Exclusief voor abonnees

Onze opinie: intussen in Luik

Van Assendelft Fotografie

Alle Belgen zijn gelijk voor de wet, maar wie die wet niet respecteert, is nergens beter af dan in Luik. Dat is toch wat je zou zweren op basis van de drie nieuwsfeiten die ons de voorbije 24 uur van daaruit bereikten.

Eén. De graaiers in het Publifin-schandaal kunnen op beide oren slapen. Een parlementaire onderzoekscommissie komt er niet. Bij nader inzien vonden de Waalse regeringspartijen PS en cdH dat geen goed idee. Tot zover de grondige schoonmaak van Elio Di Rupo en Paul Magnette. Bij de Luikse Parti Socialiste knallen de kurken.

Twee. Een gevaarlijke illegaal uit Algerije kan op beide oren slapen. De man wordt verdacht van banden met terrorisme, maar een Luikse rechter laat hem vrij. Vandaag had hij vanuit het gesloten centrum van Vottem gedwongen moeten terugkeren naar Algerije. De dokter bevond hem fit to fly, maar de rechter oordeelde daar anders over: hij is ziekjes en mocht beschikken. Bonne chance aan wie hem straks nog moet terugvinden.

Drie. Roekeloze chauffeurs kunnen op beide oren slapen. De Luikse procureur des Konings deelt met ongepaste trots mee dat wie zijn boete niet betaalt voor snelheidsovertredingen tot 148 per uur, voor bellen achter het stuur en voor rijden zonder gordel niet zal gedagvaard worden voor de politierechtbank. Geen personeel voor en geen zin in, zegt de procureur. Zijn mededeling leest als een uitnodiging aan hardrijders om op Luikse wegen het gaspedaal stevig in te drukken.

Politieke sjoemelaar? Moslimextremist? Snelheidsduivel? Aan de Maas kom je ongestraft weg. Bruisende stad, Luik. Een citytrip waard. Maar ook een staatje in de staat, met zijn eigen gevoeligheden en prioriteiten en met zijn eigen ongeschreven wetten. Luik, waar politici zichzelf en elkaar goed soigneren, want daar zijn kameraden voor, tenslotte. Luik, waar rechters, procureurs en cipiers hun eigen kleine oorlog voeren tegen de Vlaamse justitieminister, miskend en misdeeld als ze zich voelen. Luik, waar abdicatie een daad van verzet is.

Mocht Luik niet bestaan, dan hadden Theo Francken en Bart De Wever het wel uitgevonden. Op dagen als deze illustreert de stad perfect wat zij bedoelen met activistische rechters en wereldvreemde parketten. Luik toont aan hoe groot de mentale en culturele kloof tussen grote delen van Vlaanderen en Wallonië is. Dat hoeft an sich geen probleem te zijn. Integendeel, die diversiteit in denken en spreken, in doen en laten is vaak charmant en verrijkend voor de overkant. Problematisch wordt het wel als je als Vlaming, maar ook als Waal uit pakweg Waver of Namen, het onbehaaglijke gevoel krijgt dat je bij ons minder mag en meer betaalt dan in Luik. Als je de stellige indruk krijgt dat de wet daar anders wordt nageleefd, lakser en met een soort mededogen dat in Vlaamse ogen bijwijlen aan medeplichtigheid grenst - zie die arme Algerijn, getrouwd met een veroordeelde ronselaarster van Syriëstrijders.

De N-VA heeft in 2014 beloofd om vijf jaar lang te zwijgen over haar confederale eisen. Ze hoeft die eisen niet eens zelf warm te houden. Dat doen haar Waalse bondgenoten op tijd en stond wel in haar plaats.

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Krijg onbeperkt toegangLees alle artikels via de site en app
  • Lees 4 weken gratisNadien slechts €6,95 per 4 weken
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis