Studente economie al twee weken vermist in Frankrijk, hoofdverdachte heeft een ijzingwekkend verleden

AFP
In Frankrijk is een 20-jarige economiestudente al twee weken vermist. Haar bloedsporen werden teruggevonden in het appartement van een zekere Jean-Marc Reiser in Schiltigheim, niet zo ver van Straatsburg. De 58-jarige hoofdverdachte in deze zaak werd vorige zaterdag opgepakt, maar blijft beweren dat hij haar nooit gezien heeft. Zijn gewelddadige verleden en de angstaanjagende getuigenissen van zijn buren doen echter het ergste vermoeden. Speurders sluiten zelfs niet uit dat ze een seriemoordenaar te pakken hebben. Vijftig agenten blijven ondanks de weinig hoopgevende voortekenen hardnekkig verder zoeken.

Op 7 september trok Sophie Le Tan naar het appartement, dat zogezegd te huur stond. Volgens de politie gebruikte Reiser die woning echter enkel als lokaas. Het gsm-nummer dat hij opgegeven had, was gelinkt aan een anonieme prepaidkaart.

Drie kandidates waren al eerder komen opdagen, maar troffen er niemand aan. Reiser liet hen allicht ongemoeid omdat ze hun partner meegenomen hadden. Een groot verschil met Le Tan, die het pand in haar eentje wilde bezoeken.

Grondige schoonmaakbeurt
Maandagavond werd Reiser in beschuldiging gesteld van de ontvoering en de moord op Le Tan. Ondanks een grondige schoonmaakbeurt konden toch nog bloedsporen van het meisje teruggevonden worden. Er werd ook DNA van een tweede vrouw ontdekt. Nog een slachtoffer? "Die conclusie zou ik niet te snel trekken, dat kan een gewone bezoekster geweest zijn", aldus een bron dicht bij het onderzoek.

Leugen onder dwang
Dan baart het verleden van Reiser heel wat meer zorgen. In 1987 verdween de 23-jarige Françoise Hohmann spoorloos terwijl ze stofzuigers aan het verkopen was. Ze klopte als laatste aan bij zijn deur. De man werd toen echter uit de wind gezet door zijn toenmalige vriendin, die beweerde dat hij op het moment van de feiten bij haar was. Later zou ze toegeven dat ze die verklaring onder dwang afgelegd had.

Fran�oise Hohmann.
Rv Fran�oise Hohmann.

Handwapens en verdovingsmiddel
In 1995 en 1996 kwamen er nog eens twee verkrachtingen bovenop. Het jaar nadien troffen douaniers handwapens, bivakmutsen, een verdovingsmiddel en foto's van slapende (of bewusteloze?) vrouwen in zijn wagen aan. Harde bewijzen die hem aan de verdwijning van Hohmann linkten, ontbraken echter. Met als gevolg dat hij in 2001 het voordeel van de twijfel kreeg en dus vrijgesproken werd.

Valérie Gletty trad toen op als advocate van de familie Hohmann. Na al die jaren is vooral zijn aparte karakter haar bijgebleven. "IJskoud, maar wel vastberaden. Hij zag er redelijk indrukwekkend uit en was best intelligent."

Pierre Degeneve nam de verdediging van Reiser op zich. "Hij gedroeg zich autoritair tijdens onze gesprekken. Als advocaat moet je een vertrouwensband kunnen ontwikkelen met je cliënt, zodat je in de rechtbank met de juiste woorden zijn persoonlijkheid kan schetsen. Maar met hem was dat onbegonnen werk. De rechter had alle moeite van de wereld om hem toch maar iets over zichzelf te laten vertellen."

"Pervers en narcistisch"
Voor de verkrachtingen werd Reiser wél veroordeeld. Van de vijftien jaar die hij opgelegd kreeg, zou hij uiteindelijk slechts zes jaar effectief achter tralies verdwijnen. "Hij denkt en reageert helemaal anders dan een normaal persoon", aldus de advocate van een van de slachtoffers. "Ik had zoiets nooit eerder gezien. Hij moet alle macht hebben en is pervers en narcistisch ingesteld."

Ook de buren van Reiser spreken van een onrustwekkende en ijskoude persoonlijkheid. "Hij kwam soms met de gekste vragen aanbellen. Of we nog internet hadden bijvoorbeeld. Of een tv." Wilde hij zo checken welke vrouwen alleen leefden? Het is een piste die -met de jongste ontwikkelingen in het achterhoofd- niet zomaar van tafel geveegd mag worden.

"Het is iemand die angst aanjaagde", vertelt Xavier Lippert. "Veel vrouwen uit dit appartementsgebouw hebben me verteld dat ze zich niet op hun gemak voelden als ze met hem in de lift stonden."

"Het voelde aan alsof hij ons van kop tot teen scande. En nadien bleef hij in de gaten houden waar we precies woonden", voegt een moeder toe.

AFP

"Ik moest daar weg"
Een buurvrouw maakte drie maanden geleden nog een schrikbarende episode mee. Een Nigeriaanse jongedame was in tranen bij haar komen aanbellen. Ze was Reiser tegen het lijf gelopen bij Restos du Coeur, een liefdadigheidsorganisatie die voedsel verdeelt onder daklozen en arme mensen. Ze had enkele dagen bij hem gelogeerd, maar sloeg dan op de vlucht.

Toch wilde de vrouw haar spullen nog gaan ophalen bij Reiser. Vanaf dat moment verdween ze van de radar. Vreemd, vermits enkele persoonlijke documenten bij de buurvrouw blijven liggen waren.

Intussen blijkt dat zij gelukkig nog levend en wel is. Ze kreeg te horen dat de politie haar zocht en nam contact op met de Franse ambassade in Nigeria. "Maar ik moest daar weg, ik voelde dat hij me anders iets zou aandoen." Of het tweede DNA-staal dat in het appartement gevonden werd van haar komt, is voorlopig nog niet duidelijk.




38 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Dirk Bytebier

    Als je dit allemaal leest hoe verklaar je dat deze monsters vrij kunnen rondlopen wie houd boven al dit crapuul het hand boven het hoofd dit kan toch niet,voor een stom iets wordt je anders aangepakt !

  • Oli Gearius

    Weer een vrijlopende monster... alé wat een verrassing

  • Rania Desaegher

    Weer heeft justitie gefaald om onschuldige burgers te beschermen, wat nochtans haar taak is.

  • Stefanie, Fanny Verhuysen

    Als ze toch vrijkomen na één derde van de straf uitgezeten te hebben, tja, dat men dan de straffen verdrievoudigt.

  • benny vandersanden

    Het zoveelste slachtoffer van het pamperbeleid? Wanneer blijkt dat hij haar inderdaad vermoord heeft zal het een extra kaakslag voor de familie zijn wetende dat zij die hem eerder vrij lieten en dus een verpletterende verantwoordelijkheid hebben niet de minste verantwoording moeten afleggen