Syrische kinderen vriezen dood terwijl het bommen regent: “Het kan niemand wat schelen”

AFP
Met drie miljoen zijn ze ongeveer en ze zitten als ratten in de val in het noordwesten van Syrië. Mannen, vrouwen en kinderen. Tussen de bombardementen van de Syrische regering aan de ene kant en de gesloten Turkse grens aan de andere. In geïmproviseerde vluchtelingenkampen, zonder enige hulp van betekenis en in barre weersomstandigheden. Getuigenissen laten niets aan de verbeelding over. “Maar het kan niemand wat schelen”, klinkt het er.

Zo is er het tragische verhaal van de familie Leila. Negen jaar geleden sloot vader Ahmad Yassin zich aan bij het vreedzame protest tegen het autoritaire regime van de Syrische leider Bashar al-Assad. Toen de oorlog uitbrak en de regeringstroepen Oost-Ghouta innamen – de voorstad van Damascus waar het gezin woonde – vluchtten ze naar Idlib, het laatste bolwerk van het verzet. Ze kwamen uiteindelijk terecht in een half afgewerkt betonnen huisje, waar ze deze winter drie weken leefden bij temperaturen die ’s nachts niet boven het vriespunt uitkwamen.

Baby

Het was na een van die nachten dat hun 18 maanden oude baby Leila plots niet meer bewoog. Haar vader haastte zich nog met haar naar het ziekenhuis – te voet, want er was nergens een wagen te vinden – maar het was al te laat. Leila bleek doodgevroren te zijn. Het meisje was daarmee één van negen kinderen die er in de afgelopen weken omkwamen door blootstelling aan de elementen.


“Ik droom ervan om warm te hebben”, aldus haar vader aan de telefoon bij The New York Times. “Ik wil gewoon dat mijn kinderen het warm hebben. Ik wil hen niet kwijtraken door de kou. Ik wil alleen maar een huis met ramen, dat de kou en de wind kan buiten houden. Heel wat mensen hier sterven. En het kan niemand wat schelen”, zucht de man.

EPA

Dat de levensomstandigheden in de vluchtelingenkampen schrijnend zijn, melden ook veel hulporganisaties. Vooral in en rond Idlib, waar 875.000 mensen ontheemd leven. Volgens Artsen Zonder Grenzen zouden ze het moeten doen “zonder degelijk onderdak, verwarming of zorg”, tijdens een hele koude winter en met mortiervuur dat steeds dichterbij komt.

Wie ‘geluk’ heeft, vindt beschutting in verlaten gebouwen, waarvan er vele niet eens ramen hebben. Anderen slapen in tenten, onder samengenaaide plastic zeilen, in een hut van takken of gewoon in de openlucht. Als het regent, loopt alles meteen onderwater.

AP
AFP

Wie het zich kan permitteren, koopt benzine voor een verwarmingstoestel. Alternatief is kinderen in plastic wikkelen en zakken vullen met warm water om hun bedjes te verwarmen. Als er geen hout meer is om vuur te maken, verbranden ze kleren en schoenen. Wat ze maar kunnen vinden.

Maar ook dat is niet zonder risico. Een gezin dat eerder deze maand een vuurtje tegen de kou maakte in zijn tent in een van de kampen, veroorzaakte een brand die hun geïmproviseerde onderkomen verwoestte en twee van hun kinderen het leven kostte.

Mijn broer wist wel dat het niet verstandig was om een gasverwarming in een kleine, slecht geventileerde ruimte te zetten. Maar welke keuze had hij?

Nizar Hamadi

Ook het gezin van Mustafa Hamadi betaalde een hoge prijs voor een beetje warmte. Toen de temperaturen op de avond van 11 februari opnieuw onder nul gingen, schoof hij een gasverwarmer in de nylon tent waar hij samen met zijn vrouw Amoun, zijn dochter Huda (12) en zijn kleindochter Hoor (3) verbleef. De volgende ochtend werden ze dood teruggevonden. Gestorven door CO-vergiftiging. Zijn broer Nizar vertelde aan nieuwszender Al Jazeera dat het die nacht zeker negen graden onder nul vroor. “Mijn broer wist wel dat het niet verstandig was om een gasverwarming in een kleine, slecht geventileerde ruimte te zetten. Maar welke keuze had hij?”

AFP

De vluchtelingen hopen op internationale hulpverleners, die alles doen wat ze kunnen, maar het oorlogsgeweld maakt dat die het moeilijk hebben om hen te bereiken. Daarbovenop zijn hulpgoederen op sommige plaatsen erg schaars.

Filippo Grandi, de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties noemde het “de grootste humanitaire- en vluchtelingencrisis van onze tijd”. In totaal sloegen al 13 miljoen mensen op de vlucht door het conflict in Syrië. Een van de grootste exodussen in de recente geschiedenis.

BEKIJK OOK:

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.



19 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Kelly Verlinden

    Waarom word er hier een schuldgevoel aangepraat terwijl het ook niemand kan schelen wat er met ons gebeurt?

  • Paul Verbeeck

    En hoeveel geld wordt er gebruikt door al die organisaties om hun eigen een dik loon en andere voordelen te geven? Misschien dat ze eerst eens bij hun eigen geld op te halen en zo het goed voorbeeld te geven .

  • Ria Van Looy

    de mens is nog altijd een achterlijk wezen , hoe kunnen we van een beschaving spreken als er langs de ene kant van de wereld rijkdom en decadentie welig tiert en aan de andere kant mensen zelfs geen basisbehoefte hebben als eten en een dak boven het hoofd . We hebben ons beschaamd gevoeld na de holocaust en toch lijkt het of het slechte in de mens steeds de bovenhand krijgt . Ban het geld( macht) en wapens en we zijn al een heel stuk op de goede weg …..

  • karl van dyck

    Het kan niemand wat schelen. Waarom moeten andere landen personen redden als hun eigen mensen ,hun eigen regering,hun eigen koning deze mensen in kampen duwt en ze laat stikken of aan hun lot over laat. Dat men de verantwoordelijken van deze daad aanpakt en ander landen met rust laat. Dat iedereen zijn eigen rotzooi opkuist, dat is al moeilijk genoeg.

  • wim CLAES

    ze wilden oorlog, ze hebben oorlog. rede en logica zijn verdwenen. weten ze nog voor wat ze vechten? en de vrouwen, kinderen en ouden van, dagen zijn zoals gewoonlijk het slachtoffer. Syrie was een relatief goed land om te leven, die die oorlog gestart hebben mogen fier zijn op hun daden. maar die hoor of zie je niet meer.