Exclusief voor abonnees

Twee Japanse moeders vertellen over hoe hun zonen zich letterlijk dood werkten

Kazumi Maeda heeft in haar huis een altaar ter nagedachtenis aan haar zoon Hayato, die zelfmoord pleegde.
Reylia Slaby Kazumi Maeda heeft in haar huis een altaar ter nagedachtenis aan haar zoon Hayato, die zelfmoord pleegde.
Karoshi is het Japanse woord voor ‘dood door overwerk’. Twee moeders die hun zoon verloren, vertellen hoe het zo ver kon komen.

“Ik wil voorkomen dat het vaker misgaat”. Michiyo Nishigaki is tegen wil en dank het gezicht van de strijd tegen karoshi in Japan. De kordate vrouw van 74 jaar, voormalig lerares handenarbeid en techniek, begon een petitie, sprak op conferenties en symposia, gaf lezingen en was de drijvende kracht achter een wetswijziging. Allemaal om te voorkomen dat meer moeders moeten doormaken wat haar is overkomen.

Haar zoon Naoya, een ingenieur, ging in 2002 werken voor een dochterbedrijf van elektronicabedrijf Fujitsu. Een jaar later werd hij op een bijzonder project gezet, de ontwikkeling van een standaard voor digitale tv. “Hij werkte van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Volgens het bedrijf werkte hij honderd uur per maand over, soms wel honderdvijftig.” Nog meer, denkt Nishigaki.

Je hebt 9% van dit artikel gelezen




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.