Exclusief voor abonnees

“Door te poseren in een tempel belandde ik in Egypte zelfs in de cel”, 3 powervrouwen zonder angst nu in NINA

Naaktmodel en activiste Marisa Papen belandde in de cel in Egypte
Filip Van Roe Naaktmodel en activiste Marisa Papen belandde in de cel in Egypte
Voor deze dames geen veilige nine to five. Geen huisje, boompje, beestje. Veel liever tasten ze de grenzen van het gevaar af. Marijke werkt als spoedarts in conflictgebieden, activiste Marisa strijdt in haar blootje voor een betere wereld. En fotograaf Bieke vertelt met haar foto’s intrigerende verhalen.

Marijke De Raes (33) mugarts en militair spoedarts uit Topdokters: “Mijn grootste angst is machteloosheid. Iemand niet kunnen redden”

Filip Van Roe
Filip Van Roe Filip Van Roe

Waarom werd je militair spoedarts?

“Ik zat als kind bij de scouts en had een paracommando als leider. Daar is het allemaal begonnen: rondtrekken in de bossen, vuur maken, sjorren, brieven schrijven in morsecode. Toen al wist ik: ik ga later off the beaten track. Ik ben eerst als huisarts in het leger binnengekomen, waarna ik opgeleid werd tot militair spoedarts. Een deel van die studies deed ik in Zuid-Afrika, waar ik op een trauma-unit werkte. Daar kwamen veel slachtoffers van geweld binnen, met schot- en steekwonden.”

Wat je noemt een vuurdoop.

“Zeker, ik heb daar meteen heel veel geleerd. Hier in België rij ik vandaag als spoedarts uit met het mugteam. En voor het leger word ik regelmatig op missie gestuurd. Als het pakweg rommelt in Burundi, sta ik op ‘notice to move’: dan moet ik binnen de paar uur kunnen vertrekken naar het conflictgebied.”

Ben je daar soms bang voor?

“Wie totaal geen angst kent, is eigenlijk psychopaat, hè. Ik heb vast en zeker een gezonde angst. Maar in ons beroep ga je net alle risico’s analyseren. We zijn klaar voor het worstcasescenario. Die voorbereiding moet zo in je hoofd zitten dat je op het moment zelf op de automatische piloot handelt.”

Dat is de theorie, maar de praktijk kan anders lopen.

“Natuurlijk. Maar angst mag me niet verlammen. Je kan nooit álle risico’s dekken. Ja, we werken in instabiele regio’s. Maar we beseffen waarom we daar zijn: om die regio te stabiliseren, zodat mensen er weer hun dagelijks leven kunnen opnemen. Het is zoveel méér dan gezondheidszorg, we zijn daar met een doel. En een portie idealisme.”

Wat maakt jou wél bang, dan?

“Iets wat plots uit de lucht komt vallen. Stel dat ze mij plots zouden opbellen om te zeggen dat een van mijn ouders kanker heeft. Gruwelijk. Maar mijn allergrootste angst is machteloosheid. Dat het ondanks alle voorbereiding toch fout afloopt. Als ik als spoedarts in de mug iemand niet kan redden. Wat me het meest naar de keel grijpt, zijn zelfdodingen. Uiteraard doe je pogingen tot reanimatie. Zolang ik mijn werk doe, hebben de ouders of geliefden van het slachtoffer – die mensen staan er vaak letterlijk bij – nog hoop. Iemand is pas dood als ik het opgeef. En dat moment? Dat kruipt zo hard in de kleren.”

Welke buitenlandse missies deed je zoal?

“Mijn allereerste missie was naar Litouwen, om de aanwezigheid van de NATO te bevestigen tegenover de Russische dreiging. Ik was ook in Mali met een Europese missie. De G5 – de grootmachten – ging de regio stabiliseren rond de Sahel. Daar moesten we opletten voor zelfmoordaanslagen of bermbommen die onze pantserwagens konden opblazen. Een maand na mijn verblijf in Mali heeft een terrorist zichzelf opgeblazen. Het gebouw waar ik élke dag zat, was met de grond gelijkgemaakt. Daarnaast doe ik veel marinezendingen, onder meer in de Baltische Zee. Daar word je achtervolgd door Russische schepen en vliegen er jets met dirty wings – met raketten – over je hoofd. Je voelt continu de dreiging. En één keer, aan boord, in de golf van Guinee ben ik bang geweest: er was een olielek aan boord.”

Vertel.

“Een schip is een kwetsbare omgeving en het grootste gevaar is brand: je kan niet weg. Er is niemand die je komt helpen. Je oefent zo vaak op brandbestrijding, maar als het dan plots voor echt is, besef je het risico. Dan kan je alleen vertrouwen dat je collega’s het adequaat aanpakken.”

Het is toch geen job als een ander.

“Het is mijn uitlaatklep. Mijn hart gaat er sneller van slaan. Ook het feit dat je zo nauw in team samenwerkt, die hechte band met je collega’s: dat is een enorme meerwaarde. Na zo’n missie thuiskomen is altijd even wennen. (lachje)”

Wacht daar een gezin, als je thuiskomt?

“Nee, ik ben single. Ik heb nooit gezegd: ik wil géén kinderen, maar evenmin heb ik ze op mijn prioriteitenlijst gezet. Ik ben geen meisje om bij de haard te zetten. Daar ben ik te onrustig voor. Maar ik vind wél dat het moet kunnen: een gezin combineren met mijn job. Waarom stellen we die vraag niet aan mannen? Vrouwen mogen zich niet laten doen. Weet je dat ik een paar jaar geleden van garage veranderd ben, omdat de garagist aan de telefoon tegen me zei: ‘Uw tuuttuut is klaar.’? Tuuttuut? Ik vond dat zo schandalig, dat ik nooit nog teruggekeerd ben.”

Je bent single. In het leger zit je nochtans bij de bron.

“Er is zeker geen tekort aan knappe mannen. (lacht) Maar ik ben daar niet mee bezig. Het is mijn werkvloer, dat is geen Temptation Island. Die mannen zien me op missie soms dagenlang ongewassen en zonder make-up werken, hè. Je gaat ook een beetje ‘op’ in dat uniform, als one of the guys. Samen met enkele collega’s van het leger run ik ook vrijwillig vzw Virunga in Oost-Congo. Daar leiden we rangers op om Virunga National Park te beschermen. Die regio is een toevluchtsoord voor rebellen, waar in een aanslepend conflict al miljoenen slachtoffers gevallen zijn. Leven naar mijn idealen vind ik echt belangrijk. En heel af en toe lig ik ook gewoon thuis in mijn zetel lui te wezen.”

Ben je nooit bang dat je jezelf zou vergeten?

“Nooit. Toen ik huisarts was en één avond per week vrij had? Dan zat ik op avondschool. Daardoor heb ik nu een diploma snit en naad. En een basisdiploma Zweeds. (lacht)”

Welke missie heb je nog voor jezelf, Marijke?

“Ik wil gewoon gelukkig zijn. Ik heb niks te klagen over mijn leven, maar opeens ben ik 37 en krijg ik van Facebook pushberichten om te zeggen dat mijn biologische klok tikt. (lacht luid) Pop-ups met vruchtbaarheidstests? Best confronterend. Maar ik trek me dat niet aan. Ik ga niet bezwijken onder de druk.”

Dat zou me inderdaad nogal verbazen. Bedankt, Marijke.

Bieke Depoorter (33) documentairefotograaf: “Ik volg altijd mijn gevoel, anders zat ik hier vandaag niet meer”

Filip Van Roe
Filip Van Roe Filip Van Roe

Wat voor fotograaf …

“(snel) Fotograaf? Ik weet zelfs niet meer of ik dat ben. Fotografie is mijn medium. Ik vertel verhalen. Maar dat doe ik ook via film, of via teksten bij mijn foto’s. Alles is wel begonnen met fotografie, ja. In 2009 ben ik afgestudeerd als documentairefotograaf. Mijn eerste drie grote projecten hadden één iets gemeenschappelijk: ik vroeg aan mensen op straat, in Rusland, Amerika en Egypte, of ik een nacht bij hen mocht doorbrengen. Op die manier kwam ik in de intimiteit van het gezin terecht. In Egypte was dat tijdens de revolutie. Het was heel moeilijk om vertrouwen te winnen. Of dat bij momenten gevaarlijk was? Het was een kwestie van grenzen aftasten.”

Een westerse vrouw met een fototoestel tijdens de revolutie in Egypte. Dat kan niet zonder risico geweest zijn.

“Ik vond de mensen heel vriendelijk, maar ik merkte dat ze hun privéleven angstvallig afschermden. Dat kwam door cultuur en religie, maar vooral door de revolutie. Bij ons is het al moeilijk om een fotograaf binnen te laten, maar in Egypte deed de overheid er alles aan om wantrouwen te installeren. Zo waarschuwde men op tv voor buitenlanders, dat ze spionnen konden zijn. Ik wilde niet per se het gevaar opzoeken, dat vind ik niet interessant. Ik wilde vertrouwen winnen op een plaats waar het op het eerste gezicht onmogelijk leek.”

In de zes jaar dat je in Egypte werkte is er nooit iets gebeurd?

“Ik zal het anders zeggen: er is nooit iets gebeurd met de mensen die ik leerde kennen. Maar in Egypte dachten anderen – zoals de buren van de mensen bij wie ik overnachtte – weleens dat ik een spion was. Dat is soms tricky geweest. Je kan er in de gevangenis vliegen. En gemarteld worden. Dat is journalisten al overkomen in Egypte.”

Voel je dan angst?

“Dan wel, ja. Maar angst is ook belangrijk. Ik volg altijd en overal mijn gevoel. Als mijn gevoel zegt dat ik best nu vertrek en die ene foto niet meer maak, dan luister ik. Mocht ik dat gevoel niet hebben, dan zat ik hier vandaag misschien niet meer.”

Aan iemand wildvreemd vragen om te mogen blijven overnachten: dat vraagt toch enig lef.

“Lef? Of interesse? Pas op, ik vind dat zelf ook niet tof om te vragen. Ik héb daar moeite mee. Het lijkt misschien alsof ik alles durf, maar dat is niet zo. Als ik connectie voel met mensen, is het goed. Als mensen niet willen dat ik er ben, wil ik daar zelf ook niet zijn.”

Je bent intussen gestopt met het project waarbij je elke avond een slaapplaats zoekt. Waarom?

“Omdat ik er klaar mee was. Op een bepaald moment kwam ik thuis met mijn beelden uit Egypte om er een boek van te maken. Maar ik voelde me daar ongemakkelijk bij. Ik vond dat ik de complexiteit van het land niet in beeld had kunnen brengen. Ik heb daar zes maanden mee geworsteld. Ik ben uiteindelijk met een eerste versie van het boek teruggekeerd. In Egypte heb ik andere mensen gevraagd om hun ideeën over die foto’s neer te schrijven. Zo ontstonden op die foto’s conversaties over land, religie, maatschappij en fotografie tussen mensen die normaal niet met elkaar zouden praten.”

Je bent een van de weinige Belgische Magnumfotografen, het befaamde internationale fotoagentschap. Hoe kom je bij zo’n select clubje terecht?

“Eigenlijk kan iedereen solliciteren. Het speciale is dat de fotografen ook eigenaar zijn van de coöperatie. We komen één keer per jaar samen om nieuwe leden te stemmen. Het is een lang proces, en je kan onderweg weggestemd worden, en je moet telkens je portfolio voorleggen. Maar zodra je full member bent, is dat voor altijd.”

Ben je veel thuis?

“Nee. Ik ben vaak in het buitenland voor tentoonstellingen, lezingen of om werk te maken. De projecten die ik doe overkomen mij. Ik kom iemand tegen, ik ben gefascineerd en zo rol ik in een project. Zo ben ik recent privédetective geworden.”

Excuseer?

“Ik heb in 2015 een man leren kennen op straat in Portland. Hij nodigde me uit bij hem thuis. Zijn huis hing vol foto’s en krantenknipsels van zichzelf, zijn familie en celebrity’s. Van plafond tot grond. Hij vertelde me dat hij bipolair was. Ik was gefascineerd door heel die scène. Alsof ik in een film terechtgekomen was. Hij gaf me twee koffers vol boeken, mappen vol collages en essays. Toen ik terug in België was, stuurde hij nog een koffer op: daarin zat ook een briefje verstopt waarin hij mij om hulp vroeg. Hij had onder andere komkommers nodig en wc-papier – heel basic dingen. Omdat hij geen telefoon of internet had, reisde ik terug naar Portland om hem op te zoeken. Maar toen bleek dat hij verdwenen was. Ik was de laatste die hem gezien had. Ik begon door al het materiaal te gaan om te proberen zijn leven te reconstrueren. Ik heb nog geen spoor, maar het laat me niet los.”

De meeste mensen zouden bedanken voor zo’n vreemd verhaal. Jij duikt er middenin.

“Je kan kiezen om die persoon te proberen begrijpen, of om er zoals ik obsessief in op te gaan. De eerste indruk van zo’n man kan inderdaad zijn: die is gek. Ik probeer liever te snappen hoe het komt dat hij in die toestand geraakt is.”

Ik begrijp nu waarom je zegt: ik weet niet of ik nog wel fotograaf ben.

“Ik heb lang in het hokje gezeten van ‘dat meisje dat naar gevaarlijke oorden trok voor foto’s’. Als ik daaraan terugdenk: was het gevaarlijk, op de trans-Siberische trein door Rusland? Alleen door Amerika? Door Egypte? Ook in onze contreien kan er heel wat mislopen. Mensen kunnen je op allerlei manieren kwaad doen, dat hoeft niet per se gewelddadig te zijn.”

Ben je bang om niet begrepen te worden?

“Vroeger wilde ik dat alle mensen me begrepen. Nu niet meer. Ik zou het erg vinden als men iets van me maakt dat ik niet ben. Maar mijn werk mag iedereen interpreteren zoals hij of zij het wil.”

Wat voor kind was je, Bieke?

“Tegenstrijdig. Zoals nu. Ik push mezelf keihard om sociaal te doen. Maar eigenlijk ben ik graag op mezelf. Ik ben overgevoelig. Dat had ik als kind niet door. Nu begrijp ik dat al die prikkels soms te veel zijn.”

Stel: ik ben een fotograaf en klop aan om bij jou te overnachten. Mag ik binnen?

“Natuurlijk. Jij mag binnen. (lacht)”

Top. Tot binnenkort dan.

Marisa papen (28) naaktmodel en activiste: “Wat kan er zo verkeerd zijn aan een naakt lichaam?”

Marisa Papen
Filip Van Roe Marisa Papen

Straf, hoe normaal ik het vind dat jij hier heel de tijd naakt rondloopt in de studio.

“(glimlacht) Dat is wie ik ben. Ik ben altijd heel lichamelijk geweest. Heel fel in mezelf. Eén met mijn lijf. Maar de eerste keren dat ik naakt voor een fotograaf stond, voelde ik me toch ook ‘vuil’, op een bepaalde manier. Door de connectie met pornografie wellicht? Ik wil nochtans geen seksualiteit uitstralen. Maar blijkbaar is die connectie voor veel mensen moeilijk uit te schakelen. Zelfs op een naturistencamping zal je hier en daar een vies mannetje treffen dat het nodig vindt om zichzelf aan te raken als je voorbijkomt.”

Jouw naaktfoto’s zijn in de eerste plaats een tool om zaken aan te klagen?

“(knikt) Ik wilde niet langer ‘zomaar’ poseren voor een fotograaf. Ik wilde er iets zinvols aan koppelen. Ik ben een echte natuurmens. Ik zie met eigen ogen wat er met onze planeet aan het gebeuren is. In 2016 stond ik op een strand vol dode vogels. Ik besliste toen om een kalender te maken – ‘Plastic Sushi’ – met twaalf artistieke naaktfoto’s die de plasticvervuiling in onze oceanen aanklagen. De opbrengst van de kalender ging naar een goed doel. Onlangs poseerde ik ook in IJsland, om de klimaatopwarming aan te klagen. In IJsland is die nu al heel sterk voelbaar en zichtbaar. En ik heb net een artistieke, uit gerecycleerd hout vervaardigde luxekoffer uitgebracht, de Firefighter Crate. Daarin zit een sjaaltje van polyester en een naaktfoto van mezelf op het dak van de Hermèsboetiek in Biarritz. Vermomd als brandweerlui zijn we op dat dak geraakt. De foto is een aanklacht tegen de onethische productie van zijde. Ik wil de wereld wakker schudden en ook meteen een alternatief en oplossing bieden. If you take from nature, you have to give back.”

Je hebt veel fans. Op Instagram had je er 600.000, tot Instagram in 2016 je account verwijderde ...

“... want blijkbaar beantwoord ik niet aan ‘hun voorwaarden’? Terwijl ik mijn werk op dat moment totaal niet provocerend vond, het ging over een tepeltje hier of daar. Ik zou vandaag een nieuw account kunnen openen, maar ik wil me niet plooien naar hun regels.”

Je schopte ook tegen religieuze schenen met je fotoreeks FXCKRLGN (Fuck Religion, red.). Daarin poseerde je naakt voor religieuze gebouwen zoals de Hagia Sophia in Turkije en het Vaticaan. Waarom?

“Als ik me naakt laat fotograferen op plekken die als ‘heilig’ gezien worden, wil ik bewust op een knopje drukken bij mensen. Ik wil dat ze gaan nadenken: wat kan er zo verkeerd zijn aan een naakt lichaam? Ik wil taboes blijven doorprikken. Ik zat onlangs in een Italiaanse talkshow. Mijn naaktfoto bij het Vaticaan lag ter discussie. ‘Waarom doe je dat op onze meest heilige plaats?’, vroeg men. Mijn antwoord was simpel: voor mij is heel de aarde heilig. Het is niet aan een godsdienst om te bepalen welke plaatsen heilig zijn. Ik aanbid de aarde en als iederéén dat zou doen, zouden we niet zoveel problemen en oorlogen hebben. Waarom per se naakt? We zijn zo geboren. Pas wanneer de eerste baby geboren wordt mét T-shirt en broekje aan, wil ik misschien mijn mening herzien.”

Ben jij nooit bang, Marisa?

“Nee, want ik weet dat ik niks verkeerd doe. Ik doe niemand fysiek pijn. Het enige wat ik wil is dat mensen zich vragen stellen, dat de conversatie geopend wordt.”

Die drang om te rebelleren: waar komt dat vandaan?

“Ik ben altijd een kwajongen geweest. Ik klom in bomen, deed ‘vuurtje-stook’. Ik was ook heel eigenzinnig. Ik ben op tal van middelbare scholen buitengegooid. Als ik het ergens niet mee eens was, kwam ik op voor mezelf, of voor andere leerlingen. Dat heeft me vaak in de problemen gebracht.”

Je poseerde ook in evakostuum bij de Klaagmuur in Jeruzalem.

“Ik voelde me die dag als een kind van vijf! De spanning, de adrenaline, de energie. De fotograaf en ik hoefden die keer niet te gaan lopen, we zijn gewoon weggewandeld. Pas daarna in de soeks, bij een verse juice beseften we: wat hebben wij net gedaan?! Da’s kicken.”

In New York moest je wél gaan lopen voor een bende woeste chassidische joden.

“Het was Poerim – een belangrijke feestdag. Voor mij is het een goed voorbeeld van hoe religie in elkaar zit. Mensen gaan zondags naar de kerk, maar op zaterdagavond liggen ze met een ander in bed dan hun eigen vrouw. Poerim is net zo. Een feestende massa, overal vuil op straat, ze drinken en roken: alles mag plots. Het beest wordt losgelaten. Religie is vaak een masker. En ik wilde die schone schijn doorprikken. Hoe? Door mee te gaan feesten. In mijn blootje. (lachje) Omdat ik wist dat we daar een groot risico namen, stond er een Uber-taxi klaar om in weg te vluchten. Nadat ik een aantal keren ‘geflasht’ had en de spanning nogal opliep, moesten de fotograaf en ik snél wegwezen. Onze auto kwam in een file terecht, en we werden omsingeld door een twintigtal woeste joden. De chauffeur zei tegen ons: ‘Get out of my car.’ En de fotograaf: ‘Klaar om te lopen, Marisa?’ (lacht) Na vijf minuten rennen botsten we gelukkig op de cops. Anders had ik die nacht vast en zeker een pak slaag
gekregen.”

In Luxor, Egypte, belandde je zelfs in de cel.

“Door te poseren in de tempel van Karnak. Het was de enige keer dat ik voelde: dit heb ik niet meer in de hand. De gevangenis in Egypte komt recht uit de jaren stillekes, alsof je in een hondenkooi belandt. Zonder eten, zonder drinken. Toen ze ons na 24 uur vrijlieten, ben ik in mijn hotelkamer letterlijk door mijn benen gezakt. Ik brak. Waarom moet ik dit zo nodig allemaal dóén? Wil ik mijn leven riskeren hiervoor? Maar dat bange gevoel vervaagt wel weer.”

Iets anders: je werd al eens gelinkt aan ene Matthias Schoenaerts.

“(grijnst) Laten we zeggen dat ik liefde nooit zal tegenhouden. Maar evengoed zou ik het moeilijk hebben om ‘de vriendin van’ te zijn. Hier en daar kom ik natuurlijk interessante mensen tegen. Dat kan mooi zijn voor een paar weken of maanden, maar dan besef ik: ik ben mezelf aan het verloochenen, want ik ben hún leven aan het leiden. Als het een artiest is, ga ik mee op tour bijvoorbeeld. Maar dan heb ik die maand niks voor mezelf gedaan. Then I have to say goodbye, you know.”

Vind je dat dan moeilijk?

“Ja. Want een relatie zal vast ook leuk zijn. Maar het is nu niet belangrijk voor mij. Mijn oma is 85 en al vijftig jaar alleen, met af en toe een liefje. Zij zegt altijd: ‘Ik heb het gevoel dat mannen iets willen dat ik hen niet kan geven.’ Dat is bij mij blijven hangen. Ik heb zelfs geen vaste woonplek. Bij mijn ouders in Paal-Beringen slaap ik op een matras op de grond. Maar na een tijdje moet ik weer andere dingen zien en voelen. Ik logeer altijd bij mensen thuis, via via, of bij vrienden.“

Zou je ook zo graag uit de kleren gaan mocht je er minder ‘perfect’ uitzien?

“(snel) Ik vind élk lichaam mooi. Maar ik begrijp je vraag. Als ik iets zwaarder was, zou ik het nog doen. Als ik mijn maandstonden heb, voel ik me opgeblazen en heb ik puistjes en pijnlijke borsten. Op die momenten plan ik expres shoots in. Om te zien of dat ook te zien is op de foto’s. Dat is nooit zo. Een lichaam is een lichaam. Als ik op een naaktstrand een man zie zitten in de branding met zo’n hele dikke buik? Dan denk ik: he’s living the life. Dat is al wat telt. Ik ben met naaktfotografie gestart op mijn 22ste en ik ben steeds meer vrouw geworden. Mijn heupen zijn wat breder dan vroeger. Maar ik omarm dat. Ik zorg heel goed voor mijn lichaam, want het is het enige wat ik heb. Ik deed altijd atletiek, ik ga vaak joggen en ik hou ervan om urenlang te wandelen.”

Wat vinden je ouders van je activisme?

“Ik zeg hen nooit op voorhand wat ik van plan ben. Maar mijn ouders steunen me. Daar ben ik heel dankbaar voor.”

Wat staat er bovenaan het fotografische verlanglijstje?

“Ik zou heel graag naar Saudi-Arabië gaan, naar Mekka. Ik weet dat dat geen goed idee is. En ik hoop dat mijn mama dit niet leest. (lacht)”

Dat hardlopen uit je atletiekverleden kan daar van pas komen.

“Ja. Maar als je daar opgepakt wordt, is het niet eenvoudig om weer weg te raken. Het is een machtig land. Ik ben daar niet bang voor, maar ik besef wél dat mijn acties – in het ergste geval – mijn leven kunnen kosten. En ik leef nogal graag.”

Op een kerkhof poseren: dat zie ik je ook nog wel doen.

“Heb ik al gedaan. In New York, ergens net buiten Brooklyn. Ik zie daar het probleem niet van in. Doodgaan is de gang van het leven, toch? Ik zou het zelf niet erg vinden als er iemand naakt op mijn graf staat. Integendeel.”

Wat wordt je volgende strijd?

“In plaats van te vechten tégen iets wil ik liever strijden vóór iets. Het is makkelijk om de slechte kant te laten zien, maar ik wil aan de slag met positieve energie. In welke sector? De vleesindustrie. Zo wilde ik initieel naakt ondersteboven aan een vleeshaak gaan hangen, tussen de dode koeien. Qua shock value kan dat tellen. Maar dat is dus iets wat de oude Marisa gedaan zou hebben. Nu zou ik eerder de schoonheid van de dieren in de verf zetten.”

Ben je soms bang dat je geminimaliseerd wordt tot ‘dat meisje dat graag bloot gaat’?

“Als mensen niet de tijd nemen om vijf minuten te luisteren naar het verhaal dat ik vertel, is dat hun keuze. In het dagelijks leven, of gewoon op straat, word ik zelden herkend of aangesproken, hoor. Misschien omdat ik dan kleren aanheb? (lachje)”

Niet altijd. Je gaf ooit een interview aan een Humo-journalist. In je blootje.

“Het was die dag 40 graden! Snikheet. Ik had hem vooraf verwittigd, hoor. En hij heeft daar ocharme zwaar zitten zweten. (grijnst) Af en toe krijg ik ook de vraag om in talkshows als Van Gils & gasten te zitten, of op de boot bij Gert Verhulst. Maar als ik niet in mijn blootje mag gaan, zeg ik nee. Omdat dat nu eenmaal is waar ik voor sta. Maar is Vlaanderen daar klaar voor?”

De vraag is: is Gertj-euh daar klaar voor? Dank je wel, Marisa. 




17 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Miranda Ballet

    Als de vrouwen niets ondernemen blijft alles hetzelfde. Vrouwen moeten de strijdbijl opnemen.

  • Elisa deJong

    Lijkt idd op exhibisionisme. Het is ongepast. En klimaat probleem wordt nu geassocieerd met haar, precies de bedoeling... aandacht. Op zich begrijpelijk, wil elk mens, maar dit gaat je spijt opleveren.

  • Lieve Geyter

    Enige knopje dat je pusht is dat van je leven, ik hoop dat je dat zelf beseft! Hier is niets artistiek aan, als je dan toch graag naakt rondloopt er zijn straten waar je dat kunt doen en je wordt ervoor betaald, zegt die industrie u niets??

  • Mo Biraja

    Wat is daar nu power aan exhibisionisme is een psychiatrische aandoening als ik hier in blootje voor een school ga staan word ik ook gecoloceerd hoor !

  • Juliette Francois

    Veel respect voor de spoedarts en ook nog voor de fotografe. Maar die naakt activiste trakteer ik graag op hoongelach. Jij bent geen power woman! De beteren werken in een andere industrie hoor! Draai wat voor de spiegel voor zolang het nog kan en denk intussen eens na over wat je echt kan betekenen voor je medemens.