Exclusief voor abonnees

"Er zit voortaan zo’n slordige honderd kilometer tussen onze voordeur en die van zijn kamertje"

Ankes column

Getty
Hoe hou je een huishouden, een relatie en me-time overeind? Het leven zoals het is als je veertiger bent: journaliste Anke vertelt.

Hij is vijftien en vliegt het nest uit. Weg van onder mijn vleugels. Puberzoon gaat op internaat. Hij heeft me als troostprijs een nieuwe naam gegeven: weekendmama.

Nu hoort elke eerste schooldag wel wat spannend te zijn. Zo zal kleuter maandag met een nieuwe boekentas, breder dan zijn schoudertjes, het eerste leerjaar trotseren. Hij zal er leren lezen en schrijven in plaats van verven en puzzelen. De speeltijd is voorbij, al weet het arme kind dat zelf nog niet. Ook de twaalfjarige popelt om zijn klasgenoten terug te zien. Voor ik maandag goeiemorgen zeg, is die op zijn koersfiets weg. Dat enthousiasme zal zo ongeveer duren tot het eerste huiswerk om de hoek komt gluren.

Voor puberzoon is dit zoveel méér dan de start van het schooljaar. Er begint een nieuw leven. Het internaat is geen maatregel of straf, dan wel zijn eigen keuze en wens.

Waarmee ik niet wil suggereren dat het bij ons thuis niet gezellig wonen is. Nee, hij heeft na drie lastige jaren in het middelbaar gewoon behoefte aan een nieuwe omgeving en school. En dat alles blijkt in een andere stad, in een andere provincie zelfs, te liggen. Er zit voortaan zo’n slordige honderd kilometer tussen onze voordeur en die van zijn kamertje. 

Een paar maanden geleden gingen we daar samen al eens een kijkje nemen. Een van de opvoeders nam ons mee door eindeloze gangen. Ik slenterde wat, zoon liep op wolkjes. We zagen kamers, een derde zo groot als zijn tienerkamer thuis. Een bed, een bureau, een lavabo, een kast. Ik zag troosteloze, kale muren, hij zag een luxeresort. Ook de eetzaal viel in de smaak. Hier zal hij binnenkort aanschuiven met een dienblad, terwijl ik thuis een bordje te veel op tafel zet, uit gewoonte.

Nog niet halverwege de rondleiding wist ik: hij heeft beslist.

Sindsdien denkt zoon dat humor de beste pleister is. Hij grapt regelmatig van “Eíndelijk vrijheid” of “Kan ik daar ook in het weekend blijven?”.

Op andere momenten kijkt hij je recht in de ogen – “Mama, ik geloof echt dat dit goed voor me zal zijn” – en vind ik hem zó dapper dat ik zijn vertrek weer anders ga bekijken.

Afstand kan ook goed zijn. Als twee geliefden elkaar een tijdlang niet zien, wakkert dat het vuur aan. Honger is de beste saus. En denk

maar aan de parabel van het zand: als je je hand, vol fijn zand, sluit, glipt het weg tussen je vingers. Hoe harder je knijpt, hoe meer zand er verdwijnt. “Misschien geldt dat ook wel voor moeder en zoon”, zeg ik tegen man die mijn zoveelste beeldspraak aanhoren moet. “Niet langer op elkaars lip zitten, schept ademruimte. Mogelijk zal hij daar, op zijn kamertje, inzien dat ik het zo slecht niet bedoel, met al dat achter de veren zitten. Het zal mij bovendien ook ontlasten: een boterham minder smeren ’s morgens, een patatje minder schillen ’s avonds. Geen ergernis over rondslingerende boxershorts, geen discussie over huiswerk. In feite is dit het beste wat ons kan overkomen.”

Man heeft geduldig naar mijn geforceerde gekakel geluisterd maar legt me nu het zwijgen op – en begint zelfs al te praten zoals ik. “Je moet je kop niet in het zand steken. Ik ga hem ook missen. Het is oké om het hier moeilijk mee te hebben.” Waarna ik dat kopje dan maar op zijn brede schouder leg, en we samen stilzwijgend opkijken tegen dat moment. Hem zondagavond zien vertrekken. Hem vrijdagavond pas zien thuiskomen. Met een reistas vol vuile was. Een buik vol nieuwe ervaringen. Een hoofd vol verhalen. En een smartphone vol melige whatsapps en gemiste oproepen.

Van zijn weekendmama. 

Anke Michiels (42) schrijft voor Nina, is getrouwd en heeft 3 zonen van vijftien, twaalf 
en zes jaar. 
Reageren? anke@nina.be
Brit Guns Anke Michiels (42) schrijft voor Nina, is getrouwd en heeft 3 zonen van vijftien, twaalf en zes jaar. Reageren? anke@nina.be



1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Ronald Boudewijns

    voor die madam lopen kinderen in de weg voor “carrière”, zijn “verplichte” keuze?..... internaat is de “oplossing”, goe bezig.......