Onze kiesman in de VS: kunnen we die twee nog inruilen en van nul beginnen?

HLN
Onze reporter Jelle Brans volgt vanuit New York de meest onvoorspelbare kiesstrijd ooit in de VS. Elke maandag schrijft hij een column. Normaal kan je de column lezen in HLN Plus, maar vandaag geven we hem integraal mee op HLN.be voor onze lezers.

Net als elke andere Amerikaanse verkiezing kreeg ook deze de ondertitel 'De Belangrijkste Ooit'. Achteraf blijkt dat natuurlijk zelden het geval te zijn. Deze verkiezing werd ook 'De Vreemdste Ooit' genoemd. Die omschrijving is al wat toepasselijker. Ik zal me Election 2016 in de eerste plaats herinneren als 'De Meest Teleurstellende Ooit'. Ik wist ongeveer wat me te wachten stond toen ik op het einde van de zomer naar de VS afreisde. De voorverkiezingen waren langs beide kanten redelijk brutaal afgelopen, en met Trump en Clinton hadden de Republikeinen en Democraten niet bepaald twee aaibare puppy's in de wei gestuurd.

Toch hoopte ik tegen beter weten in dat het vooruitzicht van het Witte Huis het beste in hen zou bovenhalen. Dat ik de bevoorrechte getuige zou mogen zijn van een een harde maar eerlijke strijd; dat er geschiedenis zou worden geschreven met de eerste vrouwelijke president of de eerste realityster in het Oval Office, met de fiere Amerikaanse democratie als uiteindelijke winnaar. In de plaats daarvan zat ik maandenlang front row voor een eindeloos deprimerende cage fight tussen de twee meest gehate presidentskandidaten ooit. Twee kandidaten die onder verdenking staan van ernstig crimineel gedrag.

Met tegenzin stemmen
Donald Trump wacht de komende weken een proces rond fraude bij Trump University. En Hillary Clinton staat al haar hele politieke leven onder verdenking van iets. De stille meerderheid van de Amerikanen gaat morgen met tegenzin stemmen. Geen van beide kandidaten heeft echt de steun van zijn of haar achterban. De volgende president zal dus niet alleen uitzonderlijk onpopulair zijn en mogelijk ook een crimineel, hij/zij zal maar kunnen rekenen op de steun van een minderheid van de minderheid. Het enige mandaat dat Clinton kan claimen als ze wint, is dat ze niet Trump is. En vice versa. Wat een duo, wat een campagne.

Mijn buurvrouw in New York vroeg zich luidop af of het te laat is om deze twee nog in te ruilen en weer van nul te beginnen. Wat als die stille meerderheid van de Amerikanen morgen 'geen van bovenstaande' invult op zijn kiesbriefje? Dan komen er nieuwe verkiezingen en mag Obama verlengingen spelen. Volgens de Amerikaanse grondwet kan een president maar twee keer verkozen worden, maar mag hij wel tien jaar regeren. In theorie kan het dus. Veel mensen hier zouden meteen tekenen voor twee jaartjes extra Obama.

Obama
Wat zijn gebreken ook waren, Barack Obama stond acht jaar lang voor integriteit, menselijkheid en fatsoenlijkheid, waarden die ik associeer met Trump noch met Clinton. Ik mis hem nu al een beetje, en ik vermoed dat Amerika en de rest van de wereld hem op termijn ook zullen missen, wie er morgen ook aan het langste eind trekt.

Een verleidelijke gedachte dus. Langs de andere kant betekent dat ook twee extra jaren campagne. En dat is Het Meest Angstaanjagende Vooruitzicht Ooit.