Exclusief voor abonnees

Onze opinie: madam of mister

EPA

Verkiezingsdag. Eindelijk. Geen dag te vroeg komt daarmee een einde aan een schreeuwerige en bijwijlen doldwaze campagne. Je volgde ze op den duur niet meer vanuit een oprechte democratische interesse, maar bij wijze van guilty pleasure, zoals je naar een soap kijkt of een bokskamp. Vandaag stopt het. Hun beider keel is schor, het laatste restje gal gespuwd. Geen sneer die nog snijdt, geen leugen die nog baat. Hillary Clinton en Donald Trump isoleren zich straks in die onwezenlijke luchtbel die elke politicus zal herkennen: de uren van machteloos wachten op de eerste uitslagen. Bij ons zetten die doorgaans al meteen de toon van winst of verlies. In de Swingende Staten van Amerika wordt het mogelijk wachten tot de allerlaatste resultaten voor we weten wie van hen beiden een plaats verwerft in de Amerikaanse geschiedenis. Madam President? Of alsnog Mister President?

Wie er ook wint, laten we hopen dat hij of zij vervelt van een zwakke kandidaat-president tot een sterke president. Dat lijkt in haar geval aannemelijk. Zelfs in het zijne valt het niet uit te sluiten, hoe onwaarschijnlijk dat vandaag ook klinkt. Donald Trump heeft tot nu toe geen kans onbenut gelaten om zichzelf in diskrediet te brengen, en nee, stijl is niet te koop en valt niet aan te leren, zelfs niet voor een miljardair van 70, maar tussen droom en daad staan gelukkig ook in Amerika wetten en praktische bezwaren, meer zelfs dan in de meeste andere democratieën.

Het zou een goede start zijn mochten beide kandidaten vannacht het verdict niet alleen aanvaarden maar ook oprecht respecteren. Dat veronderstelt dat Trump bij verlies afstand neemt van zijn vileine twijfels over de betrouwbaarheid van deze verkiezingen. Dat hij niet natrapt en geen olie op het vuur gooit waardoor de verkiezingsnacht dreigt te ontaarden in gêne of geweld. Hetzelfde geldt voor Clinton, mocht ze alsnog verliezen. In dat geval zou het haar sieren mocht ze het doemdenken over haar opvolger niet nog meer aanwakkeren. Omdat de kiezer nu eenmaal gelijk heeft, niet soms maar altijd, en omdat geen enkel volk ter wereld, ook de Amerikanen niet, bestaat uit meer dan de helft idioten.

De Duitse bondskanselier is een vrouw. De topvrouw van het Internationaal Muntfonds is een vrouw. Die van de Federal Reserve ook. Maar geen glazen plafond valt feestelijker aan scherven dan wanneer straks ook de Amerikaanse president voor het eerst een vrouw blijkt te zijn, na vierenveertig mannen op een rij. Hillary Clinton heeft zichzelf, haar persoonlijkheid en haar intelligentie tijdens de campagne onrecht aangedaan, geweld zelfs. Die hese, rauwe stem paste haar niet en haar plastic lach ruilt ze maar beter in voor de naturel die ze volgens kenners wel degelijk bezit. Het is uitkijken naar de famous first words van president Clinton. Woorden van verzoening, mag je denken, waarbij ze de kiezers van Trump genereus de hand reikt. Maar om de hopeloos Verdeelde Staten van Amerika te verenigen, zal er meer nodig zijn. Zelfs Barack Obama is daar niet in geslaagd. Zou het kunnen dat daarvoor dan toch een vrouw vereist is? Deze vrouw?

Lees je graag alle artikels op HLN?

Krijg nu 1 maand onbeperkt en gratis toegang tot alle artikels.

Ik wil toegang
Digitaal abonnement HLNDigitaal abonnement HLN1ste maandgratis

Stop of pauzeer wanneer je wil

  • Onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Iedere week gratis tickets en straffe kortingen