de Beauvoir. Alles draait rond de vrijheid om jezelf te kunnen zijn, om authentiek te mogen zijn. Om je goed te voelen. Als ik naar de kapper ga, mijn eigen
kledingstijl draag, de juiste schoenen aanheb en lekker ruik? Dan voel ik me goed en kan ik de wereld veroveren.”

Hoe macho is de politieke wereld?

Assita: “Ik kreeg vroeger in de politiek deze opmerking: Sois pas dans la séduction. Het advies luidde: als je succes wil in de politiek, moet je een beetje neutraler zijn. Geen make-up, geen felle kleuren. Men probeert je vrouwelijkheid te onderdrukken. (schudt het hoofd) Zij zijn bang van onze vrouwelijkheid, en daarom moeten wij net die vrouwelijkheid implementeren. Het is een natuurlijke wet geworden: je moet een pak en een baard hebben om de top te bereiken. No way! Als ik naar een vergadering ga, zijn er nog altijd mannen die me vragen of ik hen een koffie kan brengen. Ze geloven niet dat je als vrouw mee komt vergaderen. Ik heb daar intussen wel strategieën voor gekweekt. Ik geef bijvoorbeeld bij het binnenkomen meteen een heel ferme handdruk.”

Vanessa: (knikt) “Dat werkt. En ik kan ook heel sec en professioneel zijn. Als ik het gevoel heb dat ze me onderschatten, blijf ik afstandelijk en zeer fact-driven. Ik negeer hun reactie, ik stuur het gesprek, en dan ebt hun indruk heel snel weg, hoor.”

Erika: “Je kan perfect de teugels in handen nemen, alleen al door je houding. Ik heb in mijn job bovendien een toga aan. Die is vrouwelijk noch mannelijk – het is een neutraal zwart, vormeloos ding – maar het geeft wel status. Het gebeurt dat beklaagden in de zittingszaal geen respect kunnen opbrengen, alleen maar omdat ik een vrouw ben. Ik sta daarbóven. Het is een houding die ik destijds van mijn moeder meegekregen heb: ze leerde me op een krijtstreep fatsoenlijk lopen, met de bezemsteel tussen mijn schouders, rechtop, borst vooruit, hoofd
omhoog: zó bekijk je de wereld.”

Vanessa: “Lichaamstaal is cruciaal. Ook in de andere richting. Als een kandidaat me een hand geeft en die glijdt door mijn handpalm, vraag ik me af: oei, waar is je power? Of als ze geen oogcontact maken, of de blik naar beneden richten? Dan weet je non-verbaal dat ze zich niet comfortabel voelen.”

Voelen jullie je sterker op hoge hakken?

Erika: “Toch wel. Zo’n hak die onder de toga uit komt: dat heeft iets. Het straalt power uit. Je staat iets rechter, je bent groter, je lichaam oogt trotser.”

Vanessa: “Een vrouw hoeft geen hakken aan om sexy te zijn, vind ik. Zelf draag ik de ene dag laarzen tot over mijn knie, en heel soms een platte mocassin onder een broekpak. Maar als ik naar klanten ga? Dan voel ik me eerlijk gezegd wel zelfverzekerder op hakken, ja. Op een hak ben je groter, heb je meer impact, je bent evenwaardig in een onderhandeling. Dat is althans mijn gevoel.”

En je eist er – geef toe – toch altijd even de aandacht mee op: tak, tak, tak.

Erika: “Natuurlijk. En dat is gewoon leuk, vind je niet? Ik hoor dat soms. ‘We hoorden aan je hakken dat je op komst was, Erika.’ Ik denk dat elke vrouw een herkenbare cadans heeft. Toen ik in de kraamkliniek lag, hoorde ik van ver dat mijn moeder eraan kwam.”

Assita: “Ik interviewde ooit een topvrouw en ze citeerde een van haar medewerkers: ‘Each time I hear you come, I hear the confident sound of your shoes, and then we expect your power to get to the room.’ Mooi, toch?”

Is het vechten, voor een vrouw, om aan de top te raken in jouw wereld, Vanessa?

Vanessa: “Ik zie nog altijd voornamelijk mannelijke kandidaten voor topfuncties, maar ik denk dat vrouwen zichzelf vaak de pas afsnijden. Dat ze en cours de route zelf afhaken. Ik heb het glazen plafond niet ervaren, en ook het omgekeerde niet: het is me, door mijn vrouw-zijn, niet op een presenteerblad aangeboden. En nee, het is niet eenvoudig, de combinatie werk en gezin. Maar je moet het ook wíllen. Wat ziet de buitenwereld? Alleen het succesvolle. ‘Die heeft een toffe job en een goed inkomen.’ Maar men ziet niet wat je er allemaal voor moet doen of laten. Als ik iets voor mezelf wil doen? Dan moet het passen in een schema. Zo probeer ik een dertigtal kilometer per week te lopen. Daarom zet ik zondag om halfacht de wekker, voor mijn gezin wakker wordt. Of ik ga lopen na negen uur ’s avonds. Alles kan, als vrouw, als je het zelf écht wil. En zeker in de huidige wereld, met quota in raden van bestuur en directiecomités. Ik denk dat er zelfs wel wat positieve discriminatie is naar vrouwen toe, in de bedrijfswereld.”

Assita: “Mmm, er is toch nog veel werk aan de winkel. Men zoekt meer en meer naar een evenwicht tussen mannen en vrouwen – niet om vrouwen een cadeau te doen. Wel omdat het bewezen is dat diversiteit belangrijk is voor innovatie en rentabiliteit en voor probleemoplossend denken. Dat is net zo in de politiek. Twee hoofden – een mannelijk en een vrouwelijk – denken beter dan één.”

Vanessa: “Wij leiden ons bedrijf in duo: een man en ik. En dat geeft veel meerwaarde. We varen altijd dezelfde koers, we hebben dezelfde visie, maar de weg ernaartoe is anders, en dat maakt ons beleid rijker. Een vrouw biedt én ziet andere dingen. En ze is niet per se milder. Ik denk soms harder te zijn dan mijn mannelijke collega. Ik vind het weliswaar nog altijd frappant, hoor: als een vrouw zich gedraagt als een man, is ze al snel een ‘bitch’. Maar als een man dominant is, is hij een ‘goed leider’. Enfin, dat wordt toch vaak gezegd.”

Erika: “Zoals een man met veel vriendinnen ‘populair’ is, en een vrouw met veel vriendjes een ‘slet’ wordt
genoemd.” (lacht)

Kregen jullie ooit te maken met regelrecht seksisme op de werkvloer?

Assita: “Natuurlijk. Het is gebeurd dat een andere mandataris me ‘ma chérie’ noemde. Wat? Ik ben ‘uw schatje’ niet. En dan nog in het Frans – ma chérie (zegt het met veel walging, red.) – dat klinkt nog erger, het is intiemer in het Frans. Bah, give me something to vomit in.” (lacht)

Erika: “Ik heb geen slechte ervaring binnen de magistratuur. Daar is gelijkheid. We verdienen exact hetzelfde. Maar ooit zei een advocaat op de zitting over mij – ik was toen procureur – dat ik ‘te lieflijk’ was. Zo van ‘de duts, ze kan er zelf niks aan doen’. Ik heb toen in mijn antwoord gezegd dat ik daar niet van gediend was. Dat was er zwaar over. Een man zal nooit ‘lieflijk’ genoemd worden, toch? Het kwam minachtend over. En ja, natuurlijk hebben beklaagden weleens opmerkingen die eerder in een café thuishoren. Maar die hebben daar meestal vijf minuten later al spijt van. Je moet als vrouw sterk in je schoenen staan. Maar dat doe ik dan ook.” (lacht)

Vanessa: “Ik heb maar één keer eens iets geks meegemaakt, maar verder geniet ik vooral respect, gelukkig.”

Wordt er makkelijker geflirt met vrouwelijke vrouwen?

Erika: “Ze kunnen dat proberen, maar dan hangt het ervan af hoe wij daarop reageren.” (grijnst)

Vanessa: “Dat flirten gebeurt zeker ook door vrouwen. Ik denk dat ik iets uitstraal van ‘don’t even try’. Dit is mijn grens en niet verder. Ik ben hier, ik doe mijn job en dat is het. Ik ben in mijn werk niet bezig met de sekse: man of vrouw? Het moet de juiste persoon voor de job zijn.”

Assita: “Er is flirten en flirten. Iets subtiels en elegants mag wel. Ik vind dat leuk om een man subtiel te plagen. Moet kunnen. Maar met respect. Flirten is anders dan lastigvallen. Als ik niet met een man wil flirten, zal die niet met mij willen flirten, simpelweg dankzij mijn attitude.”

Erika: “Trouwens, euh ... ik kan evengoed flirten met een vrouw. (lachje) Flirten is een beetje spelen, hè. Ofwel blok je dat af, ofwel ga je daar wat in mee. Ik herinner me één keertje, tijdens een werkbezoek, dat een brandweerman zei: ‘Trek je jas maar uit, want die verbrande geur gaat er nooit meer uit.’ Ik vroeg grappend: ‘En wat met de rest van mijn kleren dan, als de geur er niet uit gaat? Moeten die dan ook uit?’ En hij zei: ‘Nou, ik ga je niet tegenhouden.’ Dat soort situaties? Daar is niks mis mee.”

Hebben jullie een boodschap voor alle vrouwen?

Assita: (snel) “If you want something, take it!”

Erika: “Er zijn geen grenzen. Work for it. Verwacht niet dat het komt omdat je een vrouw bent. Maar verwacht ook niet dat het niet kán omdat je een vrouw bent. Je kan evenveel als een man. Er is geen onderscheid. Je moet er alleen voor werken, en heel misschien moet je je net dat ietsje harder bewijzen.”

Assita: (knikt) “Wat je van jezelf denkt, ga je ook uitstralen. Geloof in jezelf, want daarom zit je daar ...”

Erika: “En verlies je vrouwelijkheid niet onderweg, want dat is niet nodig. Mij maakt het vrolijk om vrolijke kleren aan te doen en ik heb dat nodig in mijn job. Want die job is soms niet altijd plezant en ik neem soms geen leuke beslissingen. Als ik me kleed zoals ik zelf wil, voel ik me goed, en heb ik meer draagkracht.”

Assita: “Omdat jij daar je energie vandaan haalt. Daar moet elke vrouw naar op zoek. Wat maakt jou sterk? Misschien zijn het sportschoenen onder een jurk? Of een paar stoere schoenen onder een broekpak? Voor mij zijn het jurkjes en hakken. Je moet vooral de vrijheid hebben om eruit te zien zoals je zelf wil. Zo zullen mensen jou
beginnen te zien door je eigen ogen en dat helpt in je job. En één fout die je als vrouw niet mag maken: wacht niet tot men je komt halen. Spréék je ambitie uit. Dúrf. Je bent heus niet arrogant als je toont hoeveel je in je mars hebt.”

Vanessa: “Je krijgt het niet in je schoot geworpen als vrouw, maar ik geloof ook niet dat je pad per definitie
geblokkeerd wordt. Als een vrouw het wil en ze is competent? Dan komt ze er. Ik ben een strong believer. Die boodschap geef ik ook door aan mijn kinderen: niets voor niets in het leven. Ontdek je talent. Je kan alles, als je het maar hard genoeg wil.”

Erika: “Ik denk dat onze vrouwelijkheid net een kracht kan zijn: als iemand je met een opmerking over je uiterlijk uit je lood kan slaan, dan hébben ze je. Krijg je zo’n verbale duw? Blijf dan gewoon flink staan – trots, borst vooruit en met rechte schouders – en geloof me: men zal het geen tweede keer proberen.”

We geloven het graag. Hartelijk dank, dames.

Lees ook binnen HLN+:

De vechter in acteur Bruno Vanden Broecke: “Wat mij neerslaat, wordt mijn kracht”

Deze Golden Girls schitteren in de winter van hun leven: “Ik wil blijven groeien, tot in het graf”

Vrouwen die veel verdienen? Leuk, maar niet voor hun relatiegeluk. Hoe kan dat?




7 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Carl Op de Beeck

    Ze zijn vooral opportunistisch.

  • Catherine MISTIAEN

    Als enige vrouw tussen mannen heb je gegarandeerd speciale aandacht, gratis. Als je ook nog eens let op je haartooi en kledij, dan heb je gegarandeerd succes, in een mannenwereld! Van knokken is helemaal geen sprake.

  • San Pauwels

    @Jan Janssens: er bestaat zoiets zoals een glazen plafond. Het gaat om onzichtbare obstakels, die worden gevormd die gedragsvooroordelen en organisatorische vooroordelen (meestal door mannen) die vrouwen tegenhouden in het verkrijgen van topfuncties binnen bedrijven en overheidsdiensten. Vrouwen worden soms gediscrimineerd omdat ze zwanger kunnen worden... Minder loon ontvangen voor gelijk werk. Assertieve vrouwen missen vaak promotiekansen, terwijl bazige mannen wel promotiekansen krijgen.

  • Johan Bongers

    Ze zijn slecht sexy omdat de fotograaf ze zodanig fotografeert dat al hun tekortkomingen worden gecamoufleerd.

  • Stef Luyten

    Onzin...!!! Mensen die lelijk zijn hebben het veeeel moeilijker.. ik kan ervan meespreken