IJzingwekkende getuigenis van Sébastien, redder van de zwangere vrouw in Bataclan

Haar vriend wist niets van haar zwangerschap

Het moment wanneer 'Sebastian' de vrouw naar binnen trekt.
rv Het moment wanneer 'Sebastian' de vrouw naar binnen trekt.
Sébastien heeft de laatste dagen onwaarschijnlijk veel meegemaakt. De 34-jarige Fransman uit Arles werd gegijzeld in de Bataclan en kreeg een uur lang een kalasjnikov op hem gericht. Hij overleefde. Hij was het ook die de zwangere vrouw redde, die aan een raam van het concertgebouw bengelde. De dame had overigens nog niet aan haar vriend en haar ouders verteld dat ze zwanger was. Sébastien werd intussen via sociale media met haar in contact gebracht. Het gaat goed met de vrouw, die anoniem wil blijven. En het gaat ook goed met de baby.

De beelden van Daniel Psenny vanuit zijn woning rechtover de nooduitgang van de Bataclan gingen door merg en been. De journalist van Le Monde filmde concertgangers die op de vlucht waren voor de duidelijk hoorbare kogelregen van de terroristen. Er lagen lijken op de grond en gewonden werden over de straatstenen weggesleept. En dan was er die vrouw, die zich wanhopig vastklampte aan de vensterbank. Terwijl ze daar bengelde, riep ze naar mensen op straat om haar op te vangen: "Help me, alstublieft, ik ben zwanger."

Dat ze zwanger was, vernamen haar vriend en haar ouders pas door die dramatische beelden van de scène, gefilmd door Psenny die nadien gewonden ging helpen en in de arm werd geschoten. De zwangerschap nog maar tien weken ver en de vrouw wilde wachten tot drie maanden om het goede nieuws te brengen. Dat lukte dus niet. Lang had ze het niet meer kunnen volhouden, daar aan dat venster, en ze zou ongetwijfeld de dood gevonden hebben als ze vanop 15 meter hoogte was neergestort.

Maar toen vroeg ze, totaal uitgeput, aan Sébastien, die uit het raam ernaast was geklommen, om haar weer het gebouw binnen te trekken. Wat hij ook deed. Hun wegen scheidden binnen weer meteen. "Ik weet niet waar ze heen liep, maar ik ging terug naar mijn oude schuilplaats, die niet de goede bleek", getuigt Sébastien. "Vijf minuten later voelde ik de loop van een kalasjnikov tegen mijn been."

De zwangere vrouw hangt aan het raam.
rv De zwangere vrouw hangt aan het raam.

"We zullen onschuldigen afslachten"

De jongeman had er dan al een onwezenlijke ervaring opzitten, die nog onwezenlijker zou worden. Toen het eerste schot klonk, dacht hij, zoals zovele concertgangers, dat het bij de show hoorde. Bij de volgende schoten vluchtte de band, Eagles of Death Metal, weg van het podium. "De lichten gingen aan en ik zag twee of drie mannen met een kalisjnikov iedereen neerknallen. Wie in de bar zat, moest er het eerst aan. Iedereen ging op de grond liggen. Een kerel naast mij kreeg een kogel in het hoofd."

"Het gerucht ging dat er een nooduitgang aan het podium was. Ik kroop erheen, over lijken en gewonden. Ik hing vol bloed. Toen een van de schutters zijn wapen herlaadde, kon ik achter het podium wegvluchten, maar een uitgang vond ik er niet. Ik ging langs de trap naar boven, maar daar was enkel het balkon van de concertzaal. Toen zag ik die zwangere vrouw uit het raam hangen."

"Kom daar af en ga op de grond liggen", schreeuwde een terrorist naar Sébastien, nadat die de zwangere vrouw had gered. Sébastien werd samen met een vijftiental anderen gegijzeld. De terroristen schoten vanop het balkon op de mensen beneden, die het uitschreeuwden alsof ze gefolterd werden. "Horen jullie dat? Wij willen dat jullie hetzelfde meemaken als de onschuldige mensen in Syrië. Horen jullie het geschreeuw, het leed? We willen jullie de angst doen voelen, die ze in Syrië elke dag ondergaan. Het is oorlog! En dit is nog maar het begin. We zullen de onschuldigen afslachten. Jullie moeten dat aan iedereen verder vertellen."

Horen jullie het geschreeuw, het lijden? We willen jullie de angst doen voelen, die ze in Syrië elke dag ondergaan.

Terroristen volgens getuigenis

Geld verbranden

Toen moesten de gijzelaars reporters van BFM en van Itélé opbellen, maar ze kregen niemand aan de lijn. "Op een bepaald moment vroegen ze mij of ik geld belangrijk vond. Ze dwongen me een pakje briefjes van 50 euro te verbranden. Ze spraken Frans met elkaar. Ze claimden van IS te zijn." Sébastien moest de wacht houden aan het raam en de politie opdragen zich terug te trekken. "Ze dreigden ermee iedereen op te blazen met hun bommengordels, als de politie zou binnenvallen. Maar dat klopte niet, ik zag enkel hun kalasjnikovs en munitie. Ze zouden elke vijf minuten iemand doodschieten en uit het raam gooien."

De onderhandelaar verkreeg dat de brandweer 20 minuten had om gewonden buiten te dragen. "We wachtten. De langste minuten uit mijn leven. Ik kreeg alle mogelijke emoties over me heen, van hoop tot de uiteindelijke berusting in de dood, ook al sloot ik mijn ogen ervoor, om de kalasjnikov die op mij gericht was, niet te moeten zien." Volgens Sébastien wilden de terroristen ontsnappen. Een uur lang praatte hij met hen, bang voor elk woord dat er een te veel zou kunnen zijn. Zijn conclusie: "Ze hadden behoefte aan een ideaal, dat ze niet vonden in hun wereld. Er werd er hun een aangeboden van wraak, haat en terreur."

En toen vielen de elitetroepen binnen. "Ze wierpen een stungranaat en toen de tweede aan mijn voeten lag, besloot ik weg te lopen. Door de explosie van de stungranaat werd ik onder de stormram geworpen. Ik werd vertrapt door alle bestormers, maar het was de gelukkigste pijn uit mijn leven. Ik was beschermd."

Ze vroegen mij of ik geld belangrijk vond. Ik moest een pakje briefjes van 50 euro verbranden

Getuige Sébastien

Images de la fusillade au Bataclan par lemondefr



Reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels