EN TOCH IS HET ANDERS

OP NAAR 13DE WK De Rode Duivels kunnen nog steeds evenveel pijn aan de ogen doen als onder Wilmots...

Photo News

We gaan.


"Sneller dan gedacht", aldus Bart Verhaeghe, bezieler van 'Rusland 2018'. "Nu kunnen we lang op voorhand werken aan de voorbereiding van het WK - 'hoe', 'wat', 'waar' en 'waarom'. Ik wil dat Roberto en zijn staff, en de spelersgroep, in de best mogelijke omstandigheden naar het toernooi worden gebracht. En dan is't aan hen..."


Verhaeghe was niet mee met de officiële delegatie in Griekenland - privéredenen. Zonder thuis de polonaise te dansen met vrouw en kinderen, was hij zondagavond omstreeks halfelf niettemin blij gestemd. "Wat de ploeg ná de rust toonde, goéd... - karakter, samen wíllen winnen. Da's nieuw voor deze groep. Het voetbal kon beter, maar ik heb grinta gezien."


"Als ik mijn gevoelens moet samenvatten", bedenkt Verhaeghe, "dan zou ik niet zo ver willen gaan om de wedstrijd in Griekenland als een 'keerpunt' te zien, maar toch wel als 'referentiematch' - hier kunnen we naar verwijzen: 'Het kan ook op mentaliteit, jongens, herinner je Athene.'"


"'Russia 2018' stemt mij hoopvol."


Op stoeltje 17D van de AEGEAN-vlucht van Athene naar Brussel zit onze analist Marc Degryse op zijn tablet te kijken naar het nieuwe, derde seizoen van de NETFLIX-serie 'Narcos'. "Het zou me niet verwonderen, mochten sommige Rode Duivels deze serie ook volgen", lacht hij. "Over de strijd tussen drugskartels in Colombia."


Hij duwt op pauze - "Ik wil nog wel iets kwijt na deze wedstrijd..."


Marc staat in een spagaat, zegt ie. "Ik zweef tussen 'het glas halfvol' en 'het glas halfleeg'." Meegaan in het verhaal van de bondscoach (en dat van Bart Verhaeghe) - 'Winning Ugly' - of de alarmklok luiden na de eerste zeventig minuten in de Griekse hoofdstad.


"Ik heb moeite om te geloven dat het resultaat op zich ons nu écht zo veel verder brengt. Het is toch niet de eerste keer dat deze ploeg slecht speelt en toch een overwinning 'over de streep' trekt? Zo herinner ik mij de overwinning in Cyprus onder Wilmots - dat was toen ook niet om aan te zien."


En tóch merkt Degryse dat het nu 'anders' is. Niet om de reden die Martínez aanhaalt, wél omdat hij "hoopgevende signalen" ziet "binnen de spelersgroep".


"De spelers waren na de match tegen Griekenland opvallend kritisch voor hun eigen prestatie. Dat is in het verleden wel eens anders geweest - toen wentelden ze zich in excuses, of, gewoon, ze haalden eens hun schouders op. Nu niet. En 't was niet alleen Courtois. Vertonghen had het over 'traag voetbal' en 'geen oplossingen tegen het lage blok van Griekenland', terwijl Meunier eerlijk toegaf dat die ene assist op het winnende doelpunt van Lukaku zijn match niet had gered. Ik krijg de indruk dat de spelers dit keer wél stilstaan bij hun tekortkomingen. Ze gaan beseffen dat hun talent niet álles kan oplossen. De persoonlijkheid die ik miste tíjdens de wedstrijd, toonden ze wél in hun commentaren achteraf. Dat charmeert mij."


In ons beroep van voetbalredacteur is er geen mooiere journalistieke uitdaging als 'de nationale ploeg'. Iederéén leeft mee - de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie, bij zóvele mensen.


De persruimte in het gezellige stadion van Olympiakos FC - zowaar Besnik Hasi prijkte gisteren op de frontpagina van alle plaatselijke sportkranten - was zondagavond kort na de wedstrijd 'een kiekenkot'. Voor een keer waren het niet de Griekse journalisten die kakelden - 't waren wij, de Vlaams-Waalse persmuskieten.


De teneur? Grotendeels verniétigend voor, in de eerste plaats, bondscoach Roberto Martínez.


Zijn krediet is bij velen (in de media en daarbuiten) vrijwel op. Wegens: 'In twaalf maanden is de nationale ploeg in niets opgeschoten.'


Voetbaltechnisch is dat een correcte inschatting. De Rode Duivels blijven defensief bijzonder broos - Vincent Kompany is dermate onmisbaar dat hij dient ingevroren om hem er pas weer uit te halen bij afreis naar Moskou. Voorts verliest de ploeg in té veel wedstrijden het evenwicht op het middenveld, en - last but not least - nog áltijd kun je je afvragen waar de aanvallende patronen zijn tegen stug verdedigende ploegen; alsof de geest van Marc Wilmots nog steeds in de dug-out hangt.


Maar zie, dáárover maakt Roberto Martínez zich, op dít moment, niet ál te veel zorgen. In Athene sprak de bondscoach: "Dit was een wedstrijd te vergelijken met wat je krijgt op een WK - 'fináles', één na één wedstrijden die je moét winnen. Dan zijn 'mentaliteit' en 'karakter' minstens zo belangrijk als talent."


Da's niet eens zó een onzin, toch? Waar ging het immers over, die vermaledijde avond in Rijsel, één jaar geleden? Toch om de vraag hoe het mogelijk was dat de Rode Duivels na een uitstekend eerste kwartier daarna álle pedalen verloren tegen Wales? Weliswaar zonder handleiding de wei in gestuurd, geraakte de ploeg nooit meer over het dode punt heen.


Wel, dan is de 'winnaarsmentaliteit' waarover Bart Verhaeghe het heeft, en de 'introspectie' die Marc Degryse aanhaalt, misschien wel de eerste stappen in de zelfcorrectie. Dát krediet willen we de bondscoach op dit moment gunnen.


Nú al Roberto Martínez met pek en veren terug naar af sturen, is - één jaar voor het WK - sportief voorbarig. En als het louter is om het gelijk van zijn voorganger te bewijzen, zijn de kreten vanuit bepaalde hoeken en delen van het land al helemaal niet ernstig te nemen. Met luchtbellen en hallucinaties als de zeges tegen Frankrijk en Italië enkele maanden voor het EK was ook niemand gediend.


Voor Martínez begint het pas. Zijn inventaris van spelers is gemaakt, de 3-4-3-veldbezetting uitgezet, zijn boodschap ('Learn To Win') overgebracht. Hij zal de komende maanden maximaal gefaciliteerd worden door Verhaeghe en de voetbalbond... - aan hem om de machine technisch, tactisch en mentaal te finetunen.


In Rusland zullen er geen excuses meer zijn, señor Martínez.


Marc Degryse: "In 'Narcos' vinden ze de mislukkelingen die de opdrachten niet uitvoeren niet meer terug - spoorloos."