Charlotte Vandermeersch: "Ik heb nu de vrijheid om uitsluitend met mezelf en mijn job bezig te zijn"

De Belgica-actrice over hard feesten en hard werken

Greetje Van Buggenhout
"Sorry, sorry, sorry, ik heb mijn wekker niet gehoord", verontschuldigt Charlotte Vandermeersch zich wanneer ze iets te laat arriveert. "We zijn gisteren weggeweest. Het laatste wat ik me herinner is een taxi om 7 uur 's morgens ..." De actrice heeft er duidelijk een plezante nacht op zitten. Maar zodra ze voor het oog van de camera van Goesting staat, valt alle vermoeidheid van haar af en begint ze meteen te stralen. Van een stevig staaltje acteerwerk gesproken.

Ga je eigenlijk vaak uit tot in de vroege uurtjes?  
"Goh, zeker niet elke week. We komen wel veel onder de mensen, maar dat heeft vaak met toneel te maken. Als je gaat kijken naar iemand z'n theatervoorstelling, of wanneer je zelf speelt, wordt er altijd nog iets gedronken en kan het wel laat worden. Maar dat is niet uitgaan, dat is op café gaan."  

Die feestjes zijn dus niet te vergelijken met een uitstapje naar de Charlatan, waar Belgica, je recentste filmprestatie over gaat?
"Nee, de Charlatan is geen gewoon café, hé. Dat is een muziek- en danstempel! Vannacht ben ik wel naar een discotheek geweest, maar dat gebeurt echt niet veel. Twee keer op een jaar misschien."  

Je vriend Felix van Groeningen heeft de film geregisseerd. Hoe intens was de opnameperiode voor jullie? 
"Ik heb geen erg grote rol, maar dat kwam goed uit want daarnaast had ik nog optredens en repetities. En sowieso vraagt een film altijd erg veel van je. Omdat Felix constant in Gent moest zijn, hebben we er een appartementje gehuurd. Ik was dus altijd in de buurt en ik ging vaak mee naar de set, zelfs als ik niet moest draaien. Zo tijdelijk je hele leven aanpassen maakt het allemaal nog intenser. Maar het is natuurlijk wel heel leuk."

Greetje Van Buggenhout

GRIEZELIG

Jullie werken vaak samen. Lukt dat altijd gemakkelijk?
"Wel, Felix werkt nu aan een project in Amerika. Dus dat gaat het komende anderhalf jaar helemaal anders zijn. Dat vind ik eigenlijk best griezelig."  

Hoe lang zijn jullie precies samen?
"Bijna 9 jaar. Felix had mijn eindwerk gezien en een jaar later kreeg ik vanuit het niets een telefoontje met de vraag of ik hem wou ontmoeten voor een mogelijke rol in zijn film 'Dagen Zonder Lief'. Zo hebben we elkaar ontmoet. Hij zegt dat de vonk bij hem toen al is overgeslagen. Bij mij niet. Ik ben pas een jaar later verliefd geworden op hem. Tegen dan was hij al niet meer verliefd op mij, dus dat was eventjes lastig. (lacht) Wij zijn pas een koppel geworden toen hij wat later naar Antwerpen verhuisde. Ik was in Antwerpen blijven plakken na mijn studies en daardoor een van zijn enige vrienden in de stad, zei hij. Dus we hebben toen veel afgesproken, ik heb hem wat terrasjes getoond, ... zo is het gebeurd." Oorspronkelijk kom je van de Vlaamse Ardennen.

Zou je overwegen om terug op den buiten te gaan wonen?
"Ik woon heel graag in de stad, maar als je kinderen hebt, lijkt het me misschien toch een optie om in 't groen te wonen. En het groen rond Antwerpen is nogal saai en plat, in mijn ogen. Terwijl dat in de Vlaamse Ardennen gewoon magnifiek is. Met al die heuvels, de vergezichten, ... Ik vond het heel fijn om daar op te groeien. Wij woonden in Wannegem, een kleine deelgemeente van Kruishoutem. Zo'n dorp waar iedereen naar dezelfde school gaat en waar iedereen elkaar kent. Dat was een hele veilige omgeving, we konden altijd buiten spelen. Zoiets bepaalt toch je hele jeugd?"

Toen ik naar de toneelschool ging, waren mijn ouders zelf de weg kwijt. Ga maar, maak jezelf gelukkig, want wij weten het eigenlijk ook allemaal niet meer, zeiden ze

Charlotte Vandermeersch

ANTWAARPS KLAPPEN

Kreeg je als tiener veel vrijheid?
"De keerzijde aan wonen buiten de stad is dat je vaak een auto nodig hebt om ergens te raken. Ik fietste wel naar school, maar als ik naar een fuif wou dan bracht mijn moeder mij altijd. Eigenlijk was dat wel een luxe. Maar dat wou wel zeggen dat ik na een feestje al om 1 uur naar huis moest. Echt de moeite is dat niet. (lacht) Al waren er ook niet zo veel opties om uit te gaan. Er was gewoon dé scoutsfuif of dé boerenfuif, in een tent. Natuurlijk was het plezant dat ik daar iedereen kende. Maar ik werd toen al getrokken door het stadsleven. Ik speel  al sinds mijn elfde toneel in Gent. Mama zette mij af aan het station van Oudenaarde en van daaruit nam ik de trein en daarna de tram. In de stad voelde ik me helemaal vrij. Dat vond ik fantastisch."  

Wist je toen al dat je verder wou gaan in het theater?
"Toch wel, ja. Ik besefte al dat ik het écht leuk vond en ik ben er sindsdien altijd mee blijven doorgaan. Mijn ouders hebben mijn hobby altijd gesteund. En op het moment dat ik naar de toneelschool ging, waren ze zelf helemaal de weg kwijt dus ze maakten zich niet druk over mijn toekomst. Ze hadden geen levenslessen te geven. Ze waren toen aan het scheiden, er waren veel problemen, ...  Maar ze waren wel heel lief hoor. 'Ga maar, maak jezelf maar gelukkig, want wij weten het eigenlijk ook allemaal niet meer', zeiden ze. De enige voorwaarde van mijn vader was dat ik geen Antwaarps begon te klappen. Daar heb ik me aan gehouden."

Greetje Van Buggenhout

GLITTER & GLAMOUR

Jullie zijn twee jaar geleden naar de VS afgezakt voor de Oscars, toen Felix zijn film 'The Broken Circle Breakdown' genomineerd was. Wat vond je van de glitter & glamour in Hollywood?
"De show zelf was prachtig. Heel chic, heel ceremonieel. Maar de mensen die op de rode loper staan, spelen ook maar een rolletje. Als ze thuiskomen zijn ze weer gewoon zichzelf. Die glitter- en glamourwereld bestaat eigenlijk niet. Dat is maar een deeltje van het leven van die acteurs en regisseurs. In Hollywood wordt er wel veel aandacht besteed aan die ceremonies en prijzen. Zeker de Oscars. Mensen maken films in de hoop dat ze er iets mee winnen en acteurs pluizen scripts uit op zoek naar en 'Oscarrol'. Ik ben blij dat het bij ons niet zo'n competitie is. Ik geniet er gewoon van om iemand goed te zien spelen. Het is toch belangrijker dat het publiek zich met een acteur kan identificeren, dat zij naar hem of haar opkijken, dan dat die een Oscar heeft?"  

Als actrice moet je het voor een groot deel van je uiterlijk hebben. In hoeverre ben jij daarmee bezig?
"Het is moeilijk om je uitstraling te beïnvloeden. Als je een camera op iemand zet wordt de ene persoon mooier en de andere minder. Je moet jezelf heel goed leren kennen om daar iets van controle over te krijgen. Je moet naar jezelf kijken. Ik denk dat veel acteurs daarmee bezig zijn. Daarnaast krijg ik een aantal keer per jaar een grote opvlieging qua kuren, diëten en sporten. Zoals nu, want de opnames voor De Premier komen eraan. In de tussentijd eet en drink ik wat ik wil, dus er komen nogal wat kilootjes bij. Op een dag word ik wakker en vind ik dat het er te veel zijn. Dan ga ik op dieet. Dat merk je direct aan mijn Tupperwarepotjes. Ik maak dan 's morgens eten klaar voor 's middags en 's avonds, zodat ik geen broodje moet gaan kopen en de hele dag gezond kan eten. Ik zondig soms wel, maar doorgaans lukt het me vrij goed om me in te houden. Dat moet wel. Het is alles of niets. Als ik de deur op een kier zet, is het toch om zeep."

Met diëten is het alles of niks, als ik de deur op een kier zet, is het toch om zeep

Charlotte Vandermeersch
Greetje Van Buggenhout

GEEN VRIEND

Opnames voor een nieuwe film, optredens met je theatergezelschap Lazarus, het belooft weer een drukke tijd te worden.
"Het is altijd een uitdaging om verschillende projecten te combineren. Je moet alles goed voorbereiden, want van de ene dag op de andere moet je totaal verschillende rollen spelen. Ik heb de luxe dat ik nog geen kind heb waar ik me ook op moet focussen. En de komende tijd ook geen vriend. (lacht) Ik kan daar echt melancholisch over worden, maar ik probeer er toch het beste van in te zien. Ik heb nu de vrijheid om uitsluitend met mezelf en mijn job bezig te zijn. Ik kan ja of nee zeggen als ik wil, uitgaan wanneer ik wil, eten en slapen en wanneer ik wil. Pure vrijheid! Natuurlijk is dat niet het hoogste goed. Dat besef ik, dat gaat nog veranderen in volgende fases van mijn leven. Maar ik hou die vrijheid vast. Ik koester ze, zo lang ze er nog is."  

Nu is jouw leven heel onregelmatig. Je lijkt me niet het type dat gelukkig zou zijn met dagen die er altijd hetzelfde uitzien.
"Dat is inderdaad wat mij het moeilijkste lijkt aan kinderen. Dat schema waarin je terechtkomt. Als je nu gewoon een kleintje op de wereld kon zetten dat met je mag meelopen, in het bos achter je aan kan crossen, in je nek zitten. Dan had ik dat al lang gedaan. Maar nee! Dat kind moet naar school! Je moet al die stramienen volgen van de opvoeding en van het leven. Ik voelde me zo bevrijd na mijn schooltijd. Opeens kon ik mijn leven zelf organiseren. Om dat nu opnieuw af te geven... Ik weet het niet." 

Dat is het enige wat je tegenhoudt om een kind te krijgen?
"Ja. Misschien moeten Felix en ik gewoon de wereld gaan rondtrekken, samen met een professor die de kinderen kan onderwijzen. Van op de top van de Kilimanjaro. In plaats van over vulkanen te leren, kunnen we ze beklimmen. 'Jongens, vandaag gaan we leren wat het is om door te zetten! En dan kijken we hoe een vulkaan er vanbinnen uitziet!' Ik ga het zo proberen aan te pakken denk ik, gewoon het hele systeem omzeilen. (lacht) Stel je voor zeg. Dat ik alles achterlaat en in het bos ga gaan wonen om mijn kinderen daar op te voeden. Tussen de bananenbomen. Ha! Het lijkt me nog leuk. Zo kunnen ontsnappen."

Greetje Van Buggenhout