Exclusief voor abonnees

“Hoe ernstig onze job ook is, we willen dat speelse bewaren”: Cathérine Moerkerke & Goedele Wachters waaien uit na de coronastorm

Nieuwsankers Cathérine Moerkerke (43) & Goedele Wachters (45) op het strand

Filip Van Roe
Filip Van Roe Filip Van Roe
Voeten in het zand. Wind in de haren. En vakantie in zicht. VRT- en VTM-collega’s Goedele Wachters en Cathérine Moerkerke waaien uit aan de kust na een van de meest memorabele periodes uit hun carrière. Twee nieuwsankers als houvast in de coronastorm. “Het is tof om een rots in de branding te zijn.”

Laten we beginnen met de gelijkenissen. Ze studeerden allebei vertaler-tolk, startten hun carrière bij de radio, daarna televisie. Eéntje gooide haar anker uit op VTM, ééntje op VRT. Cathérine is mama van Mona-Marie (13) en Elliot (8), Goedele van Elien (9) en Sander (11). Twee straffe, schone vrouwen, die het meisje in zichzelf nooit willen verliezen. “Hoe ernstig onze job ook is, we willen dat speelse bewaren. Niks leuker dan het zotteke uithangen!”

Kennen jullie elkaar goed?

Goedele: “Helaas niet. Ik ken Cathérine van toen we allebei jonge reporters waren. Ik voor VRT, zij voor VTM. We stonden op dezelfde stoepen en interviewden dezelfde mensen. Sinds we anker zijn, komen we elkaar niet vaak meer tegen.”

Kijken jullie naar elkaars uitzendingen?

Cathérine: “Zeker. Ik ben altijd benieuwd hoe zij het hebben aangepakt. Het is logisch dat je je collega’s in de gaten houdt.”

Je zegt ‘collega’s’. Het is geen concurrentie?

Cathérine: “Zo voelt het niet, toch?”

Goedele: “Concurrentie houdt scherp, maar ik heb nooit het gevoel dat het tussen mensen speelt. Eerder tussen bazen, of instellingen. Uit onderzoek blijkt wel dat er nog altijd vaste kijkers zijn van de ene zender of de andere. Maar ik denk dat een grote groep ook switcht, hoor.”

Cathérine: “De uitzendingen zijn vrij gelijkaardig geworden. Er is lang smalend gedaan over ‘de prijs van de tomaten’, een item in onze allereerste nieuwsuitzending. We zitten nu inhoudelijk veel dichter bij Het Journaal.”

Goedele: “En wij zijn iets meer ‘des mensen’ geworden.”

Ter gelegenheid van deze pax media op de plage: wat vinden jullie van elkaar?

Goedele: “De eerste keer dat ik jou als anker zag, Cathérine, dacht ik: amai, wat een frisse verschijning. Jij plakte van de eerste keer op het scherm. Met zo’n sprankeling! Je kwam meteen geloofwaardig over.”

Cathérine: “En ik herinner me jouw live verslaggeving over de tsunami en ik wist: dát wordt het volgende VRT-nieuwsanker (Goedele werkte eerst zeven jaar als verslaggever, red.). Ze heeft de looks en het professionalisme. Je sprong eruit.”

Wat maakt van iemand een goed nieuwsanker?

Goedele: “Ik heb er lang over gedaan om me op mijn gemak te voelen, ook bij een technisch mankement, of een verspreking. Volgens mij heb jij daar geen last van gehad, hè? (Cathérine knikt van wel) Wel, dat kon je dan beter verstoppen dan ik (lachje).”

Cathérine: “Ik vind het livegegeven nog altijd spannend. Een anker moet uiteraard goede kennis hebben van de actualiteit. Als je méé bent, klopt het verhaal. En verder? Rust uitstralen.”

Goedele: “Ik vind dat je een goed anker bent zodra je er iets van je persoonlijkheid in kan leggen. Maar dat is zoeken. ­Hoever mag je daarin gaan?”

Cathérine: “Dat weet ik soms niet. Onlangs kreeg ik commentaar op het feit dat ik een intro over president Trump op ‘een cynische manier’ gebracht had. Volgens een kijker was ik ‘een Trump-hater’.”

Goedele: “Ja, da’s moeilijk. Je mag als anker niet laten blijken of je voor of tegen de beslissingen van Trump bent – dat is niet onze taak.”

Goedele.
Filip Van Roe Goedele.

Waar waren jullie toen de lockdown afgekondigd werd?

Cathérine: “Ik was thuis. Ik geloofde het niet. Dit kan toch niet? Gaat het land dicht? Onmiddellijk schoot ik in een praktische modus: wat met de ­kinderen? Met mijn mama? Ik dacht alleen aan mijn privéleven.”

Goedele: “Ik heb dagenlang rondgelopen met het idee: nu ga ik mijn ogen openen en blijkt dat het allemaal een slechte droom was. Het zat nochtans al lang in het nieuws, hè. Ik heb het helemaal in het begin in een journaal ‘een mysterieus longvirus in China’ genoemd.”

Cathérine: “Ik was maar net opnieuw begonnen als nieuwsanker (Cathérine maakte een paar jaar reportages voor ‘Telefacts’ en had eigen programma’s, zoals ‘Moerkerke en de mannen’, red.). Het nieuws slokte me zo op dat ik de lockdown zelf niet aanvoelde. Tot ik de studio uitstapte: er is geen kat op de baan? Ah ja, want iedereen zit thuis.”

Goedele: “Ik was inderdaad ook niet echt ‘in lockdown’. Dat kwam pas toen ik vakantie nam met Pasen. Toen ben ik erin gedóken! Fantastisch! Het onthaasten deed deugd. Al besef ik wel hoeveel geluk ik heb. Ik heb geen inkomensverlies, ik heb een tuin, ik ben ­gezond ­gebleven.”

Cathérine: “Ik vind het nog altijd heerlijk om niet overal te móéten zijn. Om niet te willen pleasen. Ik heb dat heel hard: ik moet met die afspreken, en die vraagt dat al zo lang … Nu was er niks van dat. Gewoon thuis. De kinderen. Onze tuin. De zon. Het was een lente die we nooit zullen vergeten.”

Goedele: “Hoe vaak zeg ik tegen mijn kinderen: ‘Allee, doe nu voorrrrt’? Dat viel plots weg, we moesten nergens heen. Ik heb veel vrienden en ik zie ze doodgraag, maar ik was blij dat er even niks hoefde. Dan denk je dus: tiens, eigenlijk ben ik helemaal niet zo sociaal. Mijn vriendinnen hadden gezegd: ‘Wij komen voor je verjaardag langs! We zetten ons in vakjes in je tuin.’ Ik dacht: oei, dat mag helemaal niet. Maar na de veiligheidsraad waarop de bubbel van tien toegestaan werd, stuurde ik hen een sms: ‘Voilà. Ik heb het geregeld.’ (lacht)”

Cathérine: “Vóór de lockdown was ik in een boek begonnen over een introvert die leeft als extravert. Ik herkende mezelf volledig. Ik sta daar niet meer elke dag bij stil, maar ik moet me wel telkens opladen. En ik kán dat. Maar eerlijk? Voor een introvert is zo’n lockdown ideaal. Ik moest niks, niet buiten komen, zelfs niet praten. Dit past zo hard bij wie ik ben. Ik ben nooit degene die aandacht wil of op tafel zou springen.”

Goedele: “Net door in de belangstelling te staan apprecieer ik het ook om in mijn eigen cocon te zijn. Ik heb liever dat vriendinnen naar me thuis komen, of ik bij hen, dan dat we op café gaan. Als ik dan op mijn tafel wil springen, kan dat. (lacht)” 

Is het de strafste episode uit jullie carrières?

Cathérine: “Toch wel. Omdat je er zelf middenin zit. 22 maart (terreuraanslagen in Brussel, red.) was dichtbij, maar ik was er niet persoonlijk bij betrokken. 9/11: onwaarschijnlijk. Maar het gebeurde dáár. Nu gebeurt het hier.”

Goedele: “Niemand kende dit virus. Er moesten zoveel aspecten gecoverd worden: dat is een droom in ons vak. Wij konden – en kunnen – eindeloos veel verhalen brengen. Op dat vlak is de coronatijd uniek. Tegelijkertijd vertel ik al die zaken op tv, maar leg ik blijkbaar een soort buffer op mijn eigen leven. Als ik na de uitzending naar huis reed, besefte ik pas: ah ja, ik kan nu zelf ook niet naar de winkel.”

Cathérine: “(lacht) Dat herken ik. Je geeft wekenlang alles mee aan de kijkers, maar vergeet het toe te passen op je eigen leven. Verdriet van grootouders die hun kleinkinderen niet mogen zien? Hopla, je gaat op zoek naar cases. Op dat moment dacht ik niet aan mijn eigen mama die haar kleinkinderen niet mag zien. Dat was voor ons trouwens het grootste struikelblok. Ze heeft het lastig gehad. Mijn mama behoort tot de risicogroep. Al ontkent ze dat. En ik dan: ‘Mama, je bent 75 en je zit daar wél in.’”

Goedele: “Want ze hebben het gezegd op het nieuws! (lacht)”

Hoe dicht kwam corona in jullie leven?

Goedele: “Een collega lag op intensieve zorgen, heeft hard gevochten en is erdoor gekomen. Een vriend verloor een ­familielid aan COVID-19: een veertiger.”

Cathérine.
Filip Van Roe Cathérine.

Zijn jullie van de optimistische soort?

Cathérine: “Ik hou er rekening mee dat we anders moeten leven tot er een vaccin is. Daar heb ik geen problemen mee. Omdat ik weet: dit is eindig. Ik ben het aan mezelf verplicht om niet te doemdenken. Ik wil plezier behouden in het leven.”

Goedele: “Ik ook. Tegen mijn kinderen zei ik laatst: ‘Jullie gaan dit nooit vergeten.’ Ze keken me verbaasd aan. Tot koningin Mathilde op Karrewiet hetzelfde zei tegen een paar kinderen: ‘Dit wordt een heel bizonder periode in jullie leven.’ Tóén pas geloofden ze het (lachje). Zullen we later zeggen: ‘Weet je nog, de eerste keer dat we zo’n pandemie meemaakten?’ Ik denk vooral dat we niet lief genoeg zijn voor onze planeet.”

Cathérine: “We moeten hier lessen uit trekken. Al ben ik bang dat mensen in oude gewoonten zullen vervallen.”

Goedele: “Ja. De kinderen zijn opnieuw gestart met school en het is alweer prijs. (klopt op tafel) ‘Allee, mannen, doe voorrrrrt.”

Cathérine: “Ik heb ook ontdekt dat ik met weinig tevreden en even gelukkig kan zijn. Ik hoef niet te shoppen of elke week op restaurant. Doe mij maar gewoon tijd. Pas als ik tijd te kort heb, word ik ongelukkig.”

Goedele: “Tijd is een geschenk. Ik was me voor corona niet bewust van het feit dat ik mezelf zo aan het voorbijlopen was. Ik heb ook niet veel nodig om content te zijn. Niet skiën met Pasen? In plaats daarvan hebben we in een tent geslapen in de tuin. Geweldig. De kinderen spreken er nog van.”

En de preteaching: spreken ze daar ook nog van?

Goedele: “(lacht) Ze vonden hun ‘mama-juf’ te streng. En zelf kreeg ik een punthoofd van alle applicaties en schoolplatformen. Dan had de ene een videoles en moest ik voor de andere een programma openen maar vonden we het paswoord niet. Vreselijk. Verder werd de lockdown in het begin vooral op gejuich onthaald. ‘Jeej! Geen school!’ Ze hebben zich met plezier aangepast. ‘We hebben dat hier goed’, zei Sander.”

Cathérine: “Ik vond het preteachen pittig. Mijn zoontje doet letterlijk niks als ik er niet naast zit. Maar ik had geen autoriteit als leerkracht. Dan was het: ‘Nee, mama, mijn juf zegt zus, of zo.’ En ik: ‘Maar de juf is hier nu niet!’ (lacht) Mijn dochter deed alles zelfstandig. Het gebeurde dat ze naar beneden stormde: ‘Mama, waar is je computer? En is die opgeladen?’ En niet veel later: ‘Te laat. Live-les gemist’. (haalt de schouders op)” 

Maakt de coronacrisis bangere mama’s van jullie in de zin van: in wat voor wereld groeien mijn kinderen op?

Goedele: “Nee. Maar ik vind wel dat we nog méér moeten nadenken over hoe we leven. Nemen we binnenkort weer met z’n allen een vliegtuig? Dat kan onze planeet niet aan. Corona heeft me ook nog bewuster gemaakt van de plicht om zorg te dragen voor je lijf, want je krijgt er maar één. Ik weet niet hoe vaak ik dat al tegen de kinderen gezegd heb. Héél vaak.”

Cathérine: “Ik ben het ermee eens dat de wereld moet veranderen, zeker voor hun toekomst. Ik hoop bijvoorbeeld dat telewerken behouden wordt. In de lockdown was er nergens file, nu is het alweer om zeep.”

Iets anders: het ‘in de veertig’ zijn, hebben jullie dat al volledig omarmd?

Goedele: “Ik ben op 13 juni (vandaag, red.) jarig. Kom, daar klinken we op. (heffen het glas, red.) Ik kijk soms naar dat getal: 45? Is dat echt? Maar ik draag nog altijd geen bril, ik voel me fit. Als ik vroeger dacht aan iemand van 45, was dat een oude vrouw. Dat is nu anders.”

Cathérine: “Ik dacht altijd: zodra je de veertig bereikt hebt, moet je ‘het kind-zijn’ definitief achterlaten. Maar dat is mij nog altijd niet gelukt.”

Goedele: “Ik vind dat, zelfs wanneer je ooit in je graf moet, nóg een beetje ‘meisje’ moet zijn. Die sprankeling, verlies die nooit, Cathérine! Niks leuker dan af en toe het zotteke uithangen, toch? Ik kan echt all the way gaan in mijn zottigheid. Op mijn dagtocht met de kinderen onlangs had ik een opdracht: ‘Maak onderweg een ketting van kledingstukken van twintig meter.’ Het was warm, en we hadden te weinig kleren aan om aan twintig meter te komen. Ik heb dan maar mijn broek uitgetrokken, aan de kant van een weg. Mijn zoon: ‘Mama! Hoe sta jij daar nu?’ Hij was zo gegeneerd. Ik heb mijn T-shirt naar beneden getrokken. Er is niemand gepasseerd. Er stond maar één huis in de verte. Geen mens heeft me gezien. Hoop ik. (lacht)”

Cathérine: “Ik speel met mijn dochter vaak ‘gehandicapte hond’. Dat wil je ook niet zien.”

Goedele: “Euh, jawel.”

Cathérine: “Het is gewoon een onnozel rollenspel. En wij houden dat binnenskamers, niet op de weg. (lacht) Maar ik ben er, door dat zotte kantje, wel van overtuigd dat mijn kinderen me niet zien als ‘de moeder’. Ik ben veeleer een van hen.”

Goedele: “Bij mij kan heel veel, maar er is een duidelijke grens en ze kennen die. Ik hou mijn hart nu al vast voor de puberteit. Ik denk niet dat ik een goede pubermama zal zijn.”

Cathérine: “Ik herinner me dat ik als puber tegen mijn mama, met wie ik zo’n goede band had, dingen zei waarvan ik op het moment zelf wist: amai, dit zal haar pijn doen. Ik ben dat nooit vergeten, zij ­hopelijk wel. (lachje)”

Goedele.
Filip Van Roe Goedele.

Nog een gelijkenis: jullie sportieve lichamen.

Goedele: “Nieuwsankers zitten veel, we hebben sport nodig om alles los te laten. Fietsen doe ik heel graag. De ene keer fiets ik alleen en geniet ik van alles wat ik zie. Moet ik iets verwerken? Op het ritme van de trappers wordt het omgewoeld in mijn hoofd tot het een plaats heeft.”

Cathérine: “Ik sport sinds mijn zes, ik heb dat nodig. Ik heb een koersfiets, ik doe soms afterburn: cardio gecombineerd met kracht. En ik heb lang gebokst. Ik ben ermee begonnen in een moeilijke periode en dat heeft mij zo geholpen. Het was de beste therapie.”

Wat zijn de plannen voor de zomer?

Cathérine: “Ik weet dat de grenzen opengaan, maar heb ik goesting om te reizen? Niet zo. Ik weet dat het mogelijk last minute wordt, en dat ik dan minder keuze zal hebben. Dat is dan maar zo. Ik heb de kinderen al voorbereid: ‘Mogelijk blijven we dit jaar thuis en doen we daguitstapjes.’ Ze vinden het prima.”

Goedele: “Ik wilde dit jaar een verre reis maken met de kinderen. En toen kwam corona. Niet dus. Misschien blijf ik gewoon in eigen land, de Belgische economie wat steunen. Ook dat heeft corona mij geleerd: je hoeft geen spectaculaire dingen te doen. Ik wil nog veel van de wereld zien. Maar niet deze zomer en dat is oké. En onze kust? (lachje) Ik hou veel van de zee, maar ik ben niet zo’n fan van de dijken en hoogbouw. Het is hier vaak waanzinnig druk en dat trekt me niet aan.”

Maar die knop ‘werk’ thuis afzetten: is dat haalbaar?

Cathérine: “Als ik weet dat ik langer dan een week vrijaf heb, kan ik dat. Ik kruip dan heel graag in een andere wereld. Een waar het introverte meisje even helemaal zichzelf mag zijn.”

Goedele: “Ik kon die knop vroeger niet afzetten, nu wel. Het is nodig om te kunnen ontkoppelen. In de vakantie lees ik dus niks … Oké, ik laat één nieuwsalert openstaan op mijn telefoon. Ik heb namelijk een trauma: bij 9/11 was ik aan het rondtrekken door de Andes. Ik had geen telefoon, geen bereik. Dat is ­gebeurd zonder dat ik daar iets van wist. Wil ik nooit meer meemaken. Dat nieuwsalert geeft me gemoedsrust: het voorkomt dat ik elders ga checken of ik niks mis.”

Cathérine
Filip Van Roe Cathérine

Wat zouden jullie zeggen tegen jullie kijkers?

Cathérine: “Bedankt voor het vertrouwen. Ik vond het een eer om deze maanden het nieuws te brengen. Ik voelde me meer dan ooit een houvast. Ik denk dat ik nooit eerder zoveel voldoening gehad heb aan het ankeren.”

Goedele: “Ik heb van een wildvreemde bloemen gekregen, om mij en de nieuwsdienst te bedanken voor de geruststelling en de correcte berichtgeving. Ik vond dat heel schoon. Het is tof om een rots in de branding te zijn. En dat zijn we allebei geweest. Onze beide zenders hebben kijkcijferrecords gebroken. Dat had met twee dingen te maken.”

Cathérine: “Welke dan?”

Goedele: “Mensen wilden informatie. En ze konden toch niks anders doen dan thuis tv-kijken, hè. (lacht) Maar serieus: grote dank voor het feit dat we dit allemaal samen gedaan hebben. Flatten the curve? Dat was iets waar ook wij nog nooit van gehoord hadden. Maar we zullen het nooit vergeten.”

Net zomin zullen jullie Marc Van Ranst ooit nog vergeten.

Goedele: “Daar zeg je wat. Wij hebben thuis kippen. Mijn dochter zei deze week: ‘Onze volgende kip? Die noemen we Marc Van Ranst.’”

Cathérine: “En dat staat nu zwart-op-wit in NINA, daar kan je niet meer onderuit! Benieuwd naar je volgende studiogesprek met de viroloog. (lacht)” 

Hartelijk dank, meisjes.