Ruud Lubbers: langstzittende premier maar carrière eindigde in mineur

AFP
Ruud Lubbers, vandaag op 78-jarige leeftijd overleden, was de langstzittende premier van Nederland. Van 1982 tot 1994 leidde de christendemocraat drie regeringen. Daarvoor was hij nog minister en fractievoorzitter van het Christendemocratisch Appel (CDA). Met zijn staat van dienst geldt hij als een van de belangrijkste politici van na de oorlog. Hij trok de slabakkende Nederlandse economie in de jaren tachtig uit het moeras met zijn no-nonsensebeleid. Toch eindigde zijn politieke carrière in mineur.

Ruud Lubbers werd geboren in Rotterdam in 1939. Al vroeg belandde hij in de politiek, eerst als lid van de Katholieke Volkspartij (KVP) en na de fusie van de christendemocratische partijen voor het CDA. In 1973, piepjong nog, werd hij minister van Economische Zaken in de regering-Den Uyl.

Het Torentje, de Nederlandse Wetstraat 16, betrok Lubbers negen jaar later. Zijn eerste regering, bestaande uit CDA en de rechtsliberale Volkspartij voor Vrijheid en Democrratie VVD, betekende een trendbreuk in de Nederlandse politiek. Het ging slecht met de Nederlandse economie, de werkloosheid liep pijlsnel op, het roer diende omgegooid. Dat deed Lubbers. Hij sneed diep in de overheidsuitgaven en in de sociale voorzieningen. De woede bij een deel van de bevolking was groot, maar het bleek wel te helpen: de groei trok aan, de werkloosheid liep terug. 

In 1986 boekte het CDA onder leiding van Lubbers een enorme verkiezingsoverwinning. Hierna volgde nog een regering met de VVD en daarna een met de sociaaldemocratische Partij van de Arbeid (PvdA), want Lubbers was van alle politieke markten thuis. Zijn handigheid was ongekend. Voor elk probleem schudde hij makkelijk tien oplossingen uit zijn mouw. 'Der Macher' luidde een van zijn bijnamen.

Niet alles wat hij deed was echter een succes. In 1994, toen hij genoeg had van de politiek, schoof hij Elco Brinkman naar voren als zijn opvolger. Het werd een drama en het CDA belandde voor jaren in de oppositie. Ook pogingen van Lubbers om voorzitter van de Europese Commissie of NAVO-chef te worden mislukten. In 2005 volgde ook nog eens het oneervolle afscheid als Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen, omdat hij zijn handen niet thuis bleek te kunnen houden.

Zijn taalgebruik zorgde voor een nieuw woord: 'Lubberiaans', wat staat voor wollig en ontoegankelijk. 




Reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels