Universiteit wilde censuur seksverhaal verlamde professor

thinkstock
De Amerikaanse professor William J. Peace raakte op zijn achttiende verlamd en was bang dat hij nooit meer seks kon hebben. Toen een verpleegster hem oraal bevredigde, werd Peace echter gerustgesteld dat zijn zaakje nog werkte. Vorig jaar schreef de hoogleraar zijn openhartige verhaal op in een medisch tijdschrift van de Northwestern University. Nu blijkt dat het universiteitsbestuur het stuk wilde censureren.

Atrium, een vaktijdschrift van de medische faculteit van de Northwestern University in Illinois, Amerika, bracht in de winter een themanummer uit over handicaps en seksualiteit met de titel 'Bad Girls'. William J. Peace, destijds een gelauwerd professor aan de Syracuse University, schreef het essay 'Head Nurses' (giving head betekent iemand oraal bevredigen) over zijn onzekerheid over seksualiteit nadat hij in 1978 op zijn achttiende verlamd geraakt was door rugletsel.

In de bloei van zijn leven maakte Peace zich, behalve over het feit dat hij niet meer kon lopen, zorgen over nog iets anders: ,,Ik wilde seks hebben. Maar werkte mijn penis nog? Kon ik nog steeds seksen?''

Stoute meisjes

In het ziekenhuis waar Peace lag, maakten de mannelijke patiënten de grap dat er twee soorten 'stoute meisjes' waren onder de verpleegsters. De ene soort was de 'pikkenpolitie': jonge en onervaren zusters, die de penis pakten en er een katheter in duwden. Peace' beschrijving van de tweede soort verpleegkundige schoot bij de prominenten van de universiteit in het verkeerde keelgat. Hij schrijft:

" 's Avonds laat vertelden mijn kamergenoten over de andere groep stoute meisjes - die ik wanhopig graag wilde ontmoeten. Zij werden de 'hoofdzusters' (head nurses) genoemd. Ik dacht eerst dat het een fabeltje of een grap was. Maar ik kreeg keer op keer te horen dat ergens in mijn revalidatie, een verpleegster op de bel zou reageren en me oraal zou bevredigen. Er was toen geen privacy in de ziekenhuizen. Per kamer lager er vier tot zes man. Het enige dat me scheidde van de andere verlamde mannen was een gordijntje. We hadden niet eens een televisie. Alleen de sobere inrichting deed die verhalen lijken op een onmogelijke fantasie.

Een week of twee later kreeg ik bezoek. Het begon slecht. Het was laat op de avond en ik had in bed geplast. Ik drukte op de bel, overstuur. Ik dacht dat ik inmiddels mijn blaas onder controle had. Ik had een nauwe band met de verpleegster die kwam. Ze verschoonde mijn lakens en kwam terug toen ik mezelf aan het wassen was. Ik speelde met mezelf maar het lukte niet. Ze zei dat ik het harder moest doen. Toen streelde ze mijn been en trok aan de huid in mijn kruis. 

Ik kreeg waarachtig een stijve. Ik begon te huilen van opluchting. Ze veegde mijn tranen weg en begon me te pijpen. Ik kreeg een orgasme, maar ik ejaculeerde niet. Ze legde uit dat dit vaak voorkomt bij verlamde mannen en dat het een inwendige zaadlozing was. Ze verzekerde me dat het geen invloed had op mijn vruchtbaarheid of seksleven. Mijn zoon is het levende bewijs dat ze het bij het juiste eind had.''

Te aanstootgevend
De hoofdredacteur van Atrium liet aan vakblad Inside Higher Ed weten dat het faculteitsbestuur had verzocht om delen van Peace' essay van internet te verwijderen, omdat de inhoud te aanstootgevend was en schadelijk voor de reputatie van de instelling.

Na een jaar discussie heeft het bestuur die eis ingetrokken, maar wil nu wel eerst alle stukken lezen voor publicatie.

Peace had de controverse wel verwacht. "Maar wat mij 35 jaar later is bijgebleven is de compassie die die vrouw voor mij had, en die veel van die vrouwen voor ons jongemannen hadden."