Vuilste job ter wereld: 'The Wolf' uit Pulp Fiction in het echt

kos
Winston Wolfe, gespeeld door Harvey Keitel, is een van de iconische personages uit Pulp Fiction. 'The Wolf' is in de cultfilm de cleaner, de man die de bloederige knoeiboel van Jules (Samuel L. Jackson) en Vincent (John Travolta) komt opkuisen. Maar de job van forensisch cleaner bestaat ook écht. Het is een van de vuilste ter wereld en deze vrouw doet ze: Lee Iordanidis. In heel Australië zijn er zo slechts vier zelfstandigen.

Als ze haar aan tafel vragen wat voor werk ze doet, is het meestal afgelopen met het smakelijke etentje. Of ze wordt honderduit uitgevraagd. "Als ik wil dat de mensen naar huis gaan, haal ik gewoon wat foto's boven", zegt ze aan news.com.au, dat Iordanidis interviewde.

Bij moordzaken, bij zelfmoord of bij sterfgevallen die thuis plaatsvinden, krijgt Iordanidis vaak een telefoontje met de vraag om "de boel op te kuisen". Hoe komt ze daar bij? Ze begon elf jaar geleden met haar zaak, nadat ze een vriendin van de familie, wier zoon zelfmoord had gepleegd, had geholpen. "De politie zei aan de moeder dat ze alles weer zou moeten schoonmaken en de angst stond op haar gezicht te lezen. De scène was vreselijk, de vliegen en wormen waren vreselijk. Ik vond toen dat ik dit voor haar en voor hem moest doen", vertelt Iordanidis.

"Ik ging naar de winkel en kocht rubberen laarzen, handschoenen en een stofmasker - dat overigens niks hielp - en ik maakte alles schoon. Niet op de manier zoals wij het nu doen, maar ik deed wat ik kon zonder te weten hoe het moest. Ik kon het aan omdat ik wist dat de moeder daarna weer gerust en comfortabel in haar eigen huis kon zitten." Dat gevoel probeert Iordanidis sindsdien ook vast te houden. "Bij elke job wil ik hen geruststellen dat het nog altijd hun huis is, want velen willen niet zomaar verhuizen omdat een geliefde is gestorven. Of ze kunnen het zich gewoon niet veroorloven."

Speelkameraadje
De handenarbeid die er onvermijdelijk bij hoort, klinkt nochtans niet echt uitnodigend.  "We trekken tapijt los en we slaan muren uit", zegt ze. "Ik heb meer gereedschap dan eender welke man. We moeten alles weggooien dat verontreinigd is." Soms is ze één dag bezig aan een klus, soms zes weken. Het gebeurt dat ze zelf helemaal in shock is. "Ik moest ooit naar een man die zichzelf van het leven had beroofd en kwam erachter dat zijn moeder en de mijne vroeger goeie vriendinnen waren. Ik had als kind nog samen met hem gespeeld. Dat was erg hard." In een andere zaak had een vader zijn eigen kindje gedood. "Na die job gaf ik mijn neefjes en nichtjes een dikke knuffel en zei hen dat ik veel van ze hield."

Het zijn niet zozeer de bloederige scènes die Iordanidis aan het huilen brengen, maar eerder foto's van de overledene. "Dan krijg ik het moeilijk omdat ik dan weet wat ik aan het opkuisen ben. Iemand moet die taak doen. Het moet nu eenmaal gebeuren."

Bijna zelf vermoord
Iordanidis vindt veel steun bij haar man. "Hij is de beste echtgenoot ter wereld. Als ik thuiskom, neem ik een tiental douches en zet ik muziek op. En dan leg ik mijn hart op tafel en laat ik hem zien wat ik moest doen." Ondanks alle voorzorgen die maar denkbaar zijn, blijft de geur van de dood Iordanidis achtervolgen. "Het is iets waar je maar moeilijk vanaf geraakt. Het kruipt overal in." Zelfs na tien douches ruikt ze het nog.

En de job is niet zonder gevaar, zo blijkt. Iordanidis werd opgeroepen na een moord in een groene wijk in Noord-Sydney. De moordenaar was nog niet gevonden. "We kwamen ter plaatse en het was nogal griezelig. Ik hoorde voetstappen van, zo dacht ik, een enorme buidelrat op het dak. Het geluid volgde ons van de ene kamer naar de andere. Plots ging een luik open en sprong een grote, bebloede man op mij. Mijn collega's grepen hem en trokken hem van mij af. Ik belde de politie met de melding: 'We hebben jullie moordenaar gevonden. Hij is hier.'"