Exclusief voor abonnees

Euvele overmoed

photo_news

Het is een opmerkelijke bekentenis van Bart De Wever. Niet met euvele moed maar met euvele overmoed is N-VA in de regering-Michel begonnen aan de sanering van de overheidsfinanciën. Zo verwoordt hij het in een gesprek verderop in deze krant. Overmoedig was hij, stelt De Wever vandaag vast, toen hij bij het aantreden van deze regering beloofde dat die het jaarlijkse begrotingstekort van zowat 13 miljard in amper vier jaar tijd tot nul zou herleiden. We zijn pas halfweg, maar nu al dreigt deze regering bij haar aftreden niet eens in de buurt van dat evenwicht te komen. Die vaststelling is vandaag niet nieuw. Elke nuchtere burger had al langer door dat de door N-VA beloofde verandering slechts op halve kracht draait als het over de begroting gaat. Nieuw is dat de N-VA-voorzitter dat vandaag ook openlijk toegeeft. Het gaat vooruit, zegt hij, maar trager dan verwacht. En dat we er nooit komen, laat hij verstaan, als we zo blijven aanmodderen. Als we bij elke nieuwe begrotingsronde het absolute minimum besparen en de weg van de minste weerstand volgen. Als we niet de moed hebben om hier en nu, bij de volgende onderhandelingen, doordacht, doortastend en gedurfd in te grijpen, kwestie van onze kinderen en kleinkinderen niet nog meer op kosten te jagen.

Euvele overmoed. Hubris. Zelfoverschatting. Gedacht dat het weliswaar niet vanzelf zou gaan, maar toch vlotter dan nu. Uit de mond van de meest dominante politicus van de jongste jaren klinkt dat als een zeldzame bekentenis van onmacht. Niemand, zelfs N-VA niet, trekt in vier jaar recht wat hier zo lang is scheefgegroeid. Die scheefgroei corrigeer je niet met één ruk. Hij laat zich zelfs niet kneden, hooguit masseren.

De bekentenis van Bart De Wever is in die zin geen schuldbekentenis. De Belgische begroting breng je niet met de blote hand in evenwicht. Daarvoor is onze economie te open en te afhankelijk van externe factoren waarop we geen vat hebben. Daarvoor hang je als N-VA te zeer af van één of twee coaltiepartners die verdere besparingen in het stemhokje dreigen te bekopen. Maar vooral: daarvoor stoot je telkens weer op de grenzen van de maakbaarheid en de haalbaarheid. Wie mensen dwingt om langer te werken en zo de werkloosheidstabellen ontlast, blijkt van de weeromstuit de lijst van de langdurig zieken en de invaliden te verlengen. Communicerende vaten. Winst nul. De alledaagse werkelijkheid laat zich niet dwingen. Jazeker, met nog maar eens een lading nieuwe lasten en accijnzen demp je alle putten, maar terecht weigert deze regering nog verder dat platgetreden pad te bewandelen. Wat is een nultekort waard als het is verworven door een nieuw wereldrecord inzake belastingen?

De Wever stelt zich kwetsbaar op als hij toegeeft dat je het slordige Belgische staatshuishouden niet van vandaag op morgen op orde brengt. Daarvoor verdient hij meer krediet dan leedvermaak. Zijn pleidooi om hic et nunc ernstig en moedig te besparen, wint daardoor aan geloofwaardigheid. Een begrotingsevenwicht in 2018 is een illusie, maar niets weerhoudt de regering ervan om zo dicht mogelijk in de buurt te komen. Het is haar verdomde plicht.

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

Kies hier je voordeelperiode: