Exclusief voor abonnees

3 families in de mode: “We doen het uit passie, anders hou je dit niet vol”

 Nele en Veerle Van Doorslaer van A Suivre.
Frederik Vercruysse Nele en Veerle Van Doorslaer van A Suivre.
Ze delen een werkplek maar ook een bloedband. Ze zijn elkaars rots in de woelige branding van de modewereld. Drie families over hun passie voor de job en hun liefde voor elkaar.

De familie Torfs: “Het enthousiasme van Wouter werkt aanstekelijk”

Wouter & Tine Torfs
Noortje Palmers Wouter & Tine Torfs

Torfs is een bedrijf met tonnen geschiedenis. Voelen jullie die druk?

Tine: “Ik leg de lat alvast hoger dan in andere bedrijven waar ik gewerkt heb. Ik ben tamelijk onzeker maar hier heb ik dat, vreemd genoeg, nog meer. Je weet dat er veel vertrouwen is, maar om dat waar te maken, dat geeft toch wat stress.”

Alexander: “Als familielid loop je toch onder een loep in een familiebedrijf. Je wil bewijzen dat je het niet zomaar in de schoot geworpen krijgt.”

Lise: “Dat we al zo lang bestaan, is iets waar ik eerder fier op ben dan me druk over maak. Al geef ik toe dat ik soms durf wakker te liggen van de toekomst van ons bedrijf. Iedereen weet dat de retail onder druk staat, en zeker onder Wouter heeft het bedrijf een heel straf parcours gereden, met veel groei. Hoe gaan we dat in de toekomst verderzetten? Ik geloof er heel sterk in dat we dat kunnen, maar het wordt een pittige uitdaging.”

Vind je dat ze het nu moeilijker hebben dan jij destijds, Wouter?

Wouter: “Ik denk het wel. Verandering is van alle tijden, maar de snelheid waarmee de verandering nu gebeurt, is ongezien. Heel dat verhaal van e-commerce, de opkomst van internationale spelers … Dertig jaar geleden was er geen internet, laat staan concurrentie van over de hele wereld. Innoveren en kort op de bal spelen is dan de boodschap, en daarvoor heb je jonge mensen nodig.”

Wanneer wisten jullie, als jonkies, dat jullie bij Torfs wilden werken?

Tine: “De eerste keer dat ik dat uitsprak, was ik zestien. Thuis ging het er keivaak over en onbewust neem je dat op. Ik wilde eigenlijk op iets latere leeftijd bij Torfs beginnen, omdat ik eerst elders ervaring wilde opbouwen. Maar de functie van marketingassistent kwam vrij en ik wist: als ik dit niet doe, is mijn kans verkeken en zal ik spijt hebben.”

Alexander: “Ik ben kort zelfstandig geweest, maar toen ik ging samenwonen met mijn ex-vriendin, zocht ik iets met meer zekerheid. Vijf jaar geleden begon ik als assistent-winkelmanager, nu ben ik onder meer assistent-outletmanager.”
Lise: “Voor mij was werken in het familiebedrijf zeker niet mijn grote droom. Mijn ouders zaten bij ‘Artsen Zonder Grenzen’ en ik ben in Zimbabwe geboren. De eerste jaren van mijn leven heb ik op blote voeten doorgebracht, dus een passie voor schoenen was er niet echt. Maar het enthousiasme van Wouter werkte aanstekelijk.”

Eva: “Ik was fiscaal juriste, maar dat lag me niet. Ik doe nu een opleidingstraject van twee jaar in onze winkel in Deinze. Dat ligt ver weg van wat ik in het leven dacht te doen, maar in zeven maanden heb ik al meer geleerd dan in al die jaren op de unief en in mijn eerste job.”

Wouter: “Het grote verschil tussen hen en mij is dat de familie op voorhand vastgelegd heeft hoe je als familie carrière kan maken binnen het bedrijf. Bij mij was dat de bomma die zei: ‘Zou dat niets voor u zijn?’ En veertien dagen later was het beklonken. Nu is er een familiecharter dat dat allemaal haarfijn vastlegt. Er worden geen jobs gecreëerd, bij een vacature word je geëvalueerd als een ander en pas als je de juiste persoon voor de job blijkt te zijn, word je aangenomen. Maar het is niet: chic bureau, mooie wagen, secretaresse … Dat is de kortste weg naar het einde van het bedrijf.”

Eva, Alexander en Lise Torfs
Noortje Palmers Eva, Alexander en Lise Torfs

Hoe reageren de collega’s als er iemand van de familie bij komt?

Alexander: “Er zijn er die er geen probleem van maken, anderen hebben het daar wat moeilijker mee. Ik ben met open armen op de zaak ontvangen en ze behandelen me niet anders. Het is ook wat je zelf afdwingt. Ik moet niet proberen om de ‘m’as-tu vu’ uit te hangen.”

Wouter: “Lise, Alexander en Eva hebben ook veel goodwill gecreëerd door eerst te solliciteren voor de job van winkelassistent. Dat is werken op zaterdag, en soms ook op zondag. Niet zoveel hooggeschoolde mensen doen dat, hè.”

Zie jij tussen dat jong geweld al een afgetekende opvolger voor jou?

Wouter: “Er resten me nog vier jaar. Ik heb nog tijd om in alle rust de dingen te laten rijpen. Het is zeker niet zo dat we in de familie zeggen: het zal en het moet iemand van de familie zijn.”

Wouter wordt gelauwerd voor zijn people- skills. Wat waarderen jullie aan hem?

Tine: “Voor mij is hij ook mijn papa en zijn zijn kwaliteiten vanzelfsprekend. Ik zie wel dat hij een andere baas is dan anderen. Ik ben daar superfier op.”

Lise: “De Wouter die iedereen kent van in de media, is ook zoals hij écht is. Onder zijn vleugels groei je ongelofelijk, omdat hij zoveel waardering geeft.”

Eva: “Om de twee maanden ga ik op gesprek bij Wouter. Wat wil ik? Hoe ziet hij het? Persoonlijke ontwikkeling is zo belangrijk voor hem.”

Je communiceert ook heel open. Toen je in 2014 nierkanker had, vertelde je dat direct aan je personeel.

Wouter: “Ik zie hen als uitgebreide familie. Hoe onze familie is, is ook het bedrijf: liefdevol, zorgzaam.Maar als er iets gebeurt, wordt dat ook uitgesproken. We zijn allemaal maar mensen, we kunnen allemaal iets voorhebben in ons privéleven of met onze gezondheid. Het is een illusie dat je problemen zomaar kan wegmoffelen, het is beter ze te laten zijn.”

Torfs

• opgericht in 1948 door Louis Torfs en Jeanne Breugelmans

• geleid door Wouter Torfs (61). Ook zijn dochter Tine (24), neef Alexander Torfs (28) en nichtjes Eva (26) en Lise (32) Conix zijn werkzaam in het bedrijf

• intussen zijn er 76 Torfs-winkels en 5 winkels van The Athlete’s Foot

• medeoprichter van social selling platform Avail

• aantal medewerkers: 710

De familie Janssens: “Papa is de eerste die de deur opendoet en de laatste die ze sluit”

Geert Janssens
Raïs De Weerdt Geert Janssens

Hoe ben jij in de familiezaak beland, Eva?

Eva: “Het was nooit mijn ambitie om mee in de zaak te gaan. Dat vond ik not done; ik wou zelf mijn carrièrepad uitstippelen. Ik kon het goed uitleggen en wilde rechten doen. Maar toen ik op mijn zeventiende twee ongelukken kreeg en noodgedwongen mijn laatste jaar opnieuw moest doen, had ik meer tijd om na te denken en werd het dan toch mode. Ik heb eerst bij andere merken gewerkt. Maar ik miste de sfeer hier zo hard.”

Geert: “Eva is erbij gekomen toen het slecht ging met de zaak. We verkochten couturestoffen en het publiek bleef weg. We moeten daar eerlijk in zijn: we hebben zwarte sneeuw gezien.”

Eva: “Het was dus schakelen: oké, jongens, hoe redden we ons hieruit? Na een jaar wist ik het: we beginnen zelf een atelier.”

Eva Janssens
Raïs De Weerdt Eva Janssens

En hoe loopt dat?

Eva: “We zijn gegroeid naar meer omzet, meer mensen in dienst en meer kracht. Het is zo geëvolueerd dat we nu alleen nog bruids- en suitekleding maken op maat. Mijn naam is intussen bekend in het bruidswereldje. Daarom zijn we ook afgestapt van onze vorige naam, Janssens Fabrics & Tailoring, en is het nu gewoon Eva Janssens geworden.”

Chantal: “In het begin vond Eva dat raar, omdat het nu precies alleen maar over haar gaat. Maar dat is op een manier ook zo. Zij is de toekomst van het huis. Zij gaat die berg op, terwijl wij afdalen.”

Geert: “Zij is het vuur, maar wij zijn zeker nog geen as. (lacht)”

Eva: “Papa is de eerste die de deur opendoet en de laatste die ze sluit, en tussendoor zien we hem niet. (lacht) Hij doet boodschappen, pikt mijn zoontje Remi op van school, haalt verzendingen af bij het atelier. Hij doet alleen nog de uitvoerende werkjes waar hij zin in heeft, maar al de verantwoordelijkheden zijn weg. En door mijn mama ligt alles hier spic en span.’’

Chantal: “Ik maak ook samen met Eva de haaraccessoires en sluiers. Vroeger gaven we advies aan de naaisters die bij ons de stoffen kochten, maar het eindresultaat zagen we nooit. Nu komt een jurk voor onze ogen tot leven. Heerlijk!”

Eva: “Het gaat er hier soms heel emotioneel aan toe. Het gaat over een kledingstuk, maar we zijn wel onderdeel van de belangrijkste dag in iemands leven. Dat moet er boenk op zijn.”

Chantal Janssens
Raïs De Weerdt Chantal Janssens

Ben je zelf romantisch aangelegd?

Eva: “Ik geloof in de waarde van trouwen, en ik ben zelf ook getrouwd. Met mijn ouders heb ik ook een mooi voorbeeld gekregen. Er is hier zoveel liefde en warmte. En het werkt aanstekelijk, want intussen helpt mijn man Ben ook mee.”

Geert: “De dag komt dat hij, of iemand anders, het hier moet trekken met Eva.”

Eva: “Ik wil daar nog niet aan denken, aan een toekomstbeeld zonder mijn ouders. Er zou iemand bij moeten komen in de winkel, maar ik stel dat telkens uit. Ik wil intact houden wat mama, papa en ik hebben, voor de tijd die ons nog rest.”

Eva Janssens

• Stoffen Janssens werd in 1919 opgericht door grootvader Remi

• geleid door Eva Janssens (33),die de zaak overnam van haar ouders Geert (69) en Chantal (60), er een atelier van maakte en er haar eigen naam aan gaf

• maken bruidsmode op maat; in het salon in Gent ontvangen ze klanten op afspraak

• aantal medewerkers: 7

Nele en Veerle Van Doorslaer: “Als kind speelden we al graag winkeltje”

Veerle Van Doorslaer
Frederik Vercruysse Veerle Van Doorslaer

Jullie zijn tien jaar bezig. Nooit gedacht om ermee te stoppen?

Nele: “Soms zeggen we weleens: waarom doen we dit toch allemaal? (lacht) Er komt zoveel bij kijken en het is vaak ploeteren. Het moet echt wel een passie zijn, anders doe je het niet meer vandaag.”

Veerle: “De jongste jaren is de mode er niet gemakkelijker op geworden. Veel merken vallen ertussenuit en de multimerkenboetieks hebben het moeilijk. Het is zeker niet de stabielste branche.”

Nele: “Ons uitgangspunt is altijd: we hebben hard gewerkt en er alles voor gedaan. Als het dan niet lukt? So be it!”

Wat doen jullie om relevant te blijven?

Veerle: “In het begin verkochten we nog feestkleding, maar dat is nu uit den boze. Mensen willen hun jurk ook kunnen doordragen. Je moet constant evolueren met nieuwe stijlen en merken.”

Veerle: “Zo zijn we ook ons eigen merk gestart. We voelden dat daar nood aan was bij onze klanten. Bovendien waren we toe aan een uitdaging. Onze winkels stonden structureel op punt en het begon te kriebelen. Het mag niet te saai worden. We zijn ambitieuze beestjes. Niet uit macht of winstbejag, maar we moeten bezig blijven. Groot worden was nooit ons doel.”

In een vorig leven was jij advocate, Veerle, en jij zat in de vastgoedsector, Nele. Hoe is het idee voor A Suivre ontstaan?

Veerle: “Toen ik zwanger was en onze mannen in het buitenland werkten, kwam Nele bij mij wonen. Na een halfjaar nam ik de winkel van mijn schoonmoeder over en vroeg ik aan Nele: ‘Doe je niet mee?’”

Nele: “Hadden wij toen de passie om kleren te verkopen en te ontwerpen? Niet echt. Dat is de voorbije tien jaar gegroeid. Al speelden we als kind al graag winkeltje.”

Vallen er soms harde woorden tussen jullie?

Nele: “Nooit. Natuurlijk is er soms een meningsverschil, maar er moet een beetje punch in zitten.”

Veerle: “Soms geeft een grote beslissing ons stress. Zoals onlangs: gaan we de
boetiek in Gent sluiten? Maar zodra de knoop is doorgehakt, gaan we ervoor.”

Nele Van Doorslaer
Frederik Vercruysse Nele Van Doorslaer

Zijn jullie elkaar nooit beu?

Veerle: “Soms is het wel goed dat het vakantie is en we elkaar eens een week niet zien. Maar we zijn altijd blij om elkaar terug te zien. Soms gaan we ook samen op reis, en onze kinderen zijn vriendjes van elkaar. Nele heeft er vier, ik drie.”

Nele: “We komen uit een heel warme familie. Op zondagavond bij onze ouders of op feestjes gaat het echt niet over het werk. We hebben al zo weinig tijd met onze kinderen ’s avonds. Gelukkig zijn we goed georganiseerd en krijgen we veel hulp. We zijn blij dat onze mannen ons dit gunnen, want soms raken wij niet op het oudercontact.”

Veerle: “Ach, heeft niet elke werkende vrouw het daar soms moeilijk mee? (lacht)” 

A Suivre

• opgericht door zussen Nele (36) en Veerle (39) in 2008

• Hebben intussen zes multi-merkenboetieks: Brussel, Knokke, Kortrijk, Latem, Roeselare en Brugge (outlet)

• startten in 2018 hun eigen modelabel Collectors Club

• aantal medewerkers: 20




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.