Exclusief voor abonnees

OH Leuven in Chinese handen: een cultuurschok

TOM GOYVAERTS/GMAX Agency

OHL in Chinese handen: een cultuurschok. Ik heb de fusieclub  altijd gezien als pastorie van het voetbal. Waar kun je beter bidden dan aan den Dreef? Of vrijen? Je wordt er niet opgewacht door een woud van parkings, je kan nog over een tapijt van herfstbladeren lopen, geen streep neonlicht boven het worstenkraam. Alom intimiteit, alsof je thuis bent.

De ruzies binnen het bestuur waren ook zeer herkenbaar. Op het niveau van een kerkfabriek: stoelengevecht. Louis Tobback hoorde tot het vaste meubilair van OHL. Hij kon er zijn pontificale loopje ongehinderd botvieren zonder tegenspraak. Mocht op de tribune voor herder en hoeder spelen. Dat was hem in het gemeentehuis niet meer gegund.

OHL was voor Leuven en omstreken zo vertrouwd als streekbier. Voetbal en samenleving vloeiden in elkaar over. Er werd nog plat Vlaams gesproken.

Nu dan nu in Chinese handen.

Het is toch zielsverraad. Van West-Vlaamse clubs weten we dat de eerste de beste oplichter welkom is. Als er geld aan de wasdraad hangt, is alles te koop. Maleisiërs, Chinezen, Hottentotten... Het maakt niet uit, als er maar geschoven wordt. Op of onder tafel. Licht en donker is een contrast dat investeringsfondsen meestal ontgaat.

OHL was een familieclub met de pretentie van een genoegzame namiddag. Eerder crèche dan project. Niet eens het hooghartige InBev als sponsor - bakkers en beenhouwers mochten de kas vullen. Achter het doel de aimabele röntgenfoto van schoenmakers en verpleegsters, van spoormannen en huisvrouwen. Bij OHL was je altijd thuis.

Leg dat maar eens uit aan Chinezen, een warm thuisgevoel.   

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Krijg onbeperkt toegangLees alle artikels via de site en app
  • Lees 4 weken gratisNadien slechts €6,95 per 4 weken
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis