Wouter Deprez: "Mijn eerste shows gingen over niks, terwijl ik dacht dat het belangrijk was"

De straffe ambitie van comedian Wouter Deprez

Jonas Lampens
Voor een gesprek met Wouter Deprez (40) zorg je maar beter dat je goed uitgeslapen bent. De man die ooit de Slimste Mens ter Wereld werd, blijkt niet terug te deinzen voor filosofische gedachten en diepe redeneringen over mens en maatschappij. Gelukkig weet hij dat - net als op het podium - te brengen met humor, lichtheid en mildheid. Meer leuke gesprekken lezen van Goesting? Volg ons hier op Facebook.

Als ik je carrière wat overschouw, lijkt het me dat je shows van nu veel serieuzer zijn dan vroeger. Klopt dat?
"Ja, en het grappige is dat ik nu net begin te denken dat het wel weer allemaal wat lichter mag. Nu, mijn shows zijn misschien serieuzer, ze zijn wel beter geworden. Onlangs vond ik wat ideeën terug in een oud kladschriftje en ik dacht letterlijk 'dit gaat gewoon over niks'. (lacht) Op dat moment dacht ik dat het belangrijk was. Het doet deugd te zien dat mijn shows nu wél over iets gaan."

Mogen we je nog een komiek noemen, dan?
"Ik voel me zeker nog een komiek, al zijn mijn personages ook wel geëvolueerd. Toen ik begon, speelde ik een verteller die alles beschreef, erg afstandelijk. Daarna ging ik meer typetjes te spelen, dat vond ik heel tof. En nog later kwamen de personages die vaak verongelijkt waren of kwaad, tekortgedaan. Mijn shows stonden in het teken van 'hoe kan ik dat het best laten zien'. De nood om die onderdrukte emoties te laten zien, voel ik nu minder. Ik wil weer wat warmere personages spelen."

Mijn eerste shows gingen over niks, terwijl ik dacht dat het belangrijk was

Wouter Deprez

Wie staat er dan op het podium: een personage of Wouter Deprez?
"Allebei eigenlijk. Ik denk ook dat het daardoor is dat mensen zich aangesproken voelen. Weet je, in wezen verschillen wij allemaal niet zo veel van elkaar. Dat vind ik een heel troostende gedachte, want het betekent dat je met alles wat je niet snapt ook bij anderen terecht kan, omdat zij met hetzelfde worstelen. Het is een fijn idee dat je niet alles alleen op je zolderkamer moet oplossen."

Dat klinkt nogal... melig?
"Misschien ja, maar ik bedoel het niet echt in de christelijke betekenis. Samen is niet per se beter dan alleen, maar verbondenheid met anderen is wel aangenaam en fijn om te voelen. Meer zelfs, het is het alleraangenaamste om te voelen."

Jonas Lampens

Samen is niet per se beter dan alleen, maar verbonden zijn met anderen is wel het allerfijnst

Wouter Deprez

GROOTSTE LUL

Komt daar je engagement vandaan?
"Misschien wel, maar volgens mij kun je net geëngageerd zijn op heel veel vlakken. Je kan bijvoorbeeld geëngageerd zijn in hoe je met je buurman omgaat. Ik geloof echt dat je klein moet starten, in je eigen beperkte kring. Dat kan dan misschien uitgroeien tot iets groots. Soms zie je iemand die zogezegd geëngageerd is voor een groot doel, maar dat blijkt dan thuis de grootste lul te zijn die je je kan voorstellen. Dat is toch belachelijk? Wat ben je dan aan het verdienen? Dat is kortweg een slechte manier van werken waar ik niet in geloof. Ik probeer het op veel kleinere schaal te doen. Als dat werkt, breidt het zichzelf wel uit."

Jonas Lampens

Even terug naar het podium, ook daar sta je de laatste tijd vaak samen met iemand anders. Is dat leuker dan alleen?
"Zeker op tournee is het leuker, al was het maar omdat je samen naar het optreden kan rijden. (lacht) Ik merk dat het je extra mogelijkheden kan geven. Kijk bijvoorbeeld naar Kristof Roseeuw die contrabas speelt bij mijn voorstelling 'Slijk'. Hij kan echt bepaalde stukken optillen door zijn muziek. Nu, ik merk wel dat ik nog veel te leren heb op dat vlak. Als je wil samenwerken met iemand, moet je ook op een andere manier schrijven. Het moet echt een dialoog zijn."

Hoe kies je zo'n samenwerking eigenlijk?
"Goh, bij Kristof was dat omdat ik moest bleiten bij een stuk dat hij improviseerde. Ik dacht meteen: daar wil ik mee samenwerken. Soms ga ik ook bewust op zoek naar iemand, liefst iemand die wat contrasteert, iemand met wat temperament. Ik ben vaak nog wat te braaf op het podium, dan is het goed dat wat te counteren door iemand die zeer aanwezig is."

Het West-Vlaams past mij als een oude handschoen

Wouter Deprez

Je speelt je voorstelling 'Slijk' ook in het West-Vlaams. Voelt dat anders?
"Voor mij is het nog altijd terugkeren naar mijn moedertaal. Het voelt als een oude handschoen. Niet dat ik sukkel in het AN, maar in het West-Vlaams kost het mij geen moeite gevoelswaarde uit te drukken. Improviseren gaat ook soepel in het West-Vlaams."

Ik las ergens dat je ooit al gedacht hebt om te stoppen. Waarom was dat?
"Toen ik pas bezig was, vond ik dat het zeer snel moest gaan. Bovendien was ik heel snel gekrenkt. Als ik ergens een goede show had en de programmator boekte me toch niet opnieuw, was ik boos. Dat voelde als een dolk in mijn hart. (lacht) Maar ik merk dat mijn prioriteiten verschoven zijn. Onlangs beluisterde ik een interessante TED (korte lezingen rond uiteenlopende ideeën, www.ted.com, nvdr) waarin het ging over het verschil tussen succes en het verwerven van meesterschap. Dat is bij mij van toepassing denk ik. In het begin was ik erg bezig met succes, maar nu gaat het - naast succes - ook veel meer over het plezier van mijn stiel te leren, beter te worden in mijn vak."

Jonas Lampens
Jonas Lampens

RAAR STRAATJE

Je evalueert jezelf constant. Vermoeiend?
"O, ik doe dat niet zo vaak hoor. Het is dat jij ernaar vraagt! Nee serieus, wat er wel lastig is in dit beroep, is dat je heel zelfbewust wordt. Toen ik net 'beroemd' begon te worden, had ik het daar heel moeilijk mee. Ik was sowieso al keihard bezig met wat mensen van mij vonden, en plots vónden ze ook echt iets van mij. Het voelde als voortdurend achterom kijken, erg ongemakkelijk. Intussen weet ik dat het niet zoveel belang heeft. Ik heb geleerd niet bestraffend naar mezelf te kijken, maar relativerend. Als je dat doet, wordt het een dankbaar iets."

Ik heb geleerd niet bestraffend naar mezelf te kijken, maar relativerend.

Dat klinkt een beetje als therapie met jezelf...
"Ja, dat is het ook en dat is geen drama. Ik vind dat psychologie in een raar straatje terechtgekomen is. We gaan er blijkbaar vanuit dat iedereen op zijn 18de psychologisch 'af' is, waarna we heel lang hard doen alsof er niets aan de hand is. Terwijl ik net denk dat je voortdurend kunt werken. De moeilijkheden waarop we botsen, zijn zo ernstig niet, maar je moet er iets mee doen. En dat alles parkeren in de psychologie en de psychiatrie lijkt me niet juist. Volgens mij is er erg weinig psychologisch inzicht in onze cultuur. Combineer dat met het steeds meer opkomende idee dat het leven altijd aangenaam moet zijn en alles wel in orde komt, en het is niet verwonderlijk dat we vastlopen."

Jonas Lampens