Exclusief voor abonnees

Requiem

Martin Lippens.
photo_news Martin Lippens.

Het zijn de dagen van veel dood. Allerzielen mag dan een rituele betekenis hebben, een kerkhof vol chrysanten grijpt je  naar de keel. En juist nu is er het overlijden van twee Anderlechticonen: Martin Lippens en Jean Trappeniers. Samen honderd titels gewonnen. Met de vanzelfsprekende deemoed van: een kind kan de was doen. Nooit vedette geweest. Tot op het sterfbed: bruine boterham, pantoffels, misschien een Duvel.

Ik heb Martin nog als interim coach van Anderlecht gekend. Met de trouw van een soldaat die vandaag op dementie lijkt. In en buiten de dug-out altijd die beloken blik van een dienaar. Te bedeesd voor woorden. Wel prachtvoetballer met geslepen trap. Als trainer te vroeg in de huid gekropen van een  veredelde materiaalman. Als ik terugdenk aan Martin is José Mourinho een proleet.

Het gaat te ver om te denken dat Nicolae Stanciu voor Martin en Jean heeft gescoord. Bij Anderlecht is traditie taboe. Dat  de Roemeen gescoord heeft, is überhaupt wereldnieuws. Eerder was een pass van vijf meter al te veel gevraagd. Gisteren vond hij de netten. En smoorde daarmee enigszins de tristesse van rouw die over RSCA is gevallen. Al zal hij het daar niet voor gedaan hebben, dat scoren. Maar laat mij de illusie dat er zelfs bij Anderlecht nog spelers zijn die buigen voor iconen.  

Ontroerd was ik ook door Philippe Clement langs de lijn in Porto. Gepromoveerde assistent op zijn paasbest: donker kostuum, smetteloos wit hemd, een knoert van een knoop in zijn das. Chiquer kon een begrafenisondernemer niet zijn. 

Lees je graag alle artikels op HLN?

Krijg nu 1 maand onbeperkt en gratis toegang tot alle artikels.

Ik wil toegang
Digitaal abonnement HLNDigitaal abonnement HLN1ste maandgratis

Stop of pauzeer wanneer je wil

  • Onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Iedere week gratis tickets en straffe kortingen


Video