Exclusief voor abonnees

“Je kan hier sneller naar de top dan gelijk waar”, twee Vlaamse vrouwen are living the dream in New York

Tommy Agriodimas en Julian Ungano
De ene werkt samen met Michelle Pfeiffer en is bevriend met Drew Barrymore. De andere zette dEUS op de wereldkaart en verkoopt kunst aan Brad Pitt. Eef Vicca (37) en Katelijne De Backer (57) are living the American dream: deze vrouwen voelen zich helemaal thuis in the city that never sleeps.

Eef Vicca (37): “De ene dag kijk je naar Sex and The City, de andere zit je met Sarah Jessica Parker campagnebeelden te kiezen. Het is crazy.”

Is vicepresident van communicatiebureau Factory PR en maakt PR-campagnes voor luxemerken met celebs als Michelle Pfeiffer en Drew Barrymore

Tommy Agriodimas en Julian Ungano

Eerst verhuisde ze voor de liefde naar Mallorca. Van daaruit ging het richting de Big Apple, waar ze nu vicepresident is van een communicatiebureau. Over minder dan vier maanden wordt Eef mama. “Onze baby is uitgerekend voor 4 juli. Independence Day. Amerikaanser kan niet.”

Hoe ben je in New York beland?

“Vijftien jaar geleden werkte ik bij pr-bureau UPR in Antwerpen. Ik was toen al samen met mijn Spaanse vriend Ramon – nu mijn man. Toen ik gevraagd werd om op het hoofdkantoor van Camper (schoenenmerk, red.) in Mallorca te gaan werken, was dat een buitenkans voor mij en Ramon. Hij verhuisde uit Valencia, ik liet Vlaanderen achter, en we begonnen from scratch op een eiland in de Méditerranée.”

“Heel toevallig kregen we eind 2012 allebei een promotiekans in New York. Ik kon aan de slag als hoofd pr en communicatie bij Camper, Ramon als commercieel directeur bij een Spaans luxetegelbedrijf. In mijn nieuwe pr-functie bouwde ik uit het niets een netwerk op, met pers, bloggers en celebs. Maar tegelijk bleef ik op mijn honger zitten: bij Camper kon ik alleen schoenen aanbieden, en in NY zag ik zoveel meer mogelijkheden. Ik veranderde van job en werd senior director bij Factory PR – een van de grootste communicatiebureaus van New York op het vlak van mode, tech en innovatie. Eind 2019 ging ik nog een stoel naar boven: ik ben nu vicepresident. Ik verbind luxemerken met celebs en probeer klanten in de juiste media te krijgen. Ook een merk als Tinder zit in mijn portfolio. Voor ’s werelds populairste datingapp is het moeilijk om nog veel zinvolle communicatie te doen. Maar toen bleek dat transgenders geband werden op de app, en Tinder in opspraak kwam, moesten we het imago rechttrekken. We bedachten de campagne ‘All Types, All Swipes’. We werkten samen met transgenders om duidelijk te maken dat iedereen op de app welkom is. Sindsdien heeft Tinder 37 verschillende mogelijkheden om jezelf mee te identificeren.”

Je werkt vaak nauw samen met celebs: hoe gaat dat in zijn werk?

“Ik werkte met Michelle Pfeiffer toen ze haar parfumlijn Henry Rose lanceerde. En ja, zij zit dan gewoon tegenover mij aan het bureau met een koffietje. Als onze twee kantoorhondjes in de vergaderruimte proberen te komen, stuur ik ze weg, terwijl zij ze lieflijk binnenlaat. (lacht) Ik zorg ervoor dat de belangrijkste pers van Amerika erbij is: de hoofdredactie van de Amerikaanse Elle bijvoorbeeld. Ook Kora Organics, de beautylijn van topmodel Miranda Kerr, vertegenwoordigen wij. En ik werkte samen met Sarah Jessica Parker toen die haar eigen zonnebrillencollectie uitbracht.”

Grappig, want je hebt zelf een hoog Sex and the City-gehalte à la Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker, red.).

“Dat heb ik hier nog al gehoord. Zelfs mijn mama zei het onlangs: ‘Jij lijkt steeds meer op haar.’ (lacht) Het is crazy: de ene dag kijk je op tv naar Sex and the City, de andere dag zit je samen met die actrice aan je computer te kiezen welk beeld het best gelukt is. Soms kom ik Paris Hilton tegen in het uitgaansleven, of sta ik plots backstage bij de Backstreet Boys – mijn zus had destijds al hun posters in haar slaapkamer hangen (lacht) – en sla ik een praatje met die mannen over mijn zwangerschap. Op zulke momenten moet ik me wel eens in de arm knijpen, ja. Ook met Drew Barrymore werkte ik al samen, zij is een heel fijne vrouw. Ik was zelfs welkom bij haar thuis.”

Het klinkt als een heel glamoureus leven.

“Dat is het zeker niet altijd. Het is vooral hard werken, eerlijk gezegd. Als ik met een A-lister (een echte beroemdheid, red.) op foto sta, is dat niet alleen voor mezelf maar ook voor het bedrijf. Het toont welk netwerk ik heb weten op te bouwen als professional. De werkdagen zijn lang, de concurrentie is hard. En die foto’s met celebs heeft iedereen gezien, maar soms moet ik bijvoorbeeld een innovatief kankeronderzoek in de bladen krijgen. En moet ik tien mails sturen naar een gespecialiseerde journalist, en blijven volhouden, tot die eindelijk antwoordt. Dát werk ziet niemand. (lachje)”

Voel je je hier echt ‘thuis’?

“New York is mijn thuis. Die eerste maanden na Mallorca waren niet evident: Ramon en ik moesten van nul ons leven heropbouwen. Maar ik zou vandaag niet meer zonder deze stad kunnen. De energie. De sfeer. De American dream die zo tastbaar is. Als je in New York voor je doel gaat en je geeft het beste van jezelf én je talent wordt erkend? Dan zijn er zoveel mogelijkheden om snel door te groeien. Je kan hier sneller naar de top dan gelijk waar.”

Je bent nu bijna zes maanden zwanger: hoe ga je dat organiseren?

“Goede vraag. (lacht) Ramon en ik hebben allebei een zeer goeie job. Die financiële zekerheid is nodig, want als we ons kindje naar de crèche willen brengen, kost dat al snel tot 3.600 dollar per maand. Ben ik tien minuten te laat op de crèche? Dan kost dat 35 dollar extra. Ik overweeg een nanny, we zijn er nog niet uit. Ook school en studies zijn hier erg duur. Ik heb mensen in mijn team die nog altijd hun studentenschulden aan het afbetalen zijn. Wat de bevalling betreft, ben ik aangenaam verrast: in het duurste geval, met een keizersnede bijvoorbeeld, zou dat ‘maar’ 1.000 dollar kosten. Een bezoek aan de gynaecoloog, inclusief 3D-echo, kost hier 40 dollar. Maar evengoed zijn er minder leuke verrassingen: onlangs moest ik voor een banale ingreep naar de tandarts en dat kostte, ondanks mijn ziekteverzekering, 6.000 dollar. De gezondheidszorg is het grootste pijnpunt.”

En Trump.

“(lachje) Ik ben ook geen fan. In New York zijn we gelukkig meer vrijdenkend en democratisch, net zoals in andere kuststeden als Boston, San Francisco en Los Angeles. Maar alles wat daartussenin ligt? (haalt de schouders op)”

Je voedt binnenkort je kindje op zonder familie in de buurt: vind je dat jammer?

“Ik ben al meer dan tien jaar weg uit België. Natuurlijk zou ik het fijn vinden, en wellicht ís het een pak makkelijker, met ouders en schoonouders die om de hoek wonen. Maar we zijn hier echt gelukkig. En onze vrienden staan te popelen om te helpen. Ons moeke zou normaal op 19 mei komen, maar de

situatie ziet er op dit moment zo onzeker uit. Op 23 mei geef ik normaal een babyshower – een Amerikaanse traditie waarbij je de geboorte op voorhand ‘viert’ – en dan hoop ik dat het tij gekeerd is. Want ook een aantal beste vrienden uit LA zouden komen, maar het zou me niet verbazen mocht Trump ook lokaal reizen afschaffen. Ons moeke organiseert het feestje mee. Ik weet nu al dat ze opgelucht zal zijn zodra ze ziet hoe goed ik omringd ben met vrienden en vriendinnen.”

Had ons moeke ooit gedacht dat haar dochter in New York zou stranden?

“Ik had het zelf niet verwacht. In mijn hoofd ben ik nog altijd dat meisje uit Aarschot. Die op een dag ging studeren in de grote stad. Antwerpen. En die daar een supertoffe eerste job had en dacht: dit is het, zotter wordt het niet. Het werd zoveel zotter dan ik ooit had durven dromen.”

Katelijne De Backer (57): ‘Mensen zeggen: “Wauw je hebt het gemaakt in New York.’ Het is hard werken, focussen en jezelf regelmatig heruitvinden.”

Na een carrière bij MTV werd ze directeur van de prestigieuze New Yorkse kunstbeurs The Armory Show

Tommy Agriodimas en Julian Ungano

Als twintiger werkte Katelijne De Backer, samen met haar toenmalige vriend Marcel Vanthilt, voor MTV in Londen. Tien jaar later begon ze aan een nieuw avontuur in New York City. Vanuit het niets naar de top in de kunstwereld? Yes, she can.

“Ik ben opgegroeid over ’t water. In Burcht. Op mijn achttiende ging ik sociologie studeren aan de VUB. Op een van de studentenfuiven draaide Marcel (Vanthilt, red.) plaatjes: daar zag ik hem voor het eerst. We woonden een aantal jaar samen in Brussel, maar op een dag was Marcel het beu in België. Hij wilde naar Londen. Terwijl we volop aan het verhuizen waren, kregen we een tip van Ben Crabbé: het net opgestarte MTV Europe zocht veejays. Marcel mocht auditie komen doen en kon er beginnen. Ik kon er tijdelijk iemand vervangen en ben uiteindelijk tien jaar gebleven. (lacht) Eerst als productieassistente, daarna als producer-director. Ik had geen tv-opleiding, maar had mijn ogen en oren constant open voor nieuwe muziek en trends. Een carrière wordt nergens op een dienblad aangeboden. Je moet de kans zoeken. En zíén.”

Jij bent mee verantwoordelijk voor het succes van dEUS: hoe heb je dat aangepakt?

“Ik was bij MTV producer van het alternatieve muziekprogramma. Een vriendin van me werkte voor het Amerikaanse platenlabel Sub Pop, dat Nirvana ontdekt had. ‘Er treedt een Belgische groep op. Ga je mee?’ vroeg ze op een dag. Meestal kwam ik teleurgesteld thuis van Belgische bands. Omdat ik voelde: ik zie wie ze willen worden, of imiteren. Maar dat had ik bij dEUS niet. Zij waren zo anders, zo éígen. Ik was meteen overtuigd, en al helemaal toen ik de videoclip van Suds & Soda zag. Wij zetten dEUS direct op de A-list. Ik had de mogelijkheid om hen te ‘pushen’. Die ‘nieuwe groep uit België’ ging Europa rond dankzij MTV. Tom (Barman, frontman dEUS, red.) zei: ‘Wij gingen op tournee en traden op in Israël: de zaal zat vol mensen die onze nummers écht kenden.’ Ook Soulwax, Front 242, Evil Superstars en anderen heb ik zo kunnen promoten.”

Je relatie met Marcel stopte, jij bleef in Londen. Waarom koos je daarna voor New York City?

“Ik voelde mezelf ouder worden. Nieuwe groepen ontdekken, naar concerten gaan waar ik de oudste in de zaal was? Ik kon dat niet blijven doen. Mijn droom was om een macrobiotisch restaurant te openen. Ik was al een aantal keren in New York geweest, voor de Amerikaanse MTV, en had daar een macrobiotisch restaurant ontdekt. Ik vroeg of ik er drie maanden stage kon doen. Dat mocht. (lachje) Maar horeca bleek toch niet mijn ding. In die periode leerde ik mijn toenmalige man – een Belg in New York – kennen en was er een kantelmoment: ik schreef wel honderd brieven met één boodschap: I’m available”.

Niet veel later werkte je voor de grootste kunstbeurs ter wereld.

“(lachje) Soms moet je wat geluk hebben, zeker? Ik begon er als assistent en klom stilletjesaan omhoog. Uiteindelijk werd ik executive director van de legendarische The Armory Show. Ik leidde de hele organisatie en moest kunnen omgaan met zowel de mensen die de lampen ophingen als met de galerijen die de kunst aanboden en de vips die kunst kwamen kopen.”

Hoe werkt zo’n kunstbeurs precies?

“Je hebt galerijen die werk verkopen van ‘overleden’ artiesten en galerijen die het werk van ‘levende’ artiesten verkopen. Op The Armory Show is er alleen ‘new art from living artists’. De meeste kunstwerken werden verkocht tijdens de private preview, maar de beurs was in totaal vijf dagen open.”

Aan welke bekende mensen verkocht je kunst?

“Zelf verkocht ik niet letterlijk, maar de galeriehouders wel. Zo kwam Leonardo DiCaprio vaak langs, en Brad Pitt. John McEnroe was een vaste bezoeker, net als Steve Martin, Stephanie Seymour, Michael Stipe, Lance Armstrong en Ralph Lauren. Je zag er dé beau monde van New York City en steenrijke collectioneurs van over de hele wereld. Intussen zijn er zoveel beurzen dat velen nu eerder hun art advisor op pad sturen.”

Hoe is het dagelijkse leven in New York?

“Ik woon nog altijd doodgraag in Brooklyn. Ik ben gescheiden maar mijn ex en ik hebben een goede verstandhouding. Onze zoon is een échte New Yorker (lachje), maar een kind opvoeden in New York, zonder familie en een bestaand sociaal vangnet, was niet altijd evident. Mijn ex en ik hadden allebei een serieuze carrière, en hoe kindvriendelijk de stad ook is – op elke hoek een speeltuin – de opvang is ontzettend duur. Je kan nog zo georganiseerd zijn als je wil, maar het was vaak lastig. Met een ziek kind bijvoorbeeld wordt het vaak een juggling act, zoals ze dat hier zeggen.”

Je hebt nog familie in België. Mis je hen?

“Uiteraard missen we elkaar. Mijn ouders worden een dagje ouder maar ze zijn in goede gezondheid. En ik heb gelukkig twee zussen. Het gebeurt dat zij iets moeten regelen voor mijn ouders en ik me schuldig en onmachtig voel: ‘Kan ik van hieruit iets doen?’ Maar ook al zit er een oceaan tussen: dankzij Skype heb ik toch het gevoel dat we dicht bij elkaar zijn.”

Succesvol zijn in New York: is dat voor iedereen weggelegd?

“Mensen zeggen: ‘Wauw, je hebt het gemaakt in New York’, maar volgens mij is dat niet anders dan elders. Het is hard werken, gefocust zijn en jezelf regelmatig heruitvinden. Ik ben een aantal keer van carrière veranderd. Ik ga nu bijvoorbeeld een alternatieve reisgids schrijven: Hidden Brooklyn. Het helpt ook dat ik na tien jaar in Londen en véél reizen nergens bang voor ben. Zet mij in het midden van Mexico City en ik trek mijn plan. Een grote troef van deze stad: ik doe alles te voet of met het openbaar vervoer. De metro rijdt hier 24 uur per dag.”

Voel jij je meer New Yorkse dan Burchtse intussen?

“Absoluut. Sinds 11 september 2001 voel ik me nog méér verbonden met de New Yorkers. Ik was op mijn werk toen de vliegtuigen de WTC-torens in gingen. Het tweede vliegtuig heb ik met eigen ogen in de toren zien vliegen. Heel heftig. Ik dacht: het is oorlog. Dat beeld heeft me lang achtervolgd. Ik ben jaren niet naar Ground Zero kunnen gaan. En als ik er toch kwam, sprongen de tranen me in de ogen. Maar hoe de stad daarna reageerde? De solidariteit? De wederopbouw? De samenhorigheid? De sfeer ‘Mannen, ze gaan ons hier niet kleinkrijgen’? Dat schept een ongelooflijk sterke band. Ik woon hier nu 23 jaar en ik zou nergens anders in Amerika kunnen wonen.”