Postviraal vermoeidheidssyndroom bij coronapatiënten: “Na drie maanden kan ik nog steeds niet zelfstandig leven”

De eerste symptomen kwamen op bij Callum O'Dwyer op 23 maart, de dag waarop het Verenigd Koninkrijk de lockdown afkondigde.
Callum O’Dwyer De eerste symptomen kwamen op bij Callum O'Dwyer op 23 maart, de dag waarop het Verenigd Koninkrijk de lockdown afkondigde.
Zo hard kan corona zijn: twaalf weken na de eerste Covid-19-symptomen, gaat het nog steeds niet beter met de 28-jarige Callum O’Dwyer. “Het is zo frustrerend. Na drie maanden kan ik nog steeds niet zelfstandig leven.”

Callum O’Dwyer was een fitte jongeman blakend van gezondheid uit Aberdeen, Schotland. Hij had helemaal geen onderliggende gezondheidsproblemen voordat hij besmet raakte met het coronavirus, vertelt hij aan de BBC. Maar na vijf weken vechten tegen de belangrijkste symptomen, kon hij niet langer voor zichzelf zorgen en moest hij noodgedwongen bij zijn ouders intrekken. 

Postviraal vermoeidheidssyndroom

Door Callum zijn aanhoudende klachten kan hij nog steeds niet op zichzelf leven of werken. Artsen zeggen dat de jongeman lijdt aan een postviraal vermoeidheidssyndroom, een fenomeen dat wel vaker voorkomt bij coronapatiënten. “Ik had net enkele spullen opgehaald om mijn bureau thuis in te richten toen ik mij plots erg moe begon te voelen en misselijk. Uur na uur verschenen er allerlei nieuwe symptomen. Van zodra de koorts zich begon te ontwikkelen, kreeg mijn lichaam het steeds harder te verduren. Ik was tien dagen lang in de greep van een zware griep. Nooit eerder heb ik mij zo ziek gevoeld.”

Na een tweetal weken verdwenen de meeste symptomen en bleef Callum achter met kortademigheid, vermoeidheid en verzwakte spieren. “Ik lag tot acht uur per dag in bed te rusten en ik had moeite om dingen op te rapen. Niet lang daarvoor was ik nog wedstrijden aan het lopen, maar plots had ik zelfs niet genoeg kracht meer om een fles water van 1 liter op te tillen”, vertelt Callum. 

Twaalf weken na het optreden van de eerste symptomen krijgt Callum nog steeds te maken met extreme vermoeidheid.
Callum O'Dwyer Twaalf weken na het optreden van de eerste symptomen krijgt Callum nog steeds te maken met extreme vermoeidheid.

Callum voelde zich depressief uit onmacht omdat hij heel veel moeite had met dagdagelijkse dingen, zoals afwassen, kledij wassen en telefoongesprekken voeren. Nadat hij coronavrij was, besloot hij dan ook om in te trekken bij zijn ouders. “De eerste dag had ik heel veel pijn en ik kon amper de trap op.”

Herstel duurt langer dan verwacht

Nu is Callum aan de beterhand, maar hij voelt zich nog steeds kortademig bij de geringste inspanning. “Het is zo frustrerend. Na twaalf weken kan ik nog altijd niet zelfstandig leven. Ik kan ook nog niet werken en dat is zeer moeilijk. We spreken altijd over leven en dood wanneer we het over Covid-19 hebben. Maar de mensen die maanden later nog steeds getroffen zijn door het virus, worden doodgezwegen. Ik denk dat we ook voor hen steunmaatregelen moeten voorzien”, besluit hij.




2 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Marc Van der Vloedt

    Bijverschijnselen/neveneffecten/nasleep hebben ze liever niet in de statistieken en curves en dat is voor alle domeinen. (economie, werkloosheid, financiën en fiscaliteit, welvaart en armoedebestrijding en gezondheid)

  • Karel Flanders

    Dit zou veel meer media aandacht moeten krijgen dat de mensen wat meer beseffen wat er regelmatig gebeurd en dat niemand er vrij van is. Er zijn er teveel die zich van niets aantrekken.