Maximiliaanpark loopt weer vol, maar niemand wil asiel aanvragen

Tientallen migranten kamperen weer in het Maximiliaanpark.
photo_news Tientallen migranten kamperen weer in het Maximiliaanpark.
In het Brusselse Maximiliaanpark kamperen de jongste weken een kleine honderd mensen, onder wie een hoogzwangere vrouw. Deze keer zijn het geen vluchtelingen of asielzoekers, wel economische migranten uit Afrika die Engeland willen bereiken. Andere motieven, maar dezelfde ellende. "Kan u mij naar de dokter voeren?"

12 uur 's middags in het Maximiliaanpark, een spatje groen in het hart van Brussel, pal voor het gebouw van de Dienst Vreemdelingenzaken. Het glas van de hoogbouw van de Noordwijk schittert in de zon. Een paar zakenlui en toeristen haasten zich door het kleine park, dat sinds enkele weken opnieuw bevolkt wordt door gelukzoekers uit verre landen. Afrikanen, voornamelijk jonge mannen afkomstig uit Soedan en Eritrea, hebben er zich met hun beperkte hebben en houden gevestigd. Begin juli waren ze nog met een 15-tal, vandaag tellen we er zo'n 70 à 80. Verspreid in groepjes zitten ze onder de bomen, of liggen ze tegen de appartementsblokken grenzend aan het park. Soms zeven, acht slaapzakken op een rij. Tentjes zijn er niet te bespeuren - 's nachts is het voorlopig nog warm genoeg.

Al bij al is het rustig in het Maximiliaanpark. Hoewel het lunchtijd is, liggen de meesten te slapen. Zij die wel al wakker zijn, keuvelen wat met elkaar, of staren voor zich uit. Een enkeling bidt richting Mekka. Enkel aan het fonteintje in het midden van het park is er permanent beweging. Mannen poetsen er hun tanden, of wassen zich met een stuk zeep onder het dunne straaltje koud water.

Transitmigranten
De beelden doen denken aan 2015, toen hier het grootste tentenkamp ooit in ons land werd gebouwd en opnieuw ontruimd. Destijds betrof het voornamelijk Syrische en Iraakse asielzoekers, op de vlucht voor de oorlog. Vandaag gaat het echter om 'transitmigranten' of economische migranten die op doorreis zijn naar Groot-Brittannië. Het beloofde land. Ze wachten hier op een bus of ander vervoer dat hen naar Londen kan brengen. Maar sommigen onder hen wachten wel al heel lang, zoals de jonge twintigers Emmanuel, Filemon en Ali. Met de luttele woorden Engels die ze kennen, maken ze duidelijk dat ze twee maand geleden arriveerden in België. "Met de trein zijn we in Brussel geraakt vanuit Eritrea. We hebben familie in Engeland, dus we gaan naar daar voor een beter leven. In our country it's no good."

Waarom willen de vluchtelingen koste wat kost naar Groot-Brittannië doorreizen? Hoe reageert Staatssecretaris van Vluchtelingen Theo Francken op de ontwikkelingen? Lees het hele verhaal in onze Pluszone, exclusief voor abonnees. Proef nu vier weken voor maar 1 euro!